Romería
Trzeci (po Lato 1993 i Alcarras) film Carli Simón. Romería to swojego rodzaju sequel do pierwszego filmu reżyserki.
W swoim najbardziej osobistym filmie do tej pory reżyserka udowadnia, że jest obecnie jednym z najważniejszych twórców współczesnego kina hiszpańskiego.
Film miał swoją premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Cannes.
Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem.
Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia.
Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum.
W swoim najbardziej osobistym filmie do tej pory reżyserka udowadnia, że jest obecnie jednym z najważniejszych twórców współczesnego kina hiszpańskiego.
Film miał swoją premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Cannes.
Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem.
Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia.
Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum.
90. urodziny Pavarottiego | Koncert Gwiazd z Arena di Verona 2025
Koncert z 2025 roku na cześć legendarnego tenora XX wieku Luciana Pavarottiego.
Jesienią 2025 roku w słynnej Arena di Verona zebrały się największe gwiazdy opery i popu, w tym Andrea Bocelli, Jonathan Tetelman, Angela Gheorghiu i Il Volo, by dać niebywały koncert, który... przywrócił do życia Luciana Pavarottiego, króla tenorów i wielkiego śpiewaka zwykłych ludzi. Jego dwaj żyjący koledzy, Plácido Domingo i José Carreras, zaśpiewali z nim na żywo. Niemożliwe stało się faktem – Trzej Tenorzy powrócili na estradę!
Najnowszemu koncertowi ku czci jedzącego za trzech śpiewaka o niebiańskim głosie, który wciąż przywołuje na myśl skąpane w słońcu i spaghetti Włochy, nadano znaczący tytuł: „Luciano Pavarotti. Człowiek, który poruszył świat”. To prawda. Choć święcił nieprawdopodobne tryumfy na najważniejszych scenach, począwszy od mediolańskiej La Scali, a skończywszy na nowojorskiej The Metropolitan Opera, Luciano Pavarotti chciał przybliżyć muzykę klasyczną ludziom na całym świecie. To dzięki swym popularyzatorskim koncertom sprawił, że wielu z nas pokochało operę. Na jego występ w Hyde Parku, mimo ulewy, przyszło ponad 100.000 osób, a jego transmitowane przez telewizję występy z Domingiem i Carrerasem (Trzej Tenorzy) sprawiały, że w miastach i miasteczkach zamierał ruch na ulicach.
Koncert z legendarnego werońskiego amfiteatru to wiązanka najsłynniejszych arii operowych i niezaprzeczalnych evergreenów w wykonaniu nie tylko klasycznych śpiewaków, ale też artystów, którzy z powodzeniem łączą muzykę poważną z popową. Oprócz wcześniej wymienionych gwiazd wystąpili również: wiolonczelista Hauser, piosenkarz Umberto Tozzi, a także Vittorio Grigolo, międzynarodowej klasy tenor, który w wieku 13 lat zaśpiewał w Operze Rzymskiej partię Pastuszka w „Tosce” Pucciniego, a rolę Cavaradossiego w tym spektaklu kreował wtedy sam Luciano Pavarotti.
czas trwania: 93 min (bez przerwy)
Jesienią 2025 roku w słynnej Arena di Verona zebrały się największe gwiazdy opery i popu, w tym Andrea Bocelli, Jonathan Tetelman, Angela Gheorghiu i Il Volo, by dać niebywały koncert, który... przywrócił do życia Luciana Pavarottiego, króla tenorów i wielkiego śpiewaka zwykłych ludzi. Jego dwaj żyjący koledzy, Plácido Domingo i José Carreras, zaśpiewali z nim na żywo. Niemożliwe stało się faktem – Trzej Tenorzy powrócili na estradę!
Najnowszemu koncertowi ku czci jedzącego za trzech śpiewaka o niebiańskim głosie, który wciąż przywołuje na myśl skąpane w słońcu i spaghetti Włochy, nadano znaczący tytuł: „Luciano Pavarotti. Człowiek, który poruszył świat”. To prawda. Choć święcił nieprawdopodobne tryumfy na najważniejszych scenach, począwszy od mediolańskiej La Scali, a skończywszy na nowojorskiej The Metropolitan Opera, Luciano Pavarotti chciał przybliżyć muzykę klasyczną ludziom na całym świecie. To dzięki swym popularyzatorskim koncertom sprawił, że wielu z nas pokochało operę. Na jego występ w Hyde Parku, mimo ulewy, przyszło ponad 100.000 osób, a jego transmitowane przez telewizję występy z Domingiem i Carrerasem (Trzej Tenorzy) sprawiały, że w miastach i miasteczkach zamierał ruch na ulicach.
Koncert z legendarnego werońskiego amfiteatru to wiązanka najsłynniejszych arii operowych i niezaprzeczalnych evergreenów w wykonaniu nie tylko klasycznych śpiewaków, ale też artystów, którzy z powodzeniem łączą muzykę poważną z popową. Oprócz wcześniej wymienionych gwiazd wystąpili również: wiolonczelista Hauser, piosenkarz Umberto Tozzi, a także Vittorio Grigolo, międzynarodowej klasy tenor, który w wieku 13 lat zaśpiewał w Operze Rzymskiej partię Pastuszka w „Tosce” Pucciniego, a rolę Cavaradossiego w tym spektaklu kreował wtedy sam Luciano Pavarotti.
czas trwania: 93 min (bez przerwy)
Ale mam!
„Nu mam!” – ukraińska komedia o wszystkich mamach i dla każdego z nas.
W styczniu na ekranach kin pojawił się jeden z najcieplejszych i najbardziej rozpoznawalnych ukraińskich hitów ostatnich miesięcy – „Nu mam!” w reżyserii Ołeha Borszczewskiego. To familijna komedia pełna humoru, wzruszeń i sytuacji, które zna chyba każdy, kto choć raz usłyszał od mamy: „Zjadłeś coś?” albo „Nie siedź tyle w telefonie”.
Film składa się z kilku przeplatających się historii pokazujących relacje między matkami a dziećmi – od dzieciństwa, przez buntownicze nastoletnie lata, aż po dorosłość. Bohaterowie różnią się wiekiem, charakterem i życiowymi doświadczeniami, ale łączy ich jedno: miłość do mamy, nawet jeśli czasem najłatwiej wyrazić ją słowami „No mamo…”.
Twórcy postawili na ciepły, lekki ton i bardzo życiowe sytuacje. Są tu telefony w najmniej odpowiednich momentach, rodzinne nieporozumienia, nadopiekuńczość, śmieszne kłótnie i momenty, które potrafią rozbroić emocjonalnie nawet największych twardzieli. To kino, które bawi, ale jednocześnie przypomina, jak ważne są rodzinne relacje i codzienna troska.
Film w ukraińskiej wersji językowej z napisami w j. angielskim
....................................
«Ну мам!» – українська комедія про всіх матерів і про кожну з нас. У січні в кінотеатрах вийшов один з найтепліших та найвідоміших українських хітів останніх місяців – «Ну мам!» режисера Олега Борщевського. Це сімейна комедія, сповнена гумору, емоцій та ситуацій, які, мабуть, знайомі кожному, хто коли-небудь чув від матері: «Ти щось їла?» або «Перестань так багато сидіти в телефоні». Фільм складається з кількох переплетених історій, що зображують стосунки між матерями та дітьми – від дитинства, через бунтівні підліткові роки та до дорослого життя. Персонажі різні за віком, характером та життєвим досвідом, але їх об’єднує одне: любов до матерів, навіть якщо іноді найлегше висловити її словами: «Ні, мамо...». Творці фільму обрали теплий, легкий тон та дуже реальні життєві ситуації. Є телефонні дзвінки в найневідповідніші моменти, сімейні непорозуміння, надмірна опіка, кумедні суперечки та моменти, які можуть емоційно роззброїти навіть найсильніших чоловіків. Це фільм, який розважає, але також нагадує нам про важливість сімейних стосунків та щоденної турботи.
Фільм українською мовою з англійськими субтитрами.
W styczniu na ekranach kin pojawił się jeden z najcieplejszych i najbardziej rozpoznawalnych ukraińskich hitów ostatnich miesięcy – „Nu mam!” w reżyserii Ołeha Borszczewskiego. To familijna komedia pełna humoru, wzruszeń i sytuacji, które zna chyba każdy, kto choć raz usłyszał od mamy: „Zjadłeś coś?” albo „Nie siedź tyle w telefonie”.
Film składa się z kilku przeplatających się historii pokazujących relacje między matkami a dziećmi – od dzieciństwa, przez buntownicze nastoletnie lata, aż po dorosłość. Bohaterowie różnią się wiekiem, charakterem i życiowymi doświadczeniami, ale łączy ich jedno: miłość do mamy, nawet jeśli czasem najłatwiej wyrazić ją słowami „No mamo…”.
Twórcy postawili na ciepły, lekki ton i bardzo życiowe sytuacje. Są tu telefony w najmniej odpowiednich momentach, rodzinne nieporozumienia, nadopiekuńczość, śmieszne kłótnie i momenty, które potrafią rozbroić emocjonalnie nawet największych twardzieli. To kino, które bawi, ale jednocześnie przypomina, jak ważne są rodzinne relacje i codzienna troska.
Film w ukraińskiej wersji językowej z napisami w j. angielskim
....................................
«Ну мам!» – українська комедія про всіх матерів і про кожну з нас. У січні в кінотеатрах вийшов один з найтепліших та найвідоміших українських хітів останніх місяців – «Ну мам!» режисера Олега Борщевського. Це сімейна комедія, сповнена гумору, емоцій та ситуацій, які, мабуть, знайомі кожному, хто коли-небудь чув від матері: «Ти щось їла?» або «Перестань так багато сидіти в телефоні». Фільм складається з кількох переплетених історій, що зображують стосунки між матерями та дітьми – від дитинства, через бунтівні підліткові роки та до дорослого життя. Персонажі різні за віком, характером та життєвим досвідом, але їх об’єднує одне: любов до матерів, навіть якщо іноді найлегше висловити її словами: «Ні, мамо...». Творці фільму обрали теплий, легкий тон та дуже реальні життєві ситуації. Є телефонні дзвінки в найневідповідніші моменти, сімейні непорозуміння, надмірна опіка, кумедні суперечки та моменти, які можуть емоційно роззброїти навіть найсильніших чоловіків. Це фільм, який розважає, але також нагадує нам про важливість сімейних стосунків та щоденної турботи.
Фільм українською мовою з англійськими субтитрами.
All You Need is Kill | Kino Azji
Ekranizacja anime kultowej mangi, która posłużyła jako materiał źródłowy m.in. do filmu Na skraju jutra z 2014 roku. Wyjątkowe seanse w Kinie Kosmos w ramach cyklu Kino Azji już w piątek 19 i sobotę 20 czerwca.
ALL YOU NEED IS KILL opowiada historię Rity, młodej kobiety z 20XX roku pomagającej w odbudowie Japonii, po tym, jak pojawił się tajemniczy, ogromny kwiat pochodzenia pozaziemskiego, nazywany „Darol”. Kiedy kwiat niespodziewanie zakwita i uwalnia przerażające stworzenia mordujące wszystkich ludzi na swojej drodze, Rita staje się jedną z ofiar. Niespodziewanie jednak budzi się, powtarzając ten sądny dzień. I znowu. Uwięziona w pętli czasu Rita próbuje radzić sobie z traumatycznymi przeżyciami, aż spotyka nieśmiałego Kenjiego, który również został uwięziony w pętli czasu. Razem próbują wyrwać się z pułapki i odnaleźć cel w otaczającym ich chaosie.
ALL YOU NEED IS KILL opowiada historię Rity, młodej kobiety z 20XX roku pomagającej w odbudowie Japonii, po tym, jak pojawił się tajemniczy, ogromny kwiat pochodzenia pozaziemskiego, nazywany „Darol”. Kiedy kwiat niespodziewanie zakwita i uwalnia przerażające stworzenia mordujące wszystkich ludzi na swojej drodze, Rita staje się jedną z ofiar. Niespodziewanie jednak budzi się, powtarzając ten sądny dzień. I znowu. Uwięziona w pętli czasu Rita próbuje radzić sobie z traumatycznymi przeżyciami, aż spotyka nieśmiałego Kenjiego, który również został uwięziony w pętli czasu. Razem próbują wyrwać się z pułapki i odnaleźć cel w otaczającym ich chaosie.
Buñuel. Piękność dnia
„Piękność dnia” była może największym sukcesem kasowym w moim życiu, ale ten sukces przypisuję bardziej grającym w filmie prostytutkom, niż swojej pracy. - Luis Buñuel*
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
Seans Piękności dnia w Kinie Kosmos w ramach przeglądu twórczości Luisa Buñuela w środę 27 maja.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283.
W czasach, gdy europejskie kino stawało się coraz bardziej liberalne i śmiałe pod względem obyczajowym, gdy rewolucja seksualna wdzierała się także do kultury masowej, Luis Buñuel nakręcił jeden z najbardziej fascynujących filmów erotycznych epoki. Sam mówił o nim, że to „pornografia”, lecz była to erotyka przewrotna - pozbawiona nagości i scen seksu, lecz nie mniej przez to perwersyjna i fetyszystyczna. Do tego stopnia, że grająca główną rolę Catherine Deneuve czuła się przez reżysera obnażona zbyt mocno. Zresztą Buñuel też nie był zachwycony współpracą z młodziutką gwiazdą francuskiego kina. Ich wzajemne animozje filmowi jednak w najmniejszym stopniu nie zaszkodziły: „Piękność dnia” do dziś zachwyca swoją niejednoznacznością i wyobraźnią.
Deneuve gra Séverine, znudzoną żonę paryskiego burżuja, która z mężem nie utrzymuje relacji intymnych, za to swoje dzikie seksualne fantazje spełnia, pracując za dnia w eksluzywnym domu publicznym. Melodramatyczną fabułę, zaczerpniętą ze skandalizującej książki Josepha Kessela, Buñuel zamienił w błyskotliwy, uwodzicielski i tajemniczy film, zacierający granice między marzeniem a rzeczywistością, niewinnością i perwersją, tym co zakazane i tym, co dozwolone. „Piękność dnia” przyniosła mu Złotego Lwa na festiwalu w Wenecji i okazała się najbardziej kasowym filmem w jego reżyserskim dorobku. Oglądana dziś jeszcze lepiej pozwala się odczytać jako transgresywny i odważny portret kobiecej seksualności, prowokacyjny cios wymierzony mieszczańskiej hipokryzji i fałszywej moralności.
Seans Piękności dnia w Kinie Kosmos w ramach przeglądu twórczości Luisa Buñuela w środę 27 maja.
* Cytat pochodzi z książki „Moje ostatnie tchnienie”, Luis Buñuel, tłum. Maria Braunstein, wyd. Świat Literacki, Izabelin 2006, s. 283.
Buñuel. Viridiana + prelekcja
Inaguruacja retrospektywy Buñuel. Niech żyją kajdany! w Kinie Kosmos.
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuel i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco. Prelekcję przed seansem 20 maja wygłosi filmoznawczyni Marta Snoch.
Viridiana to młoda nowicjuszka, która przed złożeniem ślubów zakonnych odwiedza samotnego wuja, Don Jaimego. Dziewczyna tak bardzo przypomina mu zmarłą żonę, że postanawia jej się oświadczyć i zmusić do ślubu. Odrzucone zaloty skutkują tragedią, po której Viridiana porzuca plany wstąpienia do zakonu i zamienia majątek wuja w przytułek dla bezdomnych.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie. Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Marta Snoch - filmoznawczyni i autorka książki „Wybrańcy – kino Luchino Viscontiego a literacka twórczość Thomasa Manna” (Wydawnictwo Naukowe Archaegraph, 2020). W Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego pracuje nad doktoratem poświęconym audiowizualnym obliczom zapachów. Publikuje w „Ekranach”, „Kulturze Liberalnej” i „Moodaily”. Członkini redakcji czasopisma naukowego „Przegląd Kulturoznawczy”.
„Viridiana”, jeden z najważniejszych filmów w dorobku Luisa Buñuel i w całej historii hiszpańskiego kina, to dzieło niezwykłe. Prowokacyjna, wyrastająca z ducha surrealistycznego buntu przeciwko społecznym normom satyra była wyzwaniem rzuconym nie tylko widzom, lecz przede wszystkim reżimowi generała Franco. Prelekcję przed seansem 20 maja wygłosi filmoznawczyni Marta Snoch.
Viridiana to młoda nowicjuszka, która przed złożeniem ślubów zakonnych odwiedza samotnego wuja, Don Jaimego. Dziewczyna tak bardzo przypomina mu zmarłą żonę, że postanawia jej się oświadczyć i zmusić do ślubu. Odrzucone zaloty skutkują tragedią, po której Viridiana porzuca plany wstąpienia do zakonu i zamienia majątek wuja w przytułek dla bezdomnych.
Bezpardonowa krytyka burżuazji, chrześcijańskiej filantropii i kościoła katolickiego oczywiście ściągnęła na reżysera gromy ze strony Watykanu i frankistowskiej władzy. Cenzura zatrzymała dystrybucję filmu (na ekrany hiszpańskich kin wszedł dopiero w 1977 roku, po śmierci dyktatora), a Buñuel stał się w ojczyźnie niemile widziany. Do tego stopnia, że wydawane w Hiszpanii w latach 60. opracowania na temat historii kina ignorowały jego istnienie. Tymczasem „Viridiana” przyniosła mu uznanie międzynarodowej krytyki, zdobyła Złotą Palmę na festiwalu w Cannes i otworzyła najważniejszy i najbardziej twórczy okres w dorobku niepokornego reżysera.
Marta Snoch - filmoznawczyni i autorka książki „Wybrańcy – kino Luchino Viscontiego a literacka twórczość Thomasa Manna” (Wydawnictwo Naukowe Archaegraph, 2020). W Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Jagiellońskiego pracuje nad doktoratem poświęconym audiowizualnym obliczom zapachów. Publikuje w „Ekranach”, „Kulturze Liberalnej” i „Moodaily”. Członkini redakcji czasopisma naukowego „Przegląd Kulturoznawczy”.
Buñuel. Widmo wolności
Ostatni etap kariery był dla Luisa Buñuela okresem wyjątkowo owocnym: po nagrodzonym Oscarem „Dyskretnym uroku burżuazji” (1972) reżyser nakręcił jeden ze swoich najważniejszych i najbardziej wywrotowych filmów. Buñuel uważał, że „Widmo wolności” to dzieło najbardziej zbliżone do idei surrealizmu, pozbawione tradycyjnej fabuły, składające się natomiast z serii absurdalnych, zaskakujących scen, często pozbawionych puenty, iluzorycznie ze sobą połączonych, dzięki drugoplanowym postaciom płynnie przechodzącym z jednej sceny do drugiej.
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Seans Widma wolności w Kinie Kosmos w ramach przeglądu twórczości Luisa Buñuela we wtorek 2 czerwca!
Buñuel kryje się za fasadą czarnego, nie znającego tematów tabu humoru, lecz wciąż patrzy na rzeczywistość z mieszaniną zdumienia, ciekawości i złośliwości. Cytuje obrazy Goi i dzieła Marxa, wywołuje duchy André Bretona i Paula Éluarda, lecz przede wszystkim wywraca na nice społeczne zasady. Tu rozstrzeliwani skazańcy krzyczą „Niech żyją kajdany”, wielkomiejscy burżuje zasiadają przy stole na toaletach (a posiłki jedzą w zaciszy ustępu), a seksualne podniecenie osiąga się przy pocztówkach z widokami Paryża. A przy tym „Widmo wolności” jest pogłębioną refleksją na temat przypadkowości losu, codziennych rytuałów, moralności i prawdy.
Seans Widma wolności w Kinie Kosmos w ramach przeglądu twórczości Luisa Buñuela we wtorek 2 czerwca!
Diabeł ubiera się u Prady 2
20 lat po wydarzeniach, które zdefiniowały świat mody i popkultury, kultowe bohaterki ponownie wcielają się w swoje ikoniczne role, przypominając, że w świecie mody władza, ambicja i perfekcja wciąż mają najwyższą cenę. Miranda Priestly (Meryl Streep) walczy ze swoją byłą asystentką Emily (Emily Blunt), obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku. Obie panie konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej. W filmie grają także znani z pierwszej części - Anne Hathaway oraz Stanley Tucci.
Diamenty
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia. Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami. Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia. Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami. Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
Drama
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, który wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Robert Pattinson i Zendaya jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
Erupcja
Najgorętszy film tej wiosny!
Jest upalne warszawskie lato. Bethany (Charli xcx) przyjeżdża do Polski na romantyczny wyjazd z chłopakiem. Kiedy spotyka Nel (Lena Góra), przyjaciółkę sprzed lat, wybucha między nimi niewypowiedziana chemia. Tęsknota za beztroską prowadzi je ulicami otulonego słońcem miasta – jak najdalej od miejsca, w którym będą musiały podjąć decyzje ważące na reszcie ich dorosłego życia.
„Erupcja” to intymna i szalona opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda Charli xcx, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.
Jest upalne warszawskie lato. Bethany (Charli xcx) przyjeżdża do Polski na romantyczny wyjazd z chłopakiem. Kiedy spotyka Nel (Lena Góra), przyjaciółkę sprzed lat, wybucha między nimi niewypowiedziana chemia. Tęsknota za beztroską prowadzi je ulicami otulonego słońcem miasta – jak najdalej od miejsca, w którym będą musiały podjąć decyzje ważące na reszcie ich dorosłego życia.
„Erupcja” to intymna i szalona opowieść o spotkaniu, które zmienia wszystko, a jednocześnie filmowy list miłosny do Polski. Reżyser Pete Ohs portretuje Warszawę jako miasto twórczej energii i wolności. W roli Bethany występuje światowa gwiazda Charli xcx, która wnosi do filmu swoją charakterystyczną wrażliwość i ekranową charyzmę. Partneruje jej Lena Góra – jedna z najważniejszych aktorek młodego pokolenia, współtwórczyni projektu i emocjonalne serce „Erupcji”.
Fellini. Giulietta i duchy
„Giulietta i duchy” to pierwszy pełnometrażowy kolorowy film Federica Felliniego i zarazem jedno z jego najbardziej osobistych spotkań z kobiecą psyche. Grana przez Giuliettę Masinę tytułowa protagonistka żyje w pozornie uporządkowanym świecie mieszczańskiego małżeństwa, lecz pod powierzchnią eleganckiego domu i towarzyskich rytuałów narasta w kobiecie niepokój. Podejrzenie zdrady męża staje się dla Giulietty początkiem podróży w głąb siebie - w przestrzeń wspomnień, intymnych fantazji, lęków i pragnień, których nie da się już dłużej uciszyć. Tam, gdzie wcześniejszy Fellini często opowiadał o mężczyznach uciekających przed dorosłością, tutaj przygląda się kobiecie, która musi odnaleźć własny głos w świecie zbudowanym z cudzych oczekiwań.
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
„Giulietta i duchy” można wręcz interpretować jako kobiecy odpowiednik „Osiem i pół” (1963). Zamiast kryzysu artysty mamy kryzys małżeństwa, zamiast twórczej niemocy - duchowe przebudzenie kogoś, kto właściwie od urodzenia uczony był posłuszeństwa. Film bywa kapryśny, zmysłowy, chwilami przesadny, ale właśnie w tej barwnej przesadzie kryje się jego największa siła.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Fellini. Głos z księżyca
„Głos z księżyca” to ostatni pełnometrażowy film Federica Felliniego i jedno z najważniejszych dzieł jego późnego okresu. Film rozwija krytykę społeczeństwa spektaklu obecną wcześniej w „Ginger i Fred” (1986), ale przenosi ją z poziomu telewizyjnego widowiska na poziom wyobraźni i codzienności. Centralnym symbolem jest tu księżyc, tradycyjnie kojarzony z kobiecością, magią, mistyką i nieuchwytną energią. U Felliniego to ciało niebieskie zostaje jednak „ściągnięte na ziemię” i zamienione w element widowiska oraz politycznej manipulacji. Miasteczko pełne anten i billboardów przypomina przestrzeń, w której telewizja przejęła funkcję nowego bóstwa.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Dwaj bohaterowie, Ivo Salvini (Roberto Benigni) i Gonnella (Paolo Villaggio), funkcjonują jako dwa bieguny świadomości późnego Felliniego. Ivo reprezentuje wrażliwość, niedostosowanie i potrzebę kontaktu z tajemnicą, natomiast Gonnella - lęk, paranoję oraz przekonanie, że rzeczywistość została podporządkowana obcemu, hałaśliwemu systemowi. Włoski mistrz posługuje się groteską, przerysowaną scenografią i kakofoniczną ścieżką dźwiękową, aby pokazać społeczeństwo pozbawione ciszy, pamięci i duchowego wymiaru. „Głos z księżyca” można czytać jako film o kryzysie wyobraźni w kulturze Włoch późnych lat 80., którego „sprawcą” był niewątpliwie budujący swoje imperium medialne Silvio Berlusconi.
Fellini. Noce Cabirii | KF Ambasada
Podczas 198. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Noce Cabirii Federico Felliniego. Pokaz specjalny w wersji odrestaurowanej odbędzie się w ramach przeglądu FEDERICO FELLINI: ciao a tutti!
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
„Noce Cabirii” Federica Felliniego to jeden z najpiękniejszych filmów o ludzkiej potrzebie miłości - tej naiwnej, upartej, czasem wręcz rozpaczliwej, ale nigdy śmiesznej. Grana przez Giuliettę Masinę Cabiria jest kobietą, która raz po raz zostaje upokorzona, oszukana i porzucona, a mimo to nie potrafi całkowicie zrezygnować z wiary, że gdzieś istnieje dla niej lepsze życie. Na co dzień trudzi się ona najstarszym zawodem świata. Fellini patrzy na nią z ogromną czułością: nie jako na ofiarę, lecz jako na kogoś, kto w świecie obrzydliwego cynizmu był w stanie zachować zdumiewającą czystość duchową i zdolność do nadziei.
Rzymskie przedmieścia, nocne ulice, kabarety i procesje religijne tworzą przestrzeń, w której sacrum miesza się z banałem, a marzenie o zbawieniu może pojawić się zarówno w kościele, jak i na pustym placu po kolejnym życiowym rozczarowaniu. Największa siła „Nocy Cabirii” tkwi jednak w twarzy Giulietty Masiny — w jej oczach, uśmiechu, nagłych przejawach dumy i równie nagłych momentach bezbronności.
„Noce Cabirii” przyniosły mistrzowi z Rimini drugiego w karierze Oscara dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego. Co ciekawe, postać Cabirii pojawiła się już wcześniej w filmografii Felliniego, w „Białym szejku” (1952), również w wykonaniu ukochanej przez niego Masiny.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Fellini. Osiem i pół + prelekcja
Federico Fellini zaprasza widzów do wnętrza swojej wyobraźni - barwnej, pełnej humoru, nostalgii i magii. Widzów Kina Kosmos wprowadzi do niej w ramach prelekcji Kamil Szczygieł, selekcjoner filmowy Festiwalu Ars Independent, autor bloga Post-Kino.
„Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
„Osiem i pół” to portret artysty, który w chwili twórczego kryzysu gubi się między rzeczywistością a marzeniami. Guido (Marcello Mastroianni) szuka pomysłu na swój nowy film, lecz zamiast scenariusza znajduje labirynt wspomnień, kobiet i snów, które układają się w obraz jego własnego życia.
Rakieta, sanatorium, harem, dziecięce zaklęcie „Asa Nisi Masa” i finałowy korowód nie są surrealistycznymi ozdobnikami, lecz elementami autobiograficznego rytuału i próbą uporządkowania chaosu, którego nie da się już rozwiązać fabularnie. W samym filmie Guido wyznaje: „Chciałem zrobić uczciwy film. Bez żadnych kłamstw”. W tym sensie dzieło Felliniego jest zarazem autotematyczne i autobiograficzne: analizuje mechanizmy twórczości, ale też obnaża duchowy, emocjonalny i estetyczny chaos, z którego ta twórczość się rodzi.
Na dużym ekranie „Osiem i pół” zachwyca jeszcze mocniej - monumentalne kadry, znakomita muzyka Nino Roty i charyzma Marcella Mastroianniego sprawiają, że trudno oderwać wzrok. To film, który zachwycił widzów i krytyków na całym świecie, zdobywając najważniejsze nagrody w tym Oscara za Najlepszy nieanglojęzyczny film (wygrywając m.in. z „Nożem w wodzie” debiutującego Romana Polańskiego) i pozostaje do dziś jednym z najważniejszych dzieł o samym procesie tworzenia w całej historii kina. Filmowcy na całym świecie zgodnie wymieniają właśnie ten tytuł jako przykład dzieła, które pozwoliło im zrozumieć na czym polega magia kina i istota zawodu reżysera.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Fellini. Słodkie życie
„Słodkie życie” to dzieło, którym Federico Fellini otwiera na oścież drzwi do własnego wielkiego teatru nowoczesności. Stolica Włoch nie jest tu już tylko miastem, lecz labiryntem pragnień, perwersji, plotek, fleszy, procesji i spektakularnych przyjęć. Marcello Rubini (w tej roli Marcello Mastroianni) dryfuje przez kolejne nieprzespane noce i środowiska - arystokratów, gwiazd filmowych, intelektualistów, dziennikarzy, ludzi Kościoła i ludzi skandalu.
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Tytułowe „słodkie życie” ma u Felliniego gorzki smak zmęczenia i deziluzji. To nie jest prosta satyra na rozwijającą się wówczas socjetę boomu ekonomicznego, dekadencję ani moralitet o zepsuciu elit. Reżyser pokazuje świat kuszący, piękny i błyszczący, ale podszyty duchową pustką. Słynna scena w fontannie di Trevi ze zjawiskową Anitą Ekberg i Marcello Mastroiannim należy do najbardziej zmysłowych obrazów w historii kina, lecz nawet ona nie prowadzi do spełnienia - jest raczej snem, który rozpływa się o świcie, zanim zdąży stać się czymś prawdziwym.
Film Felliniego zdobył Złotą Palmę w Cannes i na zawsze zmienił język kina i popkultury. To właśnie od nazwiska fotografa Paparazzo wzięło się popularne określenie „paparazzi” - jeden z wielu dowodów na to, jak mocno „Słodkie życie” przeniknęło do naszej codzienności.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Fellini. Wałkonie + wstęp
Kosmiczna inaugruacja przeglądu FEDERICO FELLINI: ciao a tutti! Wstęp przed seansem Wałkoni wygłosi p.o. kierownika Kina Kosmos Patryk Chromik.
„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą, odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
„Wałkonie” Federica Felliniego to film, który zaczyna się jak lekka opowieść o paczce próżniaków z prowincjonalnego miasteczka, a po chwili okazuje się jednym z najczulszych portretów młodości, która nie potrafi - albo po prostu nie chce - dorosnąć. Bohaterowie włóczą się po kawiarniach, plażach i salach balowych, uciekając przed pracą, odpowiedzialnością i decyzjami, które mogłyby bezpowrotnie odmienić ich życie. Fellini nie osądza ich jednak surowo. Patrzy na nich z ironią, ale też z melancholią, jakby wiedział, że za każdą maską beztroski kryje się przede wszystkim strach.
W „Wałkoniach” nie trzeba wielkich dramatów, by poczuć ciężar niespełnienia - wystarczy nocny spacer po sennym miasteczku, karnawałowy żart czy spojrzenie granego przez Franca Interlenghiego Moralda, który zaczyna rozumieć, że pozostanie w tym miejscu może być najcichszą formą klęski. Warto zobaczyć ten film właśnie dla tej mieszaniny czułości i goryczy, dla Felliniego jeszcze „ziemskiego”, bliskiego zwykłym ludziom i ich tylko pozornie błahym sprawom.
„Wałkonie” zachwyciły wielu twórców światowego formatu, w tym Martina Scorsesego, który inspirował się dziełem Włocha przy „Ulicach nędzy” (1973). Trudno się dziwić: w obu filmach pulsuje podobna energia grupy młodych mężczyzn, którzy śmiechem zagłuszają lęk przed dorosłością.
Co ciekawe, Federico Fellini obsadził w filmie swojego brata: Riccardo Fellini wciela się w jednego z tytułowych bohaterów.
Organizator: Stowarzyszenie Kin Studyjnych
Autor plakatu: Plakiat - Maks Bereski
Zwiastun przeglądu: Ivan Krupenikov
Słowo wstępu i opisy filmów: Diana Dąbrowska
Partnerzy Główni: Włoski Instytut Kultury w Warszawie i Włoski Instytut Kultury w Krakowie
Partnerzy: Sikulagente, Italia by Natalia, Kierunek Włochy, Accademia Włoskiego Kina, MEK, Wydawnictwo Czarne
Partnerzy medialni: Filmweb, Pełna sala, Spoiler Master, Filmawka, Kultura Wokół Nas, Gazzetta Italia
Filmowe popołudnie dla dzieci: Loty w przestworza
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kino Kosmos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Bolek i Lolek – Kosmonauci, Reksio – Reksio kosmonauta, Przygody Bolka i Lolka – Poduszkowiec, Przygody Bolka i Lolka – Lotnia
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kino Kosmos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Bolek i Lolek – Kosmonauci, Reksio – Reksio kosmonauta, Przygody Bolka i Lolka – Poduszkowiec, Przygody Bolka i Lolka – Lotnia
Filmowe popołudnie dla dzieci: Na czterech kółkach
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Zabawy Bolka i Lolka – Gokarty, Przygody Myszki – Myszka i samochód, Przygody Bolka i Lolka – Wycieczka samochodem, Bolek i Lolek na wakacjach – Autostopowicze
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Zabawy Bolka i Lolka – Gokarty, Przygody Myszki – Myszka i samochód, Przygody Bolka i Lolka – Wycieczka samochodem, Bolek i Lolek na wakacjach – Autostopowicze
Filmowe popołudnie dla dzieci: Rozbitkowie
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Reksio – Reksio rozbitek, Reksio – Reksio Robinson, Bolek i Lolek – Robinson, Bolek i Lolek na wakacjach – Morska przygoda
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Reksio – Reksio rozbitek, Reksio – Reksio Robinson, Bolek i Lolek – Robinson, Bolek i Lolek na wakacjach – Morska przygoda
Häxan. Czarownice | Pokaz z prelekcją w Noc Kupały
W tegoroczną Noc Kupały oddajemy hołd wszystkim wiedźmom i prezentujemy jeden z najważniejszych filmów niemych w historii kina: „Häxan” Benjamina Christensena z 1922 roku. Nasza stała ekspertka od kina grozy Marta Płaza wyjaśni dlaczego w jedno z najważniejszych niechrześcijańskich świąt roku warto poświęcić uwagę filmowi o czarownicach, satanistycznych obrządkach i mrocznych rytuałach, a także przybliży jakim przełomem był szwedzki paradokument sprzed ponad 100 lat.
W swym najpopularniejszym filmie B. Christensen, łącząc dokument z fabułą, bierze na warsztat średniowieczne opętanie czarownicami. Ukazując ilustracje z epoki, daje najpierw widzowi wgląd w świat wyobrażeń owych czasów, aby następnie, juz w scenach sfabularyzowanych, przedstawić plastycznie wiarę w czarownice: kobiety te pokazuje w trakcie warzenia miłosnego napoju, przed kontaktem z diabłem czy przy denuncjacji przez ich współtowarzyszki. W końcu na ekranie ukazują się narzędzia tortur...
Dokonując następnie skoku we współczesność (odtwórczynie ról czarownic ujawniają się jako beztroskie mieszkanki domu starców), Christensen wiąże średniowieczne zabobony z "nowoczesnymi" chorobami nerwowymi, takimi jak histeria czy kleptomania. Reżyserowi chodzi w tym filmie nie tyle o historyczne fakty, ile raczej o skutki oddziaływania przesądów na psychikę jednostki. Mimo to film ostro atakują przedstawiciele Kościoła katolickiego za fałszowanie historii. Po realizacji filmu Christensen opuszcza Szwecję i udaje się do Hollywood.
Marta Płaza - członkini Konglomeratu podcastowego, gdzie współtworzy cykl Kobiety eksploatacji – podcastu skupionego na wizerunku bohaterek w kinie pulpowym i kobiecym spojrzeniu na filmową przemoc. Co dwa tygodnie zabiera głos również na antenie Radia Kapitał jako 1/2 składu rozmovieonych – dziewczyn opowiadających o tym co ich rusza w kinie. Publikowała w Ekranach, Kinomisja Pulp Zine i czwartym tomie Europejskiego kina gatunków.
W swym najpopularniejszym filmie B. Christensen, łącząc dokument z fabułą, bierze na warsztat średniowieczne opętanie czarownicami. Ukazując ilustracje z epoki, daje najpierw widzowi wgląd w świat wyobrażeń owych czasów, aby następnie, juz w scenach sfabularyzowanych, przedstawić plastycznie wiarę w czarownice: kobiety te pokazuje w trakcie warzenia miłosnego napoju, przed kontaktem z diabłem czy przy denuncjacji przez ich współtowarzyszki. W końcu na ekranie ukazują się narzędzia tortur...
Dokonując następnie skoku we współczesność (odtwórczynie ról czarownic ujawniają się jako beztroskie mieszkanki domu starców), Christensen wiąże średniowieczne zabobony z "nowoczesnymi" chorobami nerwowymi, takimi jak histeria czy kleptomania. Reżyserowi chodzi w tym filmie nie tyle o historyczne fakty, ile raczej o skutki oddziaływania przesądów na psychikę jednostki. Mimo to film ostro atakują przedstawiciele Kościoła katolickiego za fałszowanie historii. Po realizacji filmu Christensen opuszcza Szwecję i udaje się do Hollywood.
Marta Płaza - członkini Konglomeratu podcastowego, gdzie współtworzy cykl Kobiety eksploatacji – podcastu skupionego na wizerunku bohaterek w kinie pulpowym i kobiecym spojrzeniu na filmową przemoc. Co dwa tygodnie zabiera głos również na antenie Radia Kapitał jako 1/2 składu rozmovieonych – dziewczyn opowiadających o tym co ich rusza w kinie. Publikowała w Ekranach, Kinomisja Pulp Zine i czwartym tomie Europejskiego kina gatunków.
Hosoda. Belle (napisy)
Mamoru Hosoda. Retrospektywa – pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 12 roku życia.
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 12 roku życia.
Hosoda. O dziewczynie skaczącej przez czas
Mamoru Hosoda. Retrospektywa - pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Makoto jest zwyczajną nastolatką, spędzającą większość czasu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, spiesząc się z wizytą do ciotki, cudem unika potrącenia przez pociąg – przeskakuje w czasie do momentu sprzed wypadku. Korzystając z nowo poznanych zdolności, naprawia swoje codzienne błędy – od słabych ocen na sprawdzianach po nieudane wyznania miłości. Kiedy jednak dosięgają ją konsekwencje manipulowania czasem, Makoto musi zrobić wszystko, żeby uniknąć straszliwej przyszłości, której nie da się cofnąć.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „O dziewczynie skaczącej przez czas” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Makoto jest zwyczajną nastolatką, spędzającą większość czasu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, spiesząc się z wizytą do ciotki, cudem unika potrącenia przez pociąg – przeskakuje w czasie do momentu sprzed wypadku. Korzystając z nowo poznanych zdolności, naprawia swoje codzienne błędy – od słabych ocen na sprawdzianach po nieudane wyznania miłości. Kiedy jednak dosięgają ją konsekwencje manipulowania czasem, Makoto musi zrobić wszystko, żeby uniknąć straszliwej przyszłości, której nie da się cofnąć.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „O dziewczynie skaczącej przez czas” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Hosoda. O dziewczynie skaczącej przez czas + prelekcja
Mamoru Hosoda. Retrospektywa - pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Makoto jest zwyczajną nastolatką, spędzającą większość czasu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, spiesząc się z wizytą do ciotki, cudem unika potrącenia przez pociąg – przeskakuje w czasie do momentu sprzed wypadku. Korzystając z nowo poznanych zdolności, naprawia swoje codzienne błędy – od słabych ocen na sprawdzianach po nieudane wyznania miłości. Kiedy jednak dosięgają ją konsekwencje manipulowania czasem, Makoto musi zrobić wszystko, żeby uniknąć straszliwej przyszłości, której nie da się cofnąć.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „O dziewczynie skaczącej przez czas” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia
Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi Julian Marcinów.
Julian Marcinów - absolwent studiów azjatyckich na Uniwersytecie Jagiellońskim, od początku studiów zaangażowany w różne inicjatywy związane z popularyzacją wiedzy na temat Japonii. W latach 2013-2021 członek redakcji nieistniejącego już portalu Japonia-Online, a od 2021 do dziś twórca projektu „O Japonii z Głową”, obejmującego podcast i bloga o różnych aspektach kultury Japonii. Od 2023 współpracuje z magazynem Torii, przygotowując artykuły poświęcone przede wszystkim tematyce filmowej.
Makoto jest zwyczajną nastolatką, spędzającą większość czasu z przyjaciółmi. Kiedy pewnego dnia, spiesząc się z wizytą do ciotki, cudem unika potrącenia przez pociąg – przeskakuje w czasie do momentu sprzed wypadku. Korzystając z nowo poznanych zdolności, naprawia swoje codzienne błędy – od słabych ocen na sprawdzianach po nieudane wyznania miłości. Kiedy jednak dosięgają ją konsekwencje manipulowania czasem, Makoto musi zrobić wszystko, żeby uniknąć straszliwej przyszłości, której nie da się cofnąć.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „O dziewczynie skaczącej przez czas” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia
Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi Julian Marcinów.
Julian Marcinów - absolwent studiów azjatyckich na Uniwersytecie Jagiellońskim, od początku studiów zaangażowany w różne inicjatywy związane z popularyzacją wiedzy na temat Japonii. W latach 2013-2021 członek redakcji nieistniejącego już portalu Japonia-Online, a od 2021 do dziś twórca projektu „O Japonii z Głową”, obejmującego podcast i bloga o różnych aspektach kultury Japonii. Od 2023 współpracuje z magazynem Torii, przygotowując artykuły poświęcone przede wszystkim tematyce filmowej.
Hosoda. Scarlet
Mamoru Hosoda. Retrospektywa – pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Średniowieczna księżniczka Scarlet, która pragnie pomścić śmierć ojca Ameltha, budzi się w Krainie Umarłych - świecie pomiędzy życiem a śmiercią. Postanawia kontynuować misję zemsty na swoim wuju Claudiusie, który zdradził i zabił jej ojca. Jej podróż przerywają spotkania z innymi postaciami, w tym z Hijiri — współczesnym sanitariuszem z Tokio, który pokazuje jej możliwość życia bez zemsty i goryczy. Film stanowi adaptację dramatu Hamleta Williama Szekspira.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Średniowieczna księżniczka Scarlet, która pragnie pomścić śmierć ojca Ameltha, budzi się w Krainie Umarłych - świecie pomiędzy życiem a śmiercią. Postanawia kontynuować misję zemsty na swoim wuju Claudiusie, który zdradził i zabił jej ojca. Jej podróż przerywają spotkania z innymi postaciami, w tym z Hijiri — współczesnym sanitariuszem z Tokio, który pokazuje jej możliwość życia bez zemsty i goryczy. Film stanowi adaptację dramatu Hamleta Williama Szekspira.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Hosoda. Summer Wars
Mamoru Hosoda. Retrospektywa - pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Kenji to nieśmiały moderator platformy OZ, wirtualnego świata przeplatającego się z codziennym życiem, który dostaje propozycję od pięknej i popularnej Natsuki, aby udawał jej chłopaka. Udając przed jej rodziną bogatego adoratora, Kenji odkrywa, że zbuntowane AI ukradło jego internetową tożsamość, a sam Kenji zostaje oskarżony o włamanie się do OZ i spowodowanie katastrof w świecie rzeczywistym. Zniszczenia w OZ pogrążają rodzinę Natsuki w chaosie, a Kenji musi wykorzystać swoje nowo odkryte więzi, aby stawić czoła zbliżającej się cyberapokalipsie.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „Summer Wars” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Kenji to nieśmiały moderator platformy OZ, wirtualnego świata przeplatającego się z codziennym życiem, który dostaje propozycję od pięknej i popularnej Natsuki, aby udawał jej chłopaka. Udając przed jej rodziną bogatego adoratora, Kenji odkrywa, że zbuntowane AI ukradło jego internetową tożsamość, a sam Kenji zostaje oskarżony o włamanie się do OZ i spowodowanie katastrof w świecie rzeczywistym. Zniszczenia w OZ pogrążają rodzinę Natsuki w chaosie, a Kenji musi wykorzystać swoje nowo odkryte więzi, aby stawić czoła zbliżającej się cyberapokalipsie.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „Summer Wars” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Hosoda. Wilcze dzieci
Mamoru Hosoda. Retrospektywa – pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca.
Studentka Hana zakochuje się w „wilkołaku”, a z ich związku rodzi się dwójka dzieci, pół-ludzi, pół-wilków, Ame i Yuki. Skromne, ale szczęśliwe życie młodej rodziny zostaje brutalnie przerwane, gdy ojciec ginie tragicznie podczas polowania. Nie mogąc poradzić sobie z wychowaniem dzieci w tętniącym życiem mieście, Hana postanawia przeprowadzić się do starego domu na wsi, mając nadzieję, że jej dzieci pewnego dnia same wybiorą drogę do szczęścia – czy to „ludzkiego”, czy „wilczego”.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „Wilcze dzieci” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
Studentka Hana zakochuje się w „wilkołaku”, a z ich związku rodzi się dwójka dzieci, pół-ludzi, pół-wilków, Ame i Yuki. Skromne, ale szczęśliwe życie młodej rodziny zostaje brutalnie przerwane, gdy ojciec ginie tragicznie podczas polowania. Nie mogąc poradzić sobie z wychowaniem dzieci w tętniącym życiem mieście, Hana postanawia przeprowadzić się do starego domu na wsi, mając nadzieję, że jej dzieci pewnego dnia same wybiorą drogę do szczęścia – czy to „ludzkiego”, czy „wilczego”.
Odkryj na nowo film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda „Wilcze dzieci” na wielkim ekranie, odnowiony w oszałamiającej jakości 4K. Film w oryginalnej, japońskiej wersji językowej z polskimi napisami od 15 roku życia.
KF Ambasada: Hannah i jej siostry
Podczas 196. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Hannah i jej siostry Woody'ego Allena. Pokaz specjalny w wersji odrestaurowanej odbędzie się z okazji 40-lecia filmu. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Biały
Podczas 194. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Biały Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Czerwony
Podczas 195. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Czerwony Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
La traviata z Arena di Verona | opera
„La traviata” to jedna z najpopularniejszych oper świata, a toast „Libiamo” („Więc pijmy”) z jej pierwszego aktu potrafi zanucić każdy. Ten bezsprzeczny wyciskacz łez widzowie polskich kin zobaczą wprost ze słynnej Arena di Verona. W nowej inscenizacji „Zbłąkanej” – bo tak należy tłumaczyć ten tytuł – przygotowanej w 2021 roku, wystąpiły międzynarodowe gwiazdy opery: wspaniała bułgarska sopranistka Sonya Yoncheva oraz przebojowy włoski tenor Vittorio Grigolo, który w wieku 13 lat debiutował u boku Luciana Pavarottiego.
Fabuła dzieła Verdiego oparta jest na słynnym romansie „Dama kameliowa” Alexandre’a Dumas syna. To poruszająca historia umierającej Violetty, francuskiej kurtyzany, która z miłości do ukochanego Alfreda, młodzieńca z wyższych sfer, gotowa jest poświęcić ostatnie chwile swojego szczęścia. Dziś trudno w to uwierzyć, ale prapremiera tej opery w 1853 roku zakończyła się totalną klapą. Publiczności nie spodobało się, że główną bohaterką kompozytor uczynił współczesną im postać, w dodatku kobietę upadłą, która w świecie mieszczańskiej obłudy okazała się jedyną uczciwą i szlachetną osobą.
Akcję werońskiego przedstawienia przeniesiono 30 lat do przodu, do Belle Époque, a dokładnie w okres paryskiej Wystawy Światowej z 1889 roku. Tradycyjne dekoracje i kostiumy połączono z nowoczesną technologią. Na gigantycznych ekranach o powierzchni ponad 400 metrów kwadratowych wyświetlono malarskie arcydzieła ze słynnej Galerii Uffizi we Florencji.
czas trwania: 160 min (w tym 1 przerwa)
Fabuła dzieła Verdiego oparta jest na słynnym romansie „Dama kameliowa” Alexandre’a Dumas syna. To poruszająca historia umierającej Violetty, francuskiej kurtyzany, która z miłości do ukochanego Alfreda, młodzieńca z wyższych sfer, gotowa jest poświęcić ostatnie chwile swojego szczęścia. Dziś trudno w to uwierzyć, ale prapremiera tej opery w 1853 roku zakończyła się totalną klapą. Publiczności nie spodobało się, że główną bohaterką kompozytor uczynił współczesną im postać, w dodatku kobietę upadłą, która w świecie mieszczańskiej obłudy okazała się jedyną uczciwą i szlachetną osobą.
Akcję werońskiego przedstawienia przeniesiono 30 lat do przodu, do Belle Époque, a dokładnie w okres paryskiej Wystawy Światowej z 1889 roku. Tradycyjne dekoracje i kostiumy połączono z nowoczesną technologią. Na gigantycznych ekranach o powierzchni ponad 400 metrów kwadratowych wyświetlono malarskie arcydzieła ze słynnej Galerii Uffizi we Florencji.
czas trwania: 160 min (w tym 1 przerwa)
Layla
Layla to uznana londyńska drag queen. Na scenie emanuje pewnością siebie, ale w głębi serca pragnie miłości.
Podczas jednego z występów na korporacyjnym evencie z okazj Miesiąca Dumy zwraca na siebie uwagę Maxa, młodego i czarującego biznesmena. Rodzi się między nimi namiętność, lecz gdy Layla otwarcie walczy o prawo do bycia sobą, Max wciąż stara się ukryć swoją tożsamość przed sobą i całym światem.
Film miał światową premierę na prestiżowym festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków.
Podczas jednego z występów na korporacyjnym evencie z okazj Miesiąca Dumy zwraca na siebie uwagę Maxa, młodego i czarującego biznesmena. Rodzi się między nimi namiętność, lecz gdy Layla otwarcie walczy o prawo do bycia sobą, Max wciąż stara się ukryć swoją tożsamość przed sobą i całym światem.
Film miał światową premierę na prestiżowym festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków.
Maryja. Matka Papieża
Niezwykła historia mistycznej relacji Jana Pawła II z Maryją.
Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości.
W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie.
Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei.
Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu.
Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Maryja. Matka Papieża to pierwszy film, który odsłania mistyczną więź między św. Janem Pawłem II a Matką Bożą. To opowieść o relacji, która była sercem jego życia i drogą do świętości.
W filmie Maryja nie jest jedynie adresatką papieskiego „Totus Tuus”, lecz przede wszystkim prawdziwą Matką i przewodniczką nieustannie obecną w przełomowych i dramatycznych momentach XX wieku oraz w osobistych zmaganiach Karola Wojtyły. Szczególne miejsce zajmuje wątek objawień fatimskich i ujawnionej przez papieża III Tajemnicy Fatimskiej, odnoszącej się do zagrożenia ze strony Rosji i duchowej walki toczącej się w świecie.
Maryja. Matka Papieża ukazuje wyraźnie, że duchowa droga św. Jana Pawła II wyrastała z głęboko zakorzenionej polskiej maryjności, z wiary narodu, który przez wieki zawierzał swoje losy Matce Bożej. Papież nie tylko z tej tradycji wyrósł, lecz także nadał jej nowy, uniwersalny wymiar, ukazując światu maryjność jako drogę zawierzenia, odwagi i nadziei.
Zdjęcia powstały tam, gdzie drogi św. Jana Pawła II przecinały się z obecnością Maryi: w Fatimie, Watykanie, Rzymie, Mentorelli, a także w Polsce w Gietrzwałdzie, Częstochowie, Wadowicach i Ossowie – miejscu Cudu nad Wisłą. Film przypomina o głęboko zakorzenionej w naszej historii maryjności, o jubileuszu 70-lecia Ślubów Jasnogórskich oraz o prawdzie, że z woli Boga Maryja jest Matką każdego człowieka. Występują w nim wybitni eksperci, rektorzy sanktuariów maryjnych oraz osoby z najbliższego otoczenia papieża, a archiwalia ożywione nowoczesną technologią oraz obraz zarejestrowany z użyciem kinowych obiektywów nadaje całości wyjątkową siłę przekazu.
Maryja. Matka Papieża odsłania tajemnicę siły św. Jana Pawła II i zaprasza do osobistego spotkania z Tą, która jest drogowskazem do nieba, źródłem nadziei i odpowiedzią na lęki współczesnego świata.
Masakra w Nankinie | Kino Azji
Dramat historyczny rozgrywający się podczas masakry w Nankinie (1937), który ukazuje, jak fotografia i dokumentacja mogą być świadectwem w czasach wojny, a jednostkowe czyny — aktem sprzeciwu…
Matka Joanna od Aniołów | 100. rocznica urodzin Konwickiego
Tadeusz Konwicki był wybitnym polskim pisarzem, reżyserem a także scenarzystą. Kino Kosmos, aby uhonorować twórczość artysty, zaprasza od sierpnia do grudnia na pięć filmów jego autorstwa. Pokaz „Matki Joanny od Aniołów”, której Konwicki był współscenarzystą, jest zapowiedzą tego wydarzenia oraz jednocześnie ma na celu uczcić 100. rocznicę urodzin reżysera. Dokładnie w ten dzień, a więc 22 czerwca, wstęp przed seansem wygłosi Ksenia Kszywoszyja.
Scenariusz tego filmu powstał na motywach znanego opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja utworu literackiego i filmu toczy się w XVIII wieku na Stolarszczyźnie w położonym na odludziu klasztorze. Miejscowe zakonnice, wraz z ich przeoryszą Joanną opętał diabeł. Z pomocą zgromadzeniu przybywa młody egzorcysta - ksiądz Suryn. Jego zabiegi, modlitwa i umartwienia okazują się jednak bezowocne. Co więcej, kapłanowi zaczyna się udzielać atmosfera dziwnego niepokoju, panująca w klasztorze. Coraz częściej przeżywa duchowe rozterki, coraz częściej czuje się zagubiony. Nie zdaje sobie sprawy, że u źródła jego problemów tkwi jak najbardziej świecka miłość do matki Joanny. To ona popycha Suryna do dramatycznego kroku. Ksiądz postanawia uleczyć ukochaną kobietę nawet za cenę grzechu śmiertelnego... Rabin, u którego szuka pomocy, wyjawia mu prawdę: "Miłość jest na dnie wszystkiego". Do ludzkiej, ziemskiej miłości nie chcą jednak, nie mogą, czy też nie są w stanie się przyznać ani ksiądz Suryn, ani Matka Joanna od Aniołów.
Ksenia Kszywoszyja - studentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej oraz prawa na Uniwersytecie Śląskim. Interesuje się kinematografią, zwłaszcza polską z lat PRL-u. Praktykantka Kina Kosmos. Absolwentka Szkoły Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach.
Scenariusz tego filmu powstał na motywach znanego opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza. Akcja utworu literackiego i filmu toczy się w XVIII wieku na Stolarszczyźnie w położonym na odludziu klasztorze. Miejscowe zakonnice, wraz z ich przeoryszą Joanną opętał diabeł. Z pomocą zgromadzeniu przybywa młody egzorcysta - ksiądz Suryn. Jego zabiegi, modlitwa i umartwienia okazują się jednak bezowocne. Co więcej, kapłanowi zaczyna się udzielać atmosfera dziwnego niepokoju, panująca w klasztorze. Coraz częściej przeżywa duchowe rozterki, coraz częściej czuje się zagubiony. Nie zdaje sobie sprawy, że u źródła jego problemów tkwi jak najbardziej świecka miłość do matki Joanny. To ona popycha Suryna do dramatycznego kroku. Ksiądz postanawia uleczyć ukochaną kobietę nawet za cenę grzechu śmiertelnego... Rabin, u którego szuka pomocy, wyjawia mu prawdę: "Miłość jest na dnie wszystkiego". Do ludzkiej, ziemskiej miłości nie chcą jednak, nie mogą, czy też nie są w stanie się przyznać ani ksiądz Suryn, ani Matka Joanna od Aniołów.
Ksenia Kszywoszyja - studentka dziennikarstwa i komunikacji społecznej oraz prawa na Uniwersytecie Śląskim. Interesuje się kinematografią, zwłaszcza polską z lat PRL-u. Praktykantka Kina Kosmos. Absolwentka Szkoły Muzycznej im. Mieczysława Karłowicza w Katowicach.
Mawka. Prawdziwy mit
Mavka jest jedną z nimf leśnego jeziora – stworzeń o aurze tajemniczości i niebezpiecznym uroku. Kiedy spotyka Lukiana, eksperta od biologii, ma jedno zadanie: sprowadzić go nad swoje jezioro, gdzie syreny i inne nimfy czekają, gotowe porwać ludzkie dusze. Jednak zamiast doprowadzić do zguby Lukiana, Mavka zakochuje się w nim. W miarę jak jej uczucia stają się silniejsze, zaczyna zdawać sobie sprawę, że syreny zrobią wszystko, by utrzymać ją po ciemnej stronie.
............................................
МАВКА.СПРАВЖНІЙ МІФ
Мавка, містична і небезпечна лісова німфа, закохується у біолога Лук’яна замість того, щоб згубити його у таємничому лісовому озері, де на людські душі чекають русалки та інші мавки. І вони ладні на все, щоб Мавка залишилася на темній стороні.
акторський склад фільму: Іван Довженко, В’ячеслав Довженко, Едуард Поляков
............................................
МАВКА.СПРАВЖНІЙ МІФ
Мавка, містична і небезпечна лісова німфа, закохується у біолога Лук’яна замість того, щоб згубити його у таємничому лісовому озері, де на людські душі чекають русалки та інші мавки. І вони ладні на все, щоб Мавка залишилася на темній стороні.
акторський склад фільму: Іван Довженко, В’ячеслав Довженко, Едуард Поляков
Mikey i Nicky | SpoilerMaster Tour
Mikey i Nicky to zapewne najlepszy amerykański film lat 70., jakiego jeszcze nie widzieliście. Uwielbiamy kino Elaine May i chcemy, żebyście też się w nim zakochali. Mikey i Nicky dumnie figuruje na liście Top 100 SpoilerMastera jako jeden z najlepszych filmów wszech czasów. W tym roku na dodatek kończy 50 lat – to świetna okazja, by w końcu zrobić mu w Polsce premierę. SpoilerMaster Tour z Mikey i Nicky to ekskluzywna seria pokazów gangsterskiej tragikomedii w najlepszych polskich kinach studyjnych w dniach 29.05.-02.06 z udziałem Michała Oleszczyka. Przed pokazem zapraszamy na wstęp Michała, a po seansie – na dyskusję. A więc: pokaz specjalny w katowickim Kinie Kosmos odbędzie się 30 maja!
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie. Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
Wersja odrestaurowana 4K!
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie. Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
Wersja odrestaurowana 4K!
Milcząca przyjaciółka
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Miłość w czasach apokalipsy
Film Anne Émond to pełna optymizmu komedia romantyczna rozgrywająca się w czasach kryzysu klimatycznego. Kanadyjska reżyserka za sprawą tej niewinnej opowieści wlewa w nasze serca odrobinę optymizmu w rzeczywistości, w której raczej jest go niewiele.
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
„Miłość w czasach apokalipsy” został wyselekcjonowany do prestiżowej sekcji Director’s Fortnight ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Cannes.
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
„Miłość w czasach apokalipsy” został wyselekcjonowany do prestiżowej sekcji Director’s Fortnight ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Cannes.
MOCarium: Relacje zaczynają się w spotkaniu + seans filmu „Diamenty”
Wydarzenie dla kobiet: "Relacje zaczynają się w spotkaniu" w sali edukacyjnej 90 min + wspólny seans w Sali Nostromo Kina Kosmos (film „Diamenty”)
cena: 59 zł (cena obejmuje udział w spotkaniu oraz w seansie filmu „Diamenty”)
______________________________________________________________________________
Nigdy nie byliśmy ze sobą w tak stałym kontakcie jak dziś.
I chyba nigdy wcześniej nie byliśmy od siebie tak daleko.
Rozmawiamy, reagujemy, jesteśmy „na bieżąco” — a jednak coraz częściej brakuje nam rozmów, które naprawdę coś wnoszą, obecności, której nie da się zastąpić i relacji, które są naprawdę.
MOCarium to spotkanie dla kobiet wokół tematu relacji — z innymi i z samą sobą. To wieczór, który łączy wiedzę, rozmowę, różne perspektywy i doświadczenie. Powstał z potrzeby prawdziwego spotkania — nie tylko bycia w kontakcie, ale bycia w relacji.
W programie
● wprowadzenie (Joanna Wilk) — o idei MOCNE i o tym, dlaczego relacje są fundamentem zdrowia i dobrostanu
● rozmowa z Sybillą Brodą (Mezoneart) — o drodze do arteterapii i twórczości jako sposobie budowania relacji ze sobą i z innymi
● panel dyskusyjny z zaproszonymi gośćmi
● element twórczy inspirowany arteterapią
● czas na rozmowy
● wspólny seans w Kinie Kosmos (film Diamenty)
Dla kogo
Dla kobiet, które:
● czują, że „kontakt” to nie to samo co „bliskość”
● chcą lepiej rozumieć siebie w relacjach
● szukają spotkania, które coś wnosi i zostaje na dłużej
Organizatorzy
Wydarzenie tworzą MOCne — Joanna Wilk, Sybilla Broda i Alicja Polewko-Leniart.
MOCarium to kwartalne spotkania kobiet na żywo: przestrzeń rozmowy, inspiracji i bycia razem.
Informacje organizacyjne
● data: 15 maja 2026
● godzina: 18:00 - 20:00 + seans o godz. 20:15
● miejsce: Kino Kosmos, Katowice
● bilet: 59 zł
● w cenie: udział w wydarzeniu, materiały i seans filmowy
____________________________________________________
Opis filmu:
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia.
Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami.
Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
„Diamenty” podbiły serca ponad 2 milionów widzów we Włoszech.
cena: 59 zł (cena obejmuje udział w spotkaniu oraz w seansie filmu „Diamenty”)
______________________________________________________________________________
Nigdy nie byliśmy ze sobą w tak stałym kontakcie jak dziś.
I chyba nigdy wcześniej nie byliśmy od siebie tak daleko.
Rozmawiamy, reagujemy, jesteśmy „na bieżąco” — a jednak coraz częściej brakuje nam rozmów, które naprawdę coś wnoszą, obecności, której nie da się zastąpić i relacji, które są naprawdę.
MOCarium to spotkanie dla kobiet wokół tematu relacji — z innymi i z samą sobą. To wieczór, który łączy wiedzę, rozmowę, różne perspektywy i doświadczenie. Powstał z potrzeby prawdziwego spotkania — nie tylko bycia w kontakcie, ale bycia w relacji.
W programie
● wprowadzenie (Joanna Wilk) — o idei MOCNE i o tym, dlaczego relacje są fundamentem zdrowia i dobrostanu
● rozmowa z Sybillą Brodą (Mezoneart) — o drodze do arteterapii i twórczości jako sposobie budowania relacji ze sobą i z innymi
● panel dyskusyjny z zaproszonymi gośćmi
● element twórczy inspirowany arteterapią
● czas na rozmowy
● wspólny seans w Kinie Kosmos (film Diamenty)
Dla kogo
Dla kobiet, które:
● czują, że „kontakt” to nie to samo co „bliskość”
● chcą lepiej rozumieć siebie w relacjach
● szukają spotkania, które coś wnosi i zostaje na dłużej
Organizatorzy
Wydarzenie tworzą MOCne — Joanna Wilk, Sybilla Broda i Alicja Polewko-Leniart.
MOCarium to kwartalne spotkania kobiet na żywo: przestrzeń rozmowy, inspiracji i bycia razem.
Informacje organizacyjne
● data: 15 maja 2026
● godzina: 18:00 - 20:00 + seans o godz. 20:15
● miejsce: Kino Kosmos, Katowice
● bilet: 59 zł
● w cenie: udział w wydarzeniu, materiały i seans filmowy
____________________________________________________
Opis filmu:
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia.
Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami.
Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
„Diamenty” podbiły serca ponad 2 milionów widzów we Włoszech.
MODOTEKA: Diabeł ubiera się u Prady 2 | pokaz w ramach 3. Dni Śląskich Kin Studyjnych
Wraz ze Śląskimi Lumpiarami zapraszamy na wyjątkową modowo-filmową ucztę, czyli projekcję filmu „Diabeł ubiera się u Prady 2”! Seans odbędzie się w ramach cyklu „Modoteka”. Pokaz odbędzie się również w ramach 3. Dni Śląskich Kin Studyjnych organizowanych przez Śląskie Towarzystwo Filmowe.
Dwadzieścia lat po stworzeniu kultowych ról Mirandy, Andy’ego, Emily i Nigela - Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci powracają na tętniące modą ulice Nowego Jorku i do eleganckich biur magazynu Runway w filmie „Diabeł ubiera się u Prady 2” wytwórni 20th Century Studios, długo oczekiwanej kontynuacji fenomenalnego hitu z 2006 roku, który ukształtował całe pokolenie. Miranda Priestly (Meryl Streep) walczy ze swoją byłą asystentką Emily (Emily Blunt), obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku. Obie panie konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.
Przed seansem modowa specjalistka Anna Gołkowska wygłosi prelekcję, która skupiona będzie wokół postaci Anny Wintour oraz historii magazynu Vouge.
……………………………………………………………..
Czym jest „MODOTEKA”?
„MODOTEKA” to projekt, który powstał z inicjatywy „Śląskich Lumpiar” oraz Ani Gołkowskiej i jest skupiony na edukacji z zakresu historii mody i wszystkiego co z modą jest związane. Moda to lustro, w którym odbija się historia, przemiany społeczne i rozwój cywilizacyjny. Rozmawiamy o modzie wysokiej, sukienkach, którymi się zachwycamy, zerkając na srebrny ekran ale także próbujemy zajrzeć do szaf tych mniej zamożnych, tych dla których moda była pojęciem raczej odległym i często niedostępnym. Na każdym spotkaniu omawiamy inny temat, patrzymy co wpłynęło na taką, a nie inną długość spódnic, krój czy wybierany materiał. Z czym korespondowała dana dekada, a co stawiała w kontrze.
Dwadzieścia lat po stworzeniu kultowych ról Mirandy, Andy’ego, Emily i Nigela - Meryl Streep, Anne Hathaway, Emily Blunt i Stanley Tucci powracają na tętniące modą ulice Nowego Jorku i do eleganckich biur magazynu Runway w filmie „Diabeł ubiera się u Prady 2” wytwórni 20th Century Studios, długo oczekiwanej kontynuacji fenomenalnego hitu z 2006 roku, który ukształtował całe pokolenie. Miranda Priestly (Meryl Streep) walczy ze swoją byłą asystentką Emily (Emily Blunt), obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku. Obie panie konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej.
Przed seansem modowa specjalistka Anna Gołkowska wygłosi prelekcję, która skupiona będzie wokół postaci Anny Wintour oraz historii magazynu Vouge.
……………………………………………………………..
Czym jest „MODOTEKA”?
„MODOTEKA” to projekt, który powstał z inicjatywy „Śląskich Lumpiar” oraz Ani Gołkowskiej i jest skupiony na edukacji z zakresu historii mody i wszystkiego co z modą jest związane. Moda to lustro, w którym odbija się historia, przemiany społeczne i rozwój cywilizacyjny. Rozmawiamy o modzie wysokiej, sukienkach, którymi się zachwycamy, zerkając na srebrny ekran ale także próbujemy zajrzeć do szaf tych mniej zamożnych, tych dla których moda była pojęciem raczej odległym i często niedostępnym. Na każdym spotkaniu omawiamy inny temat, patrzymy co wpłynęło na taką, a nie inną długość spódnic, krój czy wybierany materiał. Z czym korespondowała dana dekada, a co stawiała w kontrze.
MODOWY KLUB FILMOWY: Zakazane piosenki
Śląskie Lumpiary oraz Instytucja Filmowa Silesia Film zapraszają na wyjątkowy pokaz filmu „Zakazane piosenki”, który – podobnie jak Silesia Film – w tym roku kończy 80 lat. Dodatkowo seans zostanie wyświetlony z taśmy 35 mm!
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
Mów mi Jimpa
Reżyserka Hannah (Olivia Colman) podróżuje z mężem Harrym (Daniel Henshall) i nastoletnim dzieckiem Frances (Aud Mason-Hyde) z Australii do Amsterdamu, by odwiedzić swojego ojca, ekscentrycznego i nieprzewidywalnego Jimpę (John Lithgow). Gdy Frances oznajmia, że zamiast wracać do domu chce zostać z dziadkiem na dłużej, Hannah musi zmierzyć się z trudną rodzinną przeszłością, pełną niewypowiedzianych żalów i decyzji, których bolesne konsekwencje są wciąż odczuwalne.
„Mów mi Jimpa” to słodko-gorzki portret rodziny, w której bliskość bywa trudniejsza niż konflikt, a miłość wymaga odwagi, by pozwolić innym żyć po swojemu.
„Mów mi Jimpa” to słodko-gorzki portret rodziny, w której bliskość bywa trudniejsza niż konflikt, a miłość wymaga odwagi, by pozwolić innym żyć po swojemu.
Najlepsze z najgorszych: Zemsta embriona
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji! Prelekcję przed seansem 29 maja w Kinie Kosmos wygłosi Patryk Chromik.
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Podziemny krąg + prelekcja
Po latach. „Podziemny krąg” / „Fight Club” wraca na wielki ekran. Zapraszamy na seans poprzedzony prelekcją Katarzyny Kapczyńskiej - lekarki ze specjalizacją z psychiatrii.
Co ty możesz o sobie wiedzieć, jeśli nigdy nie walczyłeś? W tym niezwykłym, pełnym niespodziewanych zwrotów akcji i nie pozbawionym swoistego humoru filmie w reżyserii Davida Finchera (Siedem) oryginalne i dynamiczne kreacje stworzyli Brad Pitt (Siedem) i Edward Norton (Lęk pierwotny). Jack (Norton) cierpi na chroniczną bezsenność i jest całkowicie znudzony swym dotychczasowym życiem. Do czasu, gdy spotyka charyzmatycznego Tylera Durdena (Pitt) - sprzedawcę mydła o dość pokrętnej filozofii życia... Uważa on bowiem, że samo-doskonalenie jest dla słabeuszy, a to co rzeczywiście sprawia, że warto żyć to samo-destrukcja. Kiedy mieszkanie Jacka zostaje kompletnie zniszczone w wyniku tajemniczego wybuchu, Tyler oferuje mu gościnę. Spotykają się w barze, piją na umór i wszczynają bójkę na gołe pięści, która nieoczekiwanie przynosi im ogromną satysfakcję. Wkrótce cotygodniowe walki stają się celem ich życia i przyciągają coraz to nowych zwolenników. Zainicjowany przez nich Podziemny krąg obejmuje swym brutalnym zasięgiem cały kraj i odnosi oszałamiający sukces. Jednak już niedługo Jacka spotka szokująca niespodzianka, za sprawą której zmieni się wszystko...
O prelegentce:
Katarzyna Kapczyńska - lekarka ze specjalizacją z psychiatrii, absolwentka Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Interesuje się filmem, sztuką, fotografią, psychologią i symbolami. Uwielbia szukać powiązań pomiędzy tymi wszystkimi dziedzinami i pisze o nich prowadząc aktywnie profil "Psychiatria i sztuka" na instagramie. Psychiatrą została dzięki filmom o psychiatrach.
Co ty możesz o sobie wiedzieć, jeśli nigdy nie walczyłeś? W tym niezwykłym, pełnym niespodziewanych zwrotów akcji i nie pozbawionym swoistego humoru filmie w reżyserii Davida Finchera (Siedem) oryginalne i dynamiczne kreacje stworzyli Brad Pitt (Siedem) i Edward Norton (Lęk pierwotny). Jack (Norton) cierpi na chroniczną bezsenność i jest całkowicie znudzony swym dotychczasowym życiem. Do czasu, gdy spotyka charyzmatycznego Tylera Durdena (Pitt) - sprzedawcę mydła o dość pokrętnej filozofii życia... Uważa on bowiem, że samo-doskonalenie jest dla słabeuszy, a to co rzeczywiście sprawia, że warto żyć to samo-destrukcja. Kiedy mieszkanie Jacka zostaje kompletnie zniszczone w wyniku tajemniczego wybuchu, Tyler oferuje mu gościnę. Spotykają się w barze, piją na umór i wszczynają bójkę na gołe pięści, która nieoczekiwanie przynosi im ogromną satysfakcję. Wkrótce cotygodniowe walki stają się celem ich życia i przyciągają coraz to nowych zwolenników. Zainicjowany przez nich Podziemny krąg obejmuje swym brutalnym zasięgiem cały kraj i odnosi oszałamiający sukces. Jednak już niedługo Jacka spotka szokująca niespodzianka, za sprawą której zmieni się wszystko...
O prelegentce:
Katarzyna Kapczyńska - lekarka ze specjalizacją z psychiatrii, absolwentka Śląskiego Uniwersytetu Medycznego. Interesuje się filmem, sztuką, fotografią, psychologią i symbolami. Uwielbia szukać powiązań pomiędzy tymi wszystkimi dziedzinami i pisze o nich prowadząc aktywnie profil "Psychiatria i sztuka" na instagramie. Psychiatrą została dzięki filmom o psychiatrach.
PORA DLA SENIORA: Diabeł ubiera się u Prady 2
20 lat po wydarzeniach, które zdefiniowały świat mody i popkultury, kultowe bohaterki ponownie wcielają się w swoje ikoniczne role, przypominając, że w świecie mody władza, ambicja i perfekcja wciąż mają najwyższą cenę. Miranda Priestly (Meryl Streep) walczy ze swoją byłą asystentką Emily (Emily Blunt), obecnie rywalką na kierowniczym stanowisku. Obie panie konkurują o wpływy i przychody z reklam w czasach upadającej prasy papierowej. W filmie grają także znani z pierwszej części - Anne Hathaway oraz Stanley Tucci.
PORA DLA SENIORA: Drugie życie | PRZEDPREMIERA
Idealny film dla dojrzałej, kobiecej publiczności. To emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiet, która robi wszystko, by ocalić swój dom i siebie.
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Wybrane opinie krytyków:
Carmen Maura jest doskonała I Loud and Clear
I ty zakochasz się w tej historii I RogerEbert.com
O kobiecej niezależności, która nie zna wieku I The Wrap
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Wybrane opinie krytyków:
Carmen Maura jest doskonała I Loud and Clear
I ty zakochasz się w tej historii I RogerEbert.com
O kobiecej niezależności, która nie zna wieku I The Wrap
PRZEDPREMIERA: Drugie życie
Idealny film dla dojrzałej, kobiecej publiczności. To emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiet, która robi wszystko, by ocalić swój dom i siebie.
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Wybrane opinie krytyków:
Carmen Maura jest doskonała I Loud and Clear
I ty zakochasz się w tej historii I RogerEbert.com
O kobiecej niezależności, która nie zna wieku I The Wrap
„Drugie życie” – zdobywca nagrody publiczności na festiwalu filmowym w Wenecji – to emanujący optymizmem i pogodą ducha portret dojrzałej kobiety, w którą wciela się Carmen Maura („Kobiety na skraju załamania nerwowego”, „Volver”).
María Ángeles od czterdziestu lat mieszka w słonecznym apartamencie w sercu marokańskiego Tangeru. To miejsce, które pamięta jej miłość, codzienne rytuały i całe życie zapisane w ścianach, meblach i drobnych gestach. Gdy zostaje zmuszona do opuszczenia swojego domu, nie potrafi się z tym pogodzić – bo dom to nie tylko adres, lecz część tożsamości. To, co początkowo wydaje się bolesną koniecznością, nieoczekiwanie stanie się jednak nowym początkiem. W życiu Marii Ángeles pojawi się miejsce zarówno na nowe grono przyjaciół, jak i na niespodziewaną miłość.
Nowy film Maryam Touzani („Turkusowa suknia”) to poruszająca i uskrzydlająca opowieść o przywiązaniu do miejsca, o dojrzałym życiu bez rezygnacji z siebie i o kobiecej niezależności, która nie zna wieku. Na ekranie zachwyca Carmen Maura, ikona filmów Almodóvara, tworząc jedną z najbardziej magnetycznych i energetycznych ról ostatnich lat – pełną humoru, uporu i czułości. „Drugie życie” to kino delikatne, słoneczne i bliskie widzowi. Opowieść o tym, że czasem, by ocalić siebie, trzeba zawalczyć o swój dom. I że nigdy nie jest za późno, by zacząć od nowa.
Wybrane opinie krytyków:
Carmen Maura jest doskonała I Loud and Clear
I ty zakochasz się w tej historii I RogerEbert.com
O kobiecej niezależności, która nie zna wieku I The Wrap
PRZEDPREMIERA: Milcząca przyjaciółka
Czy można zaprzyjaźnić się z drzewem i dzięki temu zmienić swoje życie?
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
W nagrodzonym na festiwalu w Wenecji filmie Ildikó Enyedi („Dusza i ciało”) to pytanie staje się początkiem hipnotyzującej, pełnej emocji podróży. „Milcząca przyjaciółka” zaprasza do świata, w którym ludzie potrafią nawiązać głębokie relacje z naturą i komunikować się z nią poza słowami. To film-medytacja, który otula spokojem i napełnia mocą.
W sercu uniwersyteckiego ogrodu botanicznego rośnie okazały miłorząb japoński (gingko biloba), który na przestrzeni wieku staje się niemym świadkiem i uczestnikiem historii trojga nieznajomych. Zdeterminowana dziewczyna walczy o miejsce na wydziale botaniki, szukając w cieniu drzewa schronienia przed uprzedzeniami zdominowanego przez mężczyzn świata nauki. Samotny student, który nigdy nie zwracał uwagi na rośliny, w jego milczącej obecności odnajduje punkt oparcia po życiowym zawirowaniu. Neurolog z Hong-Kongu (w tej roli znany z filmów Wonga Kar-Waia Tony Leung) pod wpływem kontaktu z drzewem zaczyna kwestionować swoje naukowe przekonania, odkrywając głęboką więź między tym, co widzialne, a tym, co nieuchwytne.
„Milcząca przyjaciółka” to film, który koi, inspiruje i otwiera oczy na to, co na co dzień umyka naszej uwadze. Pozwala zanurzyć się w opowieści pełnej spokoju, piękna i emocjonalnej głębi, która przypomina, jak potężny wpływ ma na nas kontakt z przyrodą. To poruszająca historia o więziach, które przekraczają granice ludzkiego rozumienia – i o tym, że czasem najwierniejszego przyjaciela możemy znaleźć tam, gdzie najmniej się tego spodziewamy.
Rodzina w kinie: Arco + prelekcja
Przed filmem zapraszamy na prelekcję pt.: Filmowe podróże w czasie", którą poprowadzi praktykantka Kina Kosmos Marta Suplat.
Nominowany do Oscara®, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji.
Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje.
Nominowany do Oscara®, wizjonerski film animowany Ugo Bienvenu – ARCO – to poetycka, pełna nadziei przygodowa opowieść science‑fantasy dla widzów w każdym wieku. Zaprezentowany premierowo podczas Festiwalu Filmowego w Cannes 2025 (pokazy specjalne) i uhonorowany Kryształem dla Najlepszego Pełnometrażowego Filmu Animowanego na Międzynarodowym Festiwalu Animacji w Annecy, ARCO szybko wyrósł na jeden z najgłośniejszych debiutów animowanych dekady. Zdobycie Europejskiej Nagrody Filmowej i ponad 40 nominacji, w tym do Złotych Globów i BAFTA, to dowód uznania na całym świecie dla wrażliwości, uniwersalnego przesłania i autorskiego stylu tej wyjątkowej animacji.
Wyprodukowany przez Natalie Portman wraz z Félixem de Givry i Sophie Mas, film opowiada historię 10‑letniego chłopca z przyszłości, który przypadkowo przenosi się do roku 2075, gdzie poznaje Iris – dziewczynkę dorastającą w technologicznym świecie. Między dziećmi rodzi się niezwykła przyjaźń, pełna ciekawości, delikatnego humoru i wzajemnego zachwytu nad odmiennością swoich światów. W ich wspólnej misji splatają się wielkie emocje, przygoda i opowieść o nadziei na przyszłość, która pomimo wyzwań może być lepsza, niż nam się wydaje.
Rodzina w kinie: Belle (dubbing)
Mamoru Hosoda. Retrospektywa – pięć filmów genialnego reżysera anime w ramach cyklu Kino Azji w Kinie Kosmos od 13 czerwca do 13 lipca. Jeden z tytułów pokazuje również w ramach Rodziny w Kinie!
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w wersji z dubbingiem, od 12 roku życia.
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
Film nominowanego do Oscara reżysera Mamoru Hosoda wyświetlimy w wersji z dubbingiem, od 12 roku życia.
Rodzina w kinie: Dmuchawce + warsztaty
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina delikatnych, a zarazem odważnych dmuchawców, które po nuklearnej eksplozji na Ziemi wyruszają w międzyplanetarną podróż, by odnaleźć nowy dom. Po drodze trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Ten urzekający i chwytający za serce film łączy zachwycającą mikrofotografię natury z unikalną animacją, przypominając, że każda, nawet najmniejsza, istota ma znaczenie – a naszą siłą jest więź z naturą i troska o planetę.
„Dmuchawce”, będące laureatem Nagrody FIPRESCI w Cannes i Specjalnego Wyróżnienia Jury w Annecy, wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), jest idealną propozycją dla kinomanów i miłośników natury.
Po seansie zapraszamy na warsztaty plastyczne na których będziemy tworzyć własne galaktyki. Zajęcia poprowadzi edukatorka kina Kosmos Paulina Łuczyńska. Obowiązują zapisy kasa@kosmos.katowice.pl
Dendelion, Baraban, Léonto i Taraxa to niezwykła rodzina delikatnych, a zarazem odważnych dmuchawców, które po nuklearnej eksplozji na Ziemi wyruszają w międzyplanetarną podróż, by odnaleźć nowy dom. Po drodze trafiają na inne planety, poznają nowych przyjaciół, ale też napotykają niebezpieczeństwa ze strony stworzeń większych od siebie i tajemniczych, nieznanych żywiołów.
Ten urzekający i chwytający za serce film łączy zachwycającą mikrofotografię natury z unikalną animacją, przypominając, że każda, nawet najmniejsza, istota ma znaczenie – a naszą siłą jest więź z naturą i troska o planetę.
„Dmuchawce”, będące laureatem Nagrody FIPRESCI w Cannes i Specjalnego Wyróżnienia Jury w Annecy, wyprodukowane przez twórców „Mikrokosmosu”, z dźwiękiem Nicholasa Beckera (Oscar za „Sound of Metal”), jest idealną propozycją dla kinomanów i miłośników natury.
Po seansie zapraszamy na warsztaty plastyczne na których będziemy tworzyć własne galaktyki. Zajęcia poprowadzi edukatorka kina Kosmos Paulina Łuczyńska. Obowiązują zapisy kasa@kosmos.katowice.pl
Rodzina w kinie: Kicia Kocia mówi: Dzień dobry!
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Rezolutna Kicia Kocia razem z wiernymi przyjaciółmi: Packiem, Adelką i Juliankiem odkrywa odważnie świat i stawia czoła wielu nowym sytuacjom. Przygody Kici Koci odzwierciedlają dziecięcą wrażliwość oraz ukazują pełną ciepła i radości codzienność. Czynności, takie jak mycie się, gotowanie, jazda pociągiem, radzenie sobie z przeziębieniem czy zawieranie przyjaźni pomagają najmłodszym oswajać się z nowymi emocjami i uczuciami. Kicia Kocia znajdzie odpowiedź na wszystko!
Rezolutna Kicia Kocia razem z wiernymi przyjaciółmi: Packiem, Adelką i Juliankiem odkrywa odważnie świat i stawia czoła wielu nowym sytuacjom. Przygody Kici Koci odzwierciedlają dziecięcą wrażliwość oraz ukazują pełną ciepła i radości codzienność. Czynności, takie jak mycie się, gotowanie, jazda pociągiem, radzenie sobie z przeziębieniem czy zawieranie przyjaźni pomagają najmłodszym oswajać się z nowymi emocjami i uczuciami. Kicia Kocia znajdzie odpowiedź na wszystko!
Rodzina w kinie: Niesamowite przygody skarpetek 2. Skarpetki górą!
Skarpetkomaniacy! Z okazji zbliżającej się premiery już trzeciej części przygód skarpetek zapraszamy na seanse ich poprzednich odsłon. Dla prawdziwych fanów mamy specjalną akcję – zbierz w maju trzy bilety z trzech różnych części Niesamowitych Przygód Skarpetek i wymień je na nagrodę!
Nietypowi bohaterzy bestsellerowych książek dla dzieci ponownie na wielkim ekranie w zupełnie nowych przygodach! Razem z nimi przebiegniemy cały świat, podbijemy Hollywood i sceny teatrów oraz zostaniemy prawdziwymi herosami!
Czy skarpetka może zostać sławną aktorką, nagradzanym sportowcem, albo uratować komuś życie? Oczywiście, że tak! Jeżeli myśleliście, że miejsce skarpetek jest na naszych stopach i w szufladach, to jesteście w grubym błędzie! One też mają marzenia i kiedy tylko nadarza się okazja, żądne przygód, wyruszają w drogę. Historie, które przeżywają, są pokręcone i pełne niespodzianek. Niezależnie od trudności, jakie napotkają na swojej drodze – skarpetki zawsze są górą!
Nietypowi bohaterzy bestsellerowych książek dla dzieci ponownie na wielkim ekranie w zupełnie nowych przygodach! Razem z nimi przebiegniemy cały świat, podbijemy Hollywood i sceny teatrów oraz zostaniemy prawdziwymi herosami!
Czy skarpetka może zostać sławną aktorką, nagradzanym sportowcem, albo uratować komuś życie? Oczywiście, że tak! Jeżeli myśleliście, że miejsce skarpetek jest na naszych stopach i w szufladach, to jesteście w grubym błędzie! One też mają marzenia i kiedy tylko nadarza się okazja, żądne przygód, wyruszają w drogę. Historie, które przeżywają, są pokręcone i pełne niespodzianek. Niezależnie od trudności, jakie napotkają na swojej drodze – skarpetki zawsze są górą!
Rodzina w kinie: Niesamowite przygody skarpetek 3. Ale kosmos!
Skarpetkomaniacy! Z okazji zbliżającej się premiery już trzeciej części przygód skarpetek zapraszamy na seanse ich poprzednich odsłon. Dla prawdziwych fanów mamy specjalną akcję – zbierz w maju trzy bilety z trzech różnych części Niesamowitych Przygód Skarpetek i wymień je na nagrodę!
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Rodzina w kinie: Niesamowite przygody skarpetek 3. Ale kosmos! + prelekcja
Skarpetkomaniacy! Z okazji zbliżającej się premiery już trzeciej części przygód skarpetek zapraszamy na seanse ich poprzednich odsłon. Dla prawdziwych fanów mamy specjalną akcję – zbierz w maju trzy bilety z trzech różnych części Niesamowitych Przygód Skarpetek i wymień je na nagrodę!
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Przed filmem zapraszamy na prawdziwie kosmiczną prelekcję, którą poprowadzi pracowniczka Planetarium Śląskiego w Chorzowie - Agata Spruś.
Kosmiczny Dzień Dziecka w Kinie Komos! Z okazji tego wyjątkowego święta zapraszamy na seanse filmowe oraz towarzyszące im aktywności. Świętujemy cały weekend (30 i 31 maja)!
Najbardziej odlotowi bohaterowie książek dla dzieci powracają do kin z nowymi przygodami. Zagadka detektywistyczna, pojedynki na Dzikim Zachodzie i podróże w kosmos to dopiero początek!
Czy skarpetka może zostać przebiegłym szeryfem, genialnym detektywem lub… międzygalaktycznym podróżnikiem? Oczywiście! W najnowszej odsłonie kinowych przygód ulubione urwisy z szuflady wyruszają na podbój nieznanych światów. Od pojedynków w samo południe, przez wybiegi mody, aż po rakiety startujące w stronę gwiazd – każda opowieść to zastrzyk pozytywnej energii i abstrakcyjnego humoru, który rozbawi do łez zarówno dzieci, jak i dorosłych.
Przed filmem zapraszamy na prawdziwie kosmiczną prelekcję, którą poprowadzi pracowniczka Planetarium Śląskiego w Chorzowie - Agata Spruś.
Rodzina w kinie: Pucio
Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Rok z Marilyn Monroe: Niagara | Otwarcie 3. Dni Śląskich Kin Studyjnych
W niewielkim motelu położonym po kanadyjskiej stronie Niagary mieszkają małżeństwo Rose i George Loomisowie. On, mocno znerwicowany, żyje w napięciu. Ona, zmysłowa blondynka swoją urodą i stylem bycia prowokuje mężczyzn. Wszyscy widzowie naszej retrospektywy dobrze wiedzą, która aktorka wcieliła się w tę rolę. Prelekcję przed seansem 22 maja wygłosi krytyczka filmowa Patrycja Mucha.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Sny o pociągach | Teleskop
Oparty na popularnej książce Denisa Johnsona film to poruszający portret Roberta Grainiera (nominowany do Złotego Globu Joel Edgerton), którego życie toczy się w czasach bezprecedensowych przemian w Ameryce na początku XX wieku. O sile filmowych opowieści i poetyce obrazu nominowanego do 4 Oscarów, porozmawiamy podczas kameralnej dyskusji po seansie 10 czerwca.
Osierocony w młodym wieku Robert dorasta wśród majestatycznych lasów północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku, gdzie buduje kolejowe imperium Ameryki, pracując ramię w ramię z mężczyznami równie imponującymi jak krajobrazy, w których żyją. Po pełnych czułości zalotach żeni się z Gladys (nominowana do Oscara Felicity Jones) i wspólnie zakładają dom, choć jego praca często oddziela go od żony i ich małej córki. Gdy los niespodziewanie odmienia jego życie, Robert na nowo odkrywa piękno, brutalność i głębszy sens lasów oraz drzew, które przez lata ścinał.
----
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Osierocony w młodym wieku Robert dorasta wśród majestatycznych lasów północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku, gdzie buduje kolejowe imperium Ameryki, pracując ramię w ramię z mężczyznami równie imponującymi jak krajobrazy, w których żyją. Po pełnych czułości zalotach żeni się z Gladys (nominowana do Oscara Felicity Jones) i wspólnie zakładają dom, choć jego praca często oddziela go od żony i ich małej córki. Gdy los niespodziewanie odmienia jego życie, Robert na nowo odkrywa piękno, brutalność i głębszy sens lasów oraz drzew, które przez lata ścinał.
----
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Szepty lasu
„Szepty lasu” to pełnometrażowy film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem - nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Top Gun Day: Top Gun (1986)
Kasowy szlagier filmowy, brawurowo łączący dynamiczną akcję, romans, przebojową muzykę oraz imponujące, zapierające dech w piersiach zdjęcia powietrznych akrobacji. Pokaz specjalny w Kinie Kosmos z okazji 40-lecia filmu już 13 maja w TOP GUN DAY oraz dodatkowy seans 23 maja!
Szkoła lotnictwa marynarki to wylęgarnia młodych orłów. Jeden z nich to „Maverick" Michaell (Tom Cruise), szalony i ambitny pilot, gotowy na wszystko, by być najlepszym. Pomaga mu w tym piękna instruktorka (Kelly McGillis), a lekcje z nią wkrótce przenoszą się poza klasę.
„Top Gun" miał swoją premierę 12 maja 1986 roku, a do kin w Stanach Zjednoczonych trafił 4 dni później i otrzymał mieszane recenzje krytyków. Cztery tygodnie po premierze, liczba kin pokazujących go wzrosła o 45 procent. Pomimo początkowych mieszanych reakcji krytyków, film okazał się wielkim komercyjnym sukcesem, zarabiając 357 milionów dolarów na całym świecie, przy budżecie produkcji wynoszącym 15 milionów dolarów. Film zdobył nagrodę Oscara oraz Złoty Glob za piosenkę „Take My Breath Away” w wykonaniu zespołu Berlin. W 2015 roku Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych wybrała film do zachowania w National Film Registry, uznając go za „znaczący dla kultury i historii”.
Szkoła lotnictwa marynarki to wylęgarnia młodych orłów. Jeden z nich to „Maverick" Michaell (Tom Cruise), szalony i ambitny pilot, gotowy na wszystko, by być najlepszym. Pomaga mu w tym piękna instruktorka (Kelly McGillis), a lekcje z nią wkrótce przenoszą się poza klasę.
„Top Gun" miał swoją premierę 12 maja 1986 roku, a do kin w Stanach Zjednoczonych trafił 4 dni później i otrzymał mieszane recenzje krytyków. Cztery tygodnie po premierze, liczba kin pokazujących go wzrosła o 45 procent. Pomimo początkowych mieszanych reakcji krytyków, film okazał się wielkim komercyjnym sukcesem, zarabiając 357 milionów dolarów na całym świecie, przy budżecie produkcji wynoszącym 15 milionów dolarów. Film zdobył nagrodę Oscara oraz Złoty Glob za piosenkę „Take My Breath Away” w wykonaniu zespołu Berlin. W 2015 roku Biblioteka Kongresu Stanów Zjednoczonych wybrała film do zachowania w National Film Registry, uznając go za „znaczący dla kultury i historii”.
Top Gun Day: Top Gun Maverick (2022)
Pełną akcji kontynuację klasycznego hitu z Tomem Cruisem przypomnimy na dużej Sali Nostromo w Top Gun Day 13 maja!
Po ponad trzydziestu latach służby jako jeden z najlepszych lotników Marynarki Wojennej Pete „Maverick” Mitchell (Tom Cruise) jest dokładnie tym kim powinien być – odważnym, unikającym awansu, który mógłby go uziemić, pilotem testującym najnowocześniejsze maszyny. Nic więc dziwnego, że tylko on może stanąć na czele spec-grupy pilotów szkolących się do udziału w misji, jakiej dotąd nie było.
Wśród członków grupy jest porucznik Bradley „Rooster” Bradshaw (Miles Teller), syn przechwytującego radary porucznika Nicka Bradshawa, ps. „Goose”, który zginął w czasie jednej z misji wykonywanej z Maverickiem. Stawiając czoła niepewnej przyszłości i duchom przeszłości, Maverick zostaje wciągnięty w konfrontację z własnymi lękami, której kulminacją jest misja wymagająca najwyższego poświęcenia od tych, którzy zostaną wybrani do jej wykonania.
Po ponad trzydziestu latach służby jako jeden z najlepszych lotników Marynarki Wojennej Pete „Maverick” Mitchell (Tom Cruise) jest dokładnie tym kim powinien być – odważnym, unikającym awansu, który mógłby go uziemić, pilotem testującym najnowocześniejsze maszyny. Nic więc dziwnego, że tylko on może stanąć na czele spec-grupy pilotów szkolących się do udziału w misji, jakiej dotąd nie było.
Wśród członków grupy jest porucznik Bradley „Rooster” Bradshaw (Miles Teller), syn przechwytującego radary porucznika Nicka Bradshawa, ps. „Goose”, który zginął w czasie jednej z misji wykonywanej z Maverickiem. Stawiając czoła niepewnej przyszłości i duchom przeszłości, Maverick zostaje wciągnięty w konfrontację z własnymi lękami, której kulminacją jest misja wymagająca najwyższego poświęcenia od tych, którzy zostaną wybrani do jej wykonania.
Wajda. Brzezina
Zmysłowa, a zarazem pełna malarskich symboli opowieść o życiu i śmierci, egzystencjalna konfrontacja afirmacji istnienia z pogrążeniem w żałobie, odsłaniająca uniwersalne prawdy o ludzkiej naturze.
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Wajda. Człowiek z Marmuru
Demaskatorska podróż przez archiwa i pamięć stalinowskiej Polski, obraz propagandy niszczącej jednostkę i jeden z najważniejszych filmowych portretów systemowego zniewolenia. Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi dr hab. Ilona Copik, prof. UŚ.
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Wajda. Kronika wypadków miłosnych
Miłosna opowieść rozgrywająca się w ostatnich chwilach przed wojną na Wileńszczyźnie, barwny portret wielokulturowej II Rzeczypospolitej i pełna nostalgii wizja świata odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość. Powrót Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego do czasów dzieciństwa.
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wartość sentymentalna
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Wartość sentymentalna (z lektorem)
Zdobywca Oscara dla najlepszego filmu międzynarodowego, najnowszy obraz Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Werdykt
"Werdykt" to crime story inspirowana prawdziwą, nierozwiązaną sprawą brutalnego morderstwa, która przez lata była jedną z najgłośniejszych spraw w Irlandii i Francji.
Film oferuje alternatywne spojrzenie na zbrodnię sprzed lat, prowadząc widza przez proces pełen sprzecznych dowodów, manipulacji i emocji.
To 90 minut intensywnego napięcia, w którym – zgodnie z hasłem, że prawda zaczyna się od wątpliwości – każdy element układanki może zmienić postrzeganie sprawy. Sheridan konstruuje narrację w taki sposób, że widz stopniowo zaczyna zadawać sobie fundamentalne pytanie: czy można skazać człowieka bez dowodów? W efekcie seans staje się doświadczeniem angażującym – widz, niczym ława przysięgłych, sam dochodzi do wniosku, jaki powinien zapaść wyrok.
Film oferuje alternatywne spojrzenie na zbrodnię sprzed lat, prowadząc widza przez proces pełen sprzecznych dowodów, manipulacji i emocji.
To 90 minut intensywnego napięcia, w którym – zgodnie z hasłem, że prawda zaczyna się od wątpliwości – każdy element układanki może zmienić postrzeganie sprawy. Sheridan konstruuje narrację w taki sposób, że widz stopniowo zaczyna zadawać sobie fundamentalne pytanie: czy można skazać człowieka bez dowodów? W efekcie seans staje się doświadczeniem angażującym – widz, niczym ława przysięgłych, sam dochodzi do wniosku, jaki powinien zapaść wyrok.
Wolność po włosku
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Wpatrując się w słońce
Łączący ulotność i melancholię „Przekleństw niewinności” Sofii Coppoli z monumentalnym i nowatorskim charakterem „Strefy interesów” Jonathana Glazera — poruszający portret kilku pokoleń dziewcząt i kobiet na niemieckiej wsi. Filmowa opowieść, która zdaniem polskich recenzentów, mogłaby być ekranizacją bestsellerowej książki „Chłopki” Joanny Kuciel-Frydryszak.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Wizjonerski, epicki, intymny i poruszający do głębi. Okrzyknięty hipnotyzującym, wymykającym się wszelkim definicjom arcydziełem — laureat Nagrody Jury na festiwalu w Cannes.
Na jednej farmie w północnych Niemczech, w różnych momentach XX i XXI wieku, dorastają cztery dziewczyny: Alma, Erica, Angelika i Lenka. Choć dzieli je czas, każda z nich doświadcza podobnych emocji – pierwszej miłości, buntu i rodzinnych napięć. Ich historie splatają się, odsłaniając tajemnice, które przez lata pozostawały w ukryciu.
Reżyserką i współautorką scenariusza jest Mascha Schilinski, znana z autorskiego stylu i głęboko emocjonalnych portretów kobiet. Film otrzymał nominacje do Nagród Gotham w dwóch kategoriach: Najlepszy scenariusz oryginalny oraz Najlepszy film międzynarodowy, jest też oficjalnym niemieckim kandydatem do Oscara.
Zawieście czerwone latarnie (1991)
„Zawieście czerwone latarnie” to absolutna perła w bogatym i eklektycznym dorobku Zhanga Yimou („Żyć”, „Hero”). Adaptacja opowiadania Su Tonga „Żony i konkubiny” przyniosła mu międzynarodowe uznanie i status nowego mistrza światowego kina. Srebrny Lew w Wenecji, nagroda BAFTA dla najlepszego filmu nieanglojęzycznego oraz nominacja oscarowa tylko dopełniły sukces reżysera. W głównej roli błyszczy natomiast Gong Li („Czerwone sorgo”, „Wyznania gejszy”), która dziewięciokrotnie współpracowała z Zhangiem i szybko stała się ikoną współczesnego kina.
Film zachwyca nowatorskim użyciem koloru, mistrzowską aranżacją zabytkowych XVIII-wiecznych przestrzeni, dramaturgiczną precyzją czy głęboko feministyczną refleksją. Choć chińska cenzura dostrzegła w nim metaforę autorytarnego systemu i opóźniła krajową dystrybucję, nic nie mogło zaszkodzić jego sławie. Z czasem wyrafinowana kostiumowa opowieść zagościła na wielu listach z najlepszymi tytułami w historii kina.
Film zachwyca nowatorskim użyciem koloru, mistrzowską aranżacją zabytkowych XVIII-wiecznych przestrzeni, dramaturgiczną precyzją czy głęboko feministyczną refleksją. Choć chińska cenzura dostrzegła w nim metaforę autorytarnego systemu i opóźniła krajową dystrybucję, nic nie mogło zaszkodzić jego sławie. Z czasem wyrafinowana kostiumowa opowieść zagościła na wielu listach z najlepszymi tytułami w historii kina.
ŻYWOT BRIANA
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.