Amelia. 25-lecie premiery!
Niezwykła i przewrotna komedia romantyczna Jean-Pierre'a Jeunete'a dokładnie 25 kwietnia 2026 roku obchodzi 25-lecie swojej światowej premiery. W ten wyjątkowy dzień zachęcamy wszystkich, żeby przyjść do kina i cieszyć się małymi przyjemnościami, takimi jak seans Amelii na Sali Nostromo!
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie - i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
„Amelia” Jean Pierre Jeuneta („Delicatessen”, „Miasto zaginionych dzieci”) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
„Amelia” zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto,) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie - i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
„Amelia” Jean Pierre Jeuneta („Delicatessen”, „Miasto zaginionych dzieci”) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
„Amelia” zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto,) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Angel's Egg
Anime od Mamoru Oshii, reżysera kultowej animacji „Ghost in the Shell”, to filozoficzny i ambitny eksperyment pełen inteligentnego symbolizmu, wykorzystujący motywy biblijne i oniryczną estetykę. „Angel’s Egg” pokażemy w Kinie Kosmos w ramach Roku z kinem Azji z okazji 40-lecia premiery filmu, a prelekcję przed filmem wygłosi Dorota Jędrzejewska-Szpak.
Akcja tego legendarnego filmu Mamoru Oshii toczy się w pierwotnym, dotkniętym kataklizmem świecie, rzeczywistości, w której snującym się bez celu ludziom przyświeca mechaniczne słońce. To właśnie tu spotykają się dwie bezimienne postaci: jasnowłosa dziewczyna o smutnych oczach i młody mężczyzna, który zasiewa w niej niepokój. Dziewczyna opiekuje się tajemniczym jajem, wierzy w to, że wykluje się z niego anioł, chłopak namawia ją, by skorupkę rozbiła. Bo tylko tak może poznać tajemnicę wnętrza jaja. Wspólnie przemierzają przygnębiający świat, stworzony ze spiżu, ruin, mechanicznych wnętrzności i artefaktów minionych epok. Aż do alegorycznego zakończenia.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców anime. Film premierę miał w 1985 r., a krytycy od razu zobaczyli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady minęły, nim „Angel’s Egg” doczekało się należnego sobie uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest tegoroczna premiera, odnowionej cyfrowo wersji „Angel’s Egg” na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Akcja tego legendarnego filmu Mamoru Oshii toczy się w pierwotnym, dotkniętym kataklizmem świecie, rzeczywistości, w której snującym się bez celu ludziom przyświeca mechaniczne słońce. To właśnie tu spotykają się dwie bezimienne postaci: jasnowłosa dziewczyna o smutnych oczach i młody mężczyzna, który zasiewa w niej niepokój. Dziewczyna opiekuje się tajemniczym jajem, wierzy w to, że wykluje się z niego anioł, chłopak namawia ją, by skorupkę rozbiła. Bo tylko tak może poznać tajemnicę wnętrza jaja. Wspólnie przemierzają przygnębiający świat, stworzony ze spiżu, ruin, mechanicznych wnętrzności i artefaktów minionych epok. Aż do alegorycznego zakończenia.
„Angel’s Egg” Oshii stworzył wspólnie z artystą wizualnym Yoshitaką Amano, jednym z czołowych twórców anime. Film premierę miał w 1985 r., a krytycy od razu zobaczyli w nim wysmakowane, ambitne dzieło sztuki, choć aż cztery dekady minęły, nim „Angel’s Egg” doczekało się należnego sobie uznania na całym świecie. Wyrazem tego jest tegoroczna premiera, odnowionej cyfrowo wersji „Angel’s Egg” na Festiwalu Filmowym w Cannes.
Bez wyjścia
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Premiera najnowszego filmu Park Chan-wooka (twórcy m.in.) „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej”.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Delicatessen (1991)
Powrót francuskiej czarnej komedii dokładnie w 35. rocznicę jej światowej premiery!
„Delicatessen” (1991) to znakomicie przyjęty pełnometrażowy debiut duetu Jeana-Pierre’a Jeuneta (późniejszego twórcy „Amelii”) i Marca Caro. Akcja filmu rozgrywa się w postapokaliptycznej Francji, w której żywność stała się towarem deficytowym. W tym dziwnym świecie centralne miejsce zajmuje dom z rzeźnikiem (Jean-Claude Dreyfus) prowadzącym sklep mięsny. Do tego osobliwego budynku przybywa nowy lokator – były klaun Louison (Dominique Pinon) – który szybko odkrywa, że lokatorzy mają wyjątkowo mroczne sposoby na przetrwanie.
Jeunet i Caro stworzyli groteskowy świat balansujący między czarną komedią, horrorem i romansem, z wyraźnym wpływem kina niemego. Ich wizualny styl – pełen sepii, zniekształceń i absurdalnych detali – stał się znakiem rozpoznawczym duetu. Ścieżka dźwiękowa i rytmiczny montaż nadają filmowi niezwykły, niemal muzyczny rytm.Dziś „Delicatessen” uchodzi za jedno z najoryginalniejszych dzieł francuskiego kina lat 90. i uznawane za klasyk filmowego surrealizmu. Pomimo lat pozostaje utworem mrocznie zabawnym, wizualnie olśniewającym i niepodrabialnym.
„Delicatessen” (1991) to znakomicie przyjęty pełnometrażowy debiut duetu Jeana-Pierre’a Jeuneta (późniejszego twórcy „Amelii”) i Marca Caro. Akcja filmu rozgrywa się w postapokaliptycznej Francji, w której żywność stała się towarem deficytowym. W tym dziwnym świecie centralne miejsce zajmuje dom z rzeźnikiem (Jean-Claude Dreyfus) prowadzącym sklep mięsny. Do tego osobliwego budynku przybywa nowy lokator – były klaun Louison (Dominique Pinon) – który szybko odkrywa, że lokatorzy mają wyjątkowo mroczne sposoby na przetrwanie.
Jeunet i Caro stworzyli groteskowy świat balansujący między czarną komedią, horrorem i romansem, z wyraźnym wpływem kina niemego. Ich wizualny styl – pełen sepii, zniekształceń i absurdalnych detali – stał się znakiem rozpoznawczym duetu. Ścieżka dźwiękowa i rytmiczny montaż nadają filmowi niezwykły, niemal muzyczny rytm.Dziś „Delicatessen” uchodzi za jedno z najoryginalniejszych dzieł francuskiego kina lat 90. i uznawane za klasyk filmowego surrealizmu. Pomimo lat pozostaje utworem mrocznie zabawnym, wizualnie olśniewającym i niepodrabialnym.
Do utraty tchu
Seans „Do utraty tchu” zaplanowaliśmy 9 kwietnia, w tym dniu przypadają urodziny Jeana-paula Belmondo (1933-2021).
Rekonstrukcja 4K z okazji 60. rocznicy premiery.
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Rekonstrukcja 4K z okazji 60. rocznicy premiery.
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Donnie Darko
Kim jest Donnie Darko? W szkole – nastoletnim outsiderem. W domu – chłopakiem zmagającym się z problemami psychicznymi. W snach – wybrańcem odwiedzanym przez wielkiego, mrocznego królika o imieniu Frank. Ten ostatni twierdzi, że świat skończy się już niedługo. A kiedy sny zaczynają wkraczać do rzeczywistości, Donnie staje przed pytaniami większymi niż życie: o czas, przeznaczenie i naturę całego świata.
“Donnie Darko” jest jak skok w głąb króliczej nory. To filmowa układanka, w której mieszczą się podróże w czasie, lynchowskie spojrzenie na amerykańskie przedmieścia, high-school drama, parodia coachingu, fizyka, filozofia, społeczne niepokoje z przełomu tysiącleci i “Alicja w Krainie Czarów”. To zagadka taka sama jak reżyser, Richard Kelly, który po swoim błyskotliwym debiucie nakręcił jeszcze dwa równie dziwne filmy – i zamilkł. To także przełomowa rola dla 20-letniego w momencie kręcenia Jake’a Gyllenhaala, który jako Donnie Darko po raz pierwszy zademonstrował swój talent do kreowania niejednoznacznych, skomplikowanych postaci.
“Donnie Darko” jest jak skok w głąb króliczej nory. To filmowa układanka, w której mieszczą się podróże w czasie, lynchowskie spojrzenie na amerykańskie przedmieścia, high-school drama, parodia coachingu, fizyka, filozofia, społeczne niepokoje z przełomu tysiącleci i “Alicja w Krainie Czarów”. To zagadka taka sama jak reżyser, Richard Kelly, który po swoim błyskotliwym debiucie nakręcił jeszcze dwa równie dziwne filmy – i zamilkł. To także przełomowa rola dla 20-letniego w momencie kręcenia Jake’a Gyllenhaala, który jako Donnie Darko po raz pierwszy zademonstrował swój talent do kreowania niejednoznacznych, skomplikowanych postaci.
Filmowe popołudnie dla dzieci: Dziki Zachód
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych z serii Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie: Obrońcy prawa, Postrach Teksasu, Pościg, Porwany ekspres
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych z serii Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie: Obrońcy prawa, Postrach Teksasu, Pościg, Porwany ekspres
Filmowe popołudnie dla dzieci: Leśne przygody
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Myszki – Wyprawa do lasu, Miś Kudłatek – Przygoda w lesie, Przygody Bolka i Lolka – Sarenka, Bolek i Lolek na wakacjach – Na biwaku
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Myszki – Wyprawa do lasu, Miś Kudłatek – Przygoda w lesie, Przygody Bolka i Lolka – Sarenka, Bolek i Lolek na wakacjach – Na biwaku
Filmowe popołudnie dla dzieci: Wiosenne porządki
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Bolka i Lolka – Mali ogrodnicy, Reksio – Reksio sadownik, Reksio – Reksiowa wiosna, Przygody Bolka i Lolka – Wiosenne porządki
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Bolka i Lolka – Mali ogrodnicy, Reksio – Reksio sadownik, Reksio – Reksiowa wiosna, Przygody Bolka i Lolka – Wiosenne porządki
Filmowe powtórki do matury: 1984 (1984)
1984
reż. Michael Radford | Wielka Brytania | 1984 | 113 min
Opowieść o totalitarnym państwie, w którym obywatele są śledzeni i inwigilowani na każdym kroku, a wszelkie, nawet najmniejsze objawy indywidualności są brutalnie tłumione. W tym świecie Winston Smith podejmuje beznadziejną walkę z systemem, próbując zdobyć chociaż namiastkę wolności dla siebie i kobiety, którą kocha. Adaptacja powieści George`a Orwella.
Kino Kosmos oraz Uniwersytet Śląski zapraszają na filmowe spotkania z klasyką polskiej literatury: atrakcyjne, ciekawe i wartościowe wsparcie dla uczniów i uczennic w przygotowaniach do matury z języka polskiego. W ramach cyklu pokażemy adaptacje filmowe lektur szkolnych, a każdy seans poprzedzi wykład literaturoznawczyni lub literaturoznawcy z Uniwersytetu Śląskiego.
reż. Michael Radford | Wielka Brytania | 1984 | 113 min
Opowieść o totalitarnym państwie, w którym obywatele są śledzeni i inwigilowani na każdym kroku, a wszelkie, nawet najmniejsze objawy indywidualności są brutalnie tłumione. W tym świecie Winston Smith podejmuje beznadziejną walkę z systemem, próbując zdobyć chociaż namiastkę wolności dla siebie i kobiety, którą kocha. Adaptacja powieści George`a Orwella.
Kino Kosmos oraz Uniwersytet Śląski zapraszają na filmowe spotkania z klasyką polskiej literatury: atrakcyjne, ciekawe i wartościowe wsparcie dla uczniów i uczennic w przygotowaniach do matury z języka polskiego. W ramach cyklu pokażemy adaptacje filmowe lektur szkolnych, a każdy seans poprzedzi wykład literaturoznawczyni lub literaturoznawcy z Uniwersytetu Śląskiego.
Historia na ekranie: Katyń
Katyń
reż. Andrzej Wajda | Polska | 2007 | 177 min
Gdy 17 września 1939 roku Armia Czerwona wkroczyła do Polski, nieprzygotowana do walki na dwóch frontach armia II Rzeczpospolitej musiała ponieść klęskę. Wśród jeńców wojennych znalazło się kilkanaście tysięcy oficerów. Ich rodziny z utęsknieniem czekały na ich powrót. Nigdy on jednak nie nastąpił. Film ukazuje historie kobiet, które mimo upływu lat, ciągle czekały na powrót swych mężów, synów, braci i ojców, uwięzionych i rozstrzelanych przez NKWD w 1940 roku.
Kino Kosmos oraz Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach zapraszają dzieci i młodzież na cykl spotkań i projekcji filmowych poświęconych historii współczesnej, jej kontekstom i ekranowym interpretacjom. Chcemy pokazać, jak i dlaczego warto patrzeć szerzej na wydarzenia historyczne, dostrzegać ich przyczyny, konteksty i konsekwencje. Wierzymy, że dzięki filmowym opowieściom podróż w przeszłość stanie się ciekawym i pouczającym doświadczeniem.
reż. Andrzej Wajda | Polska | 2007 | 177 min
Gdy 17 września 1939 roku Armia Czerwona wkroczyła do Polski, nieprzygotowana do walki na dwóch frontach armia II Rzeczpospolitej musiała ponieść klęskę. Wśród jeńców wojennych znalazło się kilkanaście tysięcy oficerów. Ich rodziny z utęsknieniem czekały na ich powrót. Nigdy on jednak nie nastąpił. Film ukazuje historie kobiet, które mimo upływu lat, ciągle czekały na powrót swych mężów, synów, braci i ojców, uwięzionych i rozstrzelanych przez NKWD w 1940 roku.
Kino Kosmos oraz Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach zapraszają dzieci i młodzież na cykl spotkań i projekcji filmowych poświęconych historii współczesnej, jej kontekstom i ekranowym interpretacjom. Chcemy pokazać, jak i dlaczego warto patrzeć szerzej na wydarzenia historyczne, dostrzegać ich przyczyny, konteksty i konsekwencje. Wierzymy, że dzięki filmowym opowieściom podróż w przeszłość stanie się ciekawym i pouczającym doświadczeniem.
Il Volo. Najnowszy koncert z Doliny Świątyń
Il Volo. Najnowszy koncert z Doliny Świątyń
Retransmisja letniego show z Agrigento na Sycylii 2024
Specjalna poszerzona wersja tylko dla kin
Zobacz wielki show trzech utalentowanych młodych Włochów! Zaśpiewają dla Ciebie nie tylko najsłynniejsze operowe arie („Nessun dorma”, „E lucevan le stelle”, „La donna è mobile”), ale także hity z filmu „Gladiator” czy musicali „Upiór w Operze” i „Koty”. Zabrzmi również znana włoska pieśń „’O sole mio” i niezwykła muzyka Ennia Morricone. Nie zabraknie też legendarnej ballady „Hallelujah” Leonarda Cohena.
Koncertujący na całym świecie zespół Il Volo ma miliony fanów. To młode włoskie operowo-popowe trio (dwóch tenorów i baryton, 30–32 lata) odniosło już ogromny międzynarodowy sukces. Mają ponad miliard wyświetleń na YouTube. Artyści łączą operę i muzykę popularną razem (classical crossover & pop opera), aby w przystępny sposób przybliżyć piękno klasyki jak najszerszemu gronu słuchaczy.
Ten niezwykły koncert odbył się w wyjątkowym miejscu na południu Włoch. Latem 2024 roku artyści wystąpili w Valle dei Templi (Dolina Świątyń), wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO monumentalnym zespole architektury helleńskiej na Sycylii. Ich występ podbił serca słuchaczy. Jego kinowa retransmisja jest więc niepowtarzalną okazją, by usłyszeć największe przeboje w wykonaniu tych trzech wyjątkowych śpiewaków: Piera Barone, Ignazia Boschetto i Gianluki Ginoble.
W koncercie wystąpi również sopranistka Pretty Yende, gwiazda nowojorskiej The Metropolitan Opera i mediolańskiej La Scali. Il Volo zaśpiewa z nią słynny toast (brindisi) z opery „La traviata” Verdiego.
Tytuł oryginalny: „Il Volo in the Valley of the Temples” [extended version for cinemas only]
Kraj produkcji: Włochy, USA
Rok produkcji: 2024
Reżyseria: Cristian Biondani
Obsada: Piero Barone, Ignazio Boschetto, Gianluca Ginoble
Retransmisja letniego show z Agrigento na Sycylii 2024
Specjalna poszerzona wersja tylko dla kin
Zobacz wielki show trzech utalentowanych młodych Włochów! Zaśpiewają dla Ciebie nie tylko najsłynniejsze operowe arie („Nessun dorma”, „E lucevan le stelle”, „La donna è mobile”), ale także hity z filmu „Gladiator” czy musicali „Upiór w Operze” i „Koty”. Zabrzmi również znana włoska pieśń „’O sole mio” i niezwykła muzyka Ennia Morricone. Nie zabraknie też legendarnej ballady „Hallelujah” Leonarda Cohena.
Koncertujący na całym świecie zespół Il Volo ma miliony fanów. To młode włoskie operowo-popowe trio (dwóch tenorów i baryton, 30–32 lata) odniosło już ogromny międzynarodowy sukces. Mają ponad miliard wyświetleń na YouTube. Artyści łączą operę i muzykę popularną razem (classical crossover & pop opera), aby w przystępny sposób przybliżyć piękno klasyki jak najszerszemu gronu słuchaczy.
Ten niezwykły koncert odbył się w wyjątkowym miejscu na południu Włoch. Latem 2024 roku artyści wystąpili w Valle dei Templi (Dolina Świątyń), wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO monumentalnym zespole architektury helleńskiej na Sycylii. Ich występ podbił serca słuchaczy. Jego kinowa retransmisja jest więc niepowtarzalną okazją, by usłyszeć największe przeboje w wykonaniu tych trzech wyjątkowych śpiewaków: Piera Barone, Ignazia Boschetto i Gianluki Ginoble.
W koncercie wystąpi również sopranistka Pretty Yende, gwiazda nowojorskiej The Metropolitan Opera i mediolańskiej La Scali. Il Volo zaśpiewa z nią słynny toast (brindisi) z opery „La traviata” Verdiego.
Tytuł oryginalny: „Il Volo in the Valley of the Temples” [extended version for cinemas only]
Kraj produkcji: Włochy, USA
Rok produkcji: 2024
Reżyseria: Cristian Biondani
Obsada: Piero Barone, Ignazio Boschetto, Gianluca Ginoble
KF Ambasada: Hannah i jej siostry
Podczas 196. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Hannah i jej siostry Woody'ego Allena. Pokaz specjalny w wersji odrestaurowanej odbędzie się z okazji 40-lecia filmu. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Misja
Podczas 191. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Misja Rolanda Joffé. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi dr Jacek Kurek. Film z 1986 roku zaprezentujemy w wersji odrestaurowanej z okazji 40-lecia jego premiery.
W połowie XVIII wieku dwie europejskie potęgi, Portugalia i Hiszpania, na mocy traktatu madryckiego dzielą się Ameryką Południową – źródłem bogactw naturalnych i niewolników. Na przeszkodzie stoi jednak Kościół katolicki, którego kapłani prowadzą działalność misyjną – nawrócenie Indian na chrześcijaństwo ogranicza handel niewolnikami. Mendoza trudni się handlem niewolników, ale kiedy zabił w pojedynku brata, porzuca wszystko i szuka odkupienia w misji prowadzonej przez księdza Gabriela. Odbywszy okrutną pokutę przyłącza się do działalności misyjnej, polegającej na przekonywaniu Indian do pokojowej koegzystencji z Europejczykami. Przesłanie księdza Gabriela niepokoi gubernatora, który nakazuje zrównać misję z ziemią. Kiedy wojska ruszają w dżunglę, między Gabrielem, który chce działać środkami pokojowymi i poprzez modlitwę, a Mendozą, który chce zbrojnie bronić misji, dochodzi do konfliktu.
„Misja”, majestatyczne dzieło Rolanda Joffé wyróżnione Złotą Palmą i Nagrodą Techniczną w Cannes oraz Oscarem za zdjęcia Chrisa Mengesa (z siedmiu nominacji, w tym za film roku i reżyserię), została uznana za metaforę współczesnej imperialistycznej polityki wielkich mocarstw wobec Ameryki Południowej. Bardziej szczegółowe interpretacje stawiały pytanie o prawo narodów wyedukowanych, posługujących się wyższą cywilizacją, do decydowania o losie innych narodów. Od strony technicznej „Misja” zaskakuje zdjęciami Mengesa, przeciwstawiającymi surowość cywilizacji zielonej bujności dzikiej natury, oraz przebojową ścieżką dźwiękową Ennio Morricone – jedną z najciekawszych partytur filmowych w dziejach.
dr Jacek Kurek - historyk, animator kultury, specjalista ds. wydawniczych w Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. Inicjator i koordynator powstawania wielotomowej monografii Chorzowa. Zainteresowania badawcze skupia wokół historii kultury, zwłaszcza związanej z szeroko rozumianą muzyką rockową i jej pograniczami. Wykłady prowadzi autorską metodą nauczania przez zachwyt, łącząc naukę i sztukę. W 2019 r. otrzymał odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
W połowie XVIII wieku dwie europejskie potęgi, Portugalia i Hiszpania, na mocy traktatu madryckiego dzielą się Ameryką Południową – źródłem bogactw naturalnych i niewolników. Na przeszkodzie stoi jednak Kościół katolicki, którego kapłani prowadzą działalność misyjną – nawrócenie Indian na chrześcijaństwo ogranicza handel niewolnikami. Mendoza trudni się handlem niewolników, ale kiedy zabił w pojedynku brata, porzuca wszystko i szuka odkupienia w misji prowadzonej przez księdza Gabriela. Odbywszy okrutną pokutę przyłącza się do działalności misyjnej, polegającej na przekonywaniu Indian do pokojowej koegzystencji z Europejczykami. Przesłanie księdza Gabriela niepokoi gubernatora, który nakazuje zrównać misję z ziemią. Kiedy wojska ruszają w dżunglę, między Gabrielem, który chce działać środkami pokojowymi i poprzez modlitwę, a Mendozą, który chce zbrojnie bronić misji, dochodzi do konfliktu.
„Misja”, majestatyczne dzieło Rolanda Joffé wyróżnione Złotą Palmą i Nagrodą Techniczną w Cannes oraz Oscarem za zdjęcia Chrisa Mengesa (z siedmiu nominacji, w tym za film roku i reżyserię), została uznana za metaforę współczesnej imperialistycznej polityki wielkich mocarstw wobec Ameryki Południowej. Bardziej szczegółowe interpretacje stawiały pytanie o prawo narodów wyedukowanych, posługujących się wyższą cywilizacją, do decydowania o losie innych narodów. Od strony technicznej „Misja” zaskakuje zdjęciami Mengesa, przeciwstawiającymi surowość cywilizacji zielonej bujności dzikiej natury, oraz przebojową ścieżką dźwiękową Ennio Morricone – jedną z najciekawszych partytur filmowych w dziejach.
dr Jacek Kurek - historyk, animator kultury, specjalista ds. wydawniczych w Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. Inicjator i koordynator powstawania wielotomowej monografii Chorzowa. Zainteresowania badawcze skupia wokół historii kultury, zwłaszcza związanej z szeroko rozumianą muzyką rockową i jej pograniczami. Wykłady prowadzi autorską metodą nauczania przez zachwyt, łącząc naukę i sztukę. W 2019 r. otrzymał odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Pluton
Podczas 193. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Pluton Olivera Stone'a. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi filmoznawczyni Aleksandra Krajewska. Film z 1986 roku zaprezentujemy w wersji odrestaurowanej z okazji 40-lecia jego premiery.
Rok 1967. Młody idealista Chris porzuca college, zgłasza się do wojska i trafia do Wietnamu, gdzie zostaje przydzielony do wieloetnicznego plutonu, w której rej wodzą dwaj weterani – zdemoralizowany przez wojnę, pozbawiony skrupułów sierżant Barnes oraz sierżant Elias, zachowujący resztki człowieczeństwa i odpowiedzialności za swych podwładnych. Wojna szybko objawia Christowi swoje brutalne oblicze: już podczas jednej z pierwszych misji dochodzi do zaciętego starcia z partyzantami, ukrywającymi się w małej wiosce, zamienionej w prawdziwą twierdzę, pełną zapasów broni i żywności. W trakcie akcji dochodzi do kompetencyjnego sporu między Barnesem i Eliasem, będącego w istocie sporem o sposób prowadzenia wojny. Ten spór będzie towarzyszyć Chrisowi aż do chwili, kiedy go sam nie rozstrzygnie, weryfikując wcześniej ogół swoich poglądów na kwestie patriotyzmu i rolę Stanów Zjednoczonych w konflikcie wietnamskim.
Brutalne i krwawe spojrzenie na wojnę w Wietnamie okiem Olivera Stone’a – jej uczestnika, stanowi otwarcie trylogii, do której należą jeszcze „Urodzony 4 lipca” (opisujący losy weteranów i ich miejsce w społeczeństwie amerykańskim po wojnie) oraz „Pomiędzy niebem i ziemią” (spojrzenie z punktu widzenia Wietnamki, która po wojnie znalazła się w USA). W przeciwieństwie do ogółu filmów wojennych „Pluton” przedstawia bohaterstwo pojedynczego żołnierza nie tyle jako wyraz jego patriotyzmu, lecz jako efekt instynktu przetrwania, wywołującego krańcowe reakcje. Nikt wcześniej nie pokazał na ekranie wojny wietnamskiej jako doświadczenia subiektywnego, atakującego wszystkie zmysły. Na tym tle pojedynek sierżantów sięga metafizyki, stając się uniwersalnym starciem miedzy siłami Dobra i Zła. Film otworzył tzw. drugą falę filmów wietnamskich, którą reprezentują z jednej strony dzieła takie jak „Łowca jeleni”, z drugiej zaś bohaterskie komiksy w stylu „Rambo II”. Film zdobył cztery Oscary (z ośmiu nominacji), w tym za film roku, oraz Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na festiwalu w Berlinie.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl. Będzie to jej siódma prelekcja dla Klubu (po „Poza prawem” w 2021, „Mała Miss” w 2022, „Szepty i krzyki” i „Skrzypku na dachu” w 2023 roku, „Niebiańskich dniach” w roku 2024 oraz „Dobry, zły i brzydki” w roku 2025).
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Rok 1967. Młody idealista Chris porzuca college, zgłasza się do wojska i trafia do Wietnamu, gdzie zostaje przydzielony do wieloetnicznego plutonu, w której rej wodzą dwaj weterani – zdemoralizowany przez wojnę, pozbawiony skrupułów sierżant Barnes oraz sierżant Elias, zachowujący resztki człowieczeństwa i odpowiedzialności za swych podwładnych. Wojna szybko objawia Christowi swoje brutalne oblicze: już podczas jednej z pierwszych misji dochodzi do zaciętego starcia z partyzantami, ukrywającymi się w małej wiosce, zamienionej w prawdziwą twierdzę, pełną zapasów broni i żywności. W trakcie akcji dochodzi do kompetencyjnego sporu między Barnesem i Eliasem, będącego w istocie sporem o sposób prowadzenia wojny. Ten spór będzie towarzyszyć Chrisowi aż do chwili, kiedy go sam nie rozstrzygnie, weryfikując wcześniej ogół swoich poglądów na kwestie patriotyzmu i rolę Stanów Zjednoczonych w konflikcie wietnamskim.
Brutalne i krwawe spojrzenie na wojnę w Wietnamie okiem Olivera Stone’a – jej uczestnika, stanowi otwarcie trylogii, do której należą jeszcze „Urodzony 4 lipca” (opisujący losy weteranów i ich miejsce w społeczeństwie amerykańskim po wojnie) oraz „Pomiędzy niebem i ziemią” (spojrzenie z punktu widzenia Wietnamki, która po wojnie znalazła się w USA). W przeciwieństwie do ogółu filmów wojennych „Pluton” przedstawia bohaterstwo pojedynczego żołnierza nie tyle jako wyraz jego patriotyzmu, lecz jako efekt instynktu przetrwania, wywołującego krańcowe reakcje. Nikt wcześniej nie pokazał na ekranie wojny wietnamskiej jako doświadczenia subiektywnego, atakującego wszystkie zmysły. Na tym tle pojedynek sierżantów sięga metafizyki, stając się uniwersalnym starciem miedzy siłami Dobra i Zła. Film otworzył tzw. drugą falę filmów wietnamskich, którą reprezentują z jednej strony dzieła takie jak „Łowca jeleni”, z drugiej zaś bohaterskie komiksy w stylu „Rambo II”. Film zdobył cztery Oscary (z ośmiu nominacji), w tym za film roku, oraz Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na festiwalu w Berlinie.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl. Będzie to jej siódma prelekcja dla Klubu (po „Poza prawem” w 2021, „Mała Miss” w 2022, „Szepty i krzyki” i „Skrzypku na dachu” w 2023 roku, „Niebiańskich dniach” w roku 2024 oraz „Dobry, zły i brzydki” w roku 2025).
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Biały
Podczas 194. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Biały Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Czerwony
Podczas 195. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Czerwony Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Niebieski
Podczas 192. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Niebieski Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Julie (J. Binoche) traci w wypadku samochodowym męża i córkę. Odrętwiała z rozpaczy musi zmierzyć się z pozostawionymi przez męża sprawami – kompozycją na wielką europejską uroczystość oraz kochanką oczekującą jego dziecka. Kobieta postanawia odciąć się od wszystkiego, co przypominałoby jej przeszłość i próbuje wieść życie oparte na podstawowych czynnościach. Niedokończona kompozycja i nienarodzone dziecko zmuszają ją jednak do włączenia się w sprawy innych, również opuszczonych przez jej męża ludzi. Zbadawszy granice wolności, odbudowała więzi międzyludzkie dzięki muzyce i empatii. Pierwsza część tryptyku "Trzy kolory" autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Julie (J. Binoche) traci w wypadku samochodowym męża i córkę. Odrętwiała z rozpaczy musi zmierzyć się z pozostawionymi przez męża sprawami – kompozycją na wielką europejską uroczystość oraz kochanką oczekującą jego dziecka. Kobieta postanawia odciąć się od wszystkiego, co przypominałoby jej przeszłość i próbuje wieść życie oparte na podstawowych czynnościach. Niedokończona kompozycja i nienarodzone dziecko zmuszają ją jednak do włączenia się w sprawy innych, również opuszczonych przez jej męża ludzi. Zbadawszy granice wolności, odbudowała więzi międzyludzkie dzięki muzyce i empatii. Pierwsza część tryptyku "Trzy kolory" autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Kokuhō
Nominowana do Oscara, monumentalna opowieść o poświęceniu, pasji i dążeniu do doskonałości w przepięknej oprawie wizualnej.
Wygodne życie nastoletniego syna przywódcy yakuzy kończy się, gdy jego rodzice giną w zamachu. Trafia pod opiekę słynnego aktora (Ken Watanabe, znany z Ostatniego samuraja i Incepcji), który dostrzega jego sceniczny talent. Rozpoczyna się katorżniczy trening i braterska rywalizacja z synem mentora w drodze na szczyt.
Kokuho to przepiękna i wzruszająca historia życia człowieka pochłanianego przez własne ambicje, która zachwyciła miliony widzów na całym świecie. Powalająca pięknem dialogów i krajobrazów podróż przez drugą połowę XX wieku.
Film miał premierę na MFF w Cannes, został okrzyknięty japońskim filmem roku, a także wybrany tamtejszym kandydatem do Oscara.
Nagrody: nominacja do Oscara, premiera na MFF w Cannes, Błękitna wstęga dla japońskiego filmu roku
Wygodne życie nastoletniego syna przywódcy yakuzy kończy się, gdy jego rodzice giną w zamachu. Trafia pod opiekę słynnego aktora (Ken Watanabe, znany z Ostatniego samuraja i Incepcji), który dostrzega jego sceniczny talent. Rozpoczyna się katorżniczy trening i braterska rywalizacja z synem mentora w drodze na szczyt.
Kokuho to przepiękna i wzruszająca historia życia człowieka pochłanianego przez własne ambicje, która zachwyciła miliony widzów na całym świecie. Powalająca pięknem dialogów i krajobrazów podróż przez drugą połowę XX wieku.
Film miał premierę na MFF w Cannes, został okrzyknięty japońskim filmem roku, a także wybrany tamtejszym kandydatem do Oscara.
Nagrody: nominacja do Oscara, premiera na MFF w Cannes, Błękitna wstęga dla japońskiego filmu roku
Miłość, która zostaje
To historia o rozpadzie pewnej rodziny, będąca zaskakującą hybrydą emocji i stylów: jest intymna i melancholijna, ale jednocześnie pełna rozmachu; niezwykle czuła, ale zarazem szydercza i slapstickowa. Pálmason odmalowuje życiowe bardo – stan zawieszenia, w jakim znajdują się jego bohaterowie: małżeństwo i ich troje dzieci.
Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
Magnus jest marynarzem na statkach rybackich, a Anna to artystka marząca o przełomie w karierze. Każde z nich na własną rękę próbuje posklejać rodzinę, ale to Magnus czuje się tym wyrzuconym za burtę. Studium rozstania jest dla Pálmasona okazją do przyjrzenia się – z ironią i czułością – mężczyznom, dryfującym, zagubionym, szukającym dla siebie nowych ról. Nawigując pomiędzy porami roku (film przedstawia okrągły rok z życia rodziny), portretując surowy pejzaż Islandii, obsesyjnie przyglądając się maszynom, reżyser bezbłędnie znajduje wizualne ekwiwalenty uczuciowego i egzystencjalnego rozchwiania. Ten przejmujący i nieodparcie śmieszny film jest jednym z najwspanialszych hołdów złożonych miłości, jakie stworzyło kino.
Modowy Klub Filmowy: Buntownik bez powodu
Kino Kosmos, Filmoteka Śląska oraz Śląskie Lumpiary zapraszają na kolejny seans w ramach Modowego Klubu Filmowego! Podczas 17. spotkania klubu zaprezentujemy kultowy obraz z ikoniczną rolą Jamesa Deana, czyli „Buntownika bez powodu” w reżyserii Nicholasa Raya.
„Buntownik bez powodu” (1955) to kultowy dramat o dorastaniu, opowiadający o Jimie Starku (James Dean), nastolatku przenoszącym się do nowego miasta z powodu kłopotów z prawem. Jim, osamotniony i niezrozumiany przez słabych rodziców, szuka akceptacji wśród rówieśników, co prowadzi do niebezpiecznych konfliktów z lokalnym gangiem. Wraz z Judy (Natalie Wood) i Platona (Sal Mineo) tworzy wyobcowaną grupę, która zmaga się z brakiem miłości i presją dorosłych.
Przed seansem prelekcję wygłosi Anna Gołkowska. Jej tematem będzie postać nie tylko samego Jamesa Deana ale również bohatera jakiego wykreował w „Buntowniku bez powodu”.
Młodzież z całego świata identyfikowała się z główną postacią w jeansach, białym podkoszulku i czerwonej kurtce. Kopiowano gesty i ubiór bohatera. Bez wątpienia wpływ na ów mit miał fakt, iż James Dean na cztery tygodnie przed prapremierą filmu w wieku zaledwie 24 lat, zginął w wypadku samochodowym.
Seans poprzedzi również krótki materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej. Po projekcji zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
„Buntownik bez powodu” (1955) to kultowy dramat o dorastaniu, opowiadający o Jimie Starku (James Dean), nastolatku przenoszącym się do nowego miasta z powodu kłopotów z prawem. Jim, osamotniony i niezrozumiany przez słabych rodziców, szuka akceptacji wśród rówieśników, co prowadzi do niebezpiecznych konfliktów z lokalnym gangiem. Wraz z Judy (Natalie Wood) i Platona (Sal Mineo) tworzy wyobcowaną grupę, która zmaga się z brakiem miłości i presją dorosłych.
Przed seansem prelekcję wygłosi Anna Gołkowska. Jej tematem będzie postać nie tylko samego Jamesa Deana ale również bohatera jakiego wykreował w „Buntowniku bez powodu”.
Młodzież z całego świata identyfikowała się z główną postacią w jeansach, białym podkoszulku i czerwonej kurtce. Kopiowano gesty i ubiór bohatera. Bez wątpienia wpływ na ów mit miał fakt, iż James Dean na cztery tygodnie przed prapremierą filmu w wieku zaledwie 24 lat, zginął w wypadku samochodowym.
Seans poprzedzi również krótki materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej. Po projekcji zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
Mulholland Drive (2001)
“Mulholland Drive” wraca w Przebiśniegach w odrestaurowanej wersji 4K! Zanurz się w hipnotycznym śnie Davida Lyncha na nowo!
W zrealizowanej w 2016 roku ankiecie BBC Culture przeprowadzonej wśród 177 krytyków filmowych z całego świata, “Mulholland Drive” zostało uznane za najlepszy film XXI wieku.
Uwodzicielska i przerażająca wizja fabryki snów w Los Angeles Davida Lyncha to jedno z prawdziwych arcydzieł nowego tysiąclecia; opowieść o miłości, zazdrości i zemście jak żadna inna.
„Mulholland Drive” łączy w sobie elementy thrillera, noir i surrealistycznego kina. Fabuła skupia się na historii młodej kobiety, która traci pamięć po wypadku samochodowym na Mulholland Drive w Los Angeles. Z pomocą nowo poznanej przyjaciółki, próbuje odkryć swoją tożsamość, co prowadzi do serii zagadek, tajemniczych postaci i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
W zrealizowanej w 2016 roku ankiecie BBC Culture przeprowadzonej wśród 177 krytyków filmowych z całego świata, “Mulholland Drive” zostało uznane za najlepszy film XXI wieku.
Uwodzicielska i przerażająca wizja fabryki snów w Los Angeles Davida Lyncha to jedno z prawdziwych arcydzieł nowego tysiąclecia; opowieść o miłości, zazdrości i zemście jak żadna inna.
„Mulholland Drive” łączy w sobie elementy thrillera, noir i surrealistycznego kina. Fabuła skupia się na historii młodej kobiety, która traci pamięć po wypadku samochodowym na Mulholland Drive w Los Angeles. Z pomocą nowo poznanej przyjaciółki, próbuje odkryć swoją tożsamość, co prowadzi do serii zagadek, tajemniczych postaci i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
Nagi Instynkt (1992)
Legendarny thriller Paula Verhoevena powraca w nowej, nieocenzurowanej wersji odrestaurowanej 4K.
Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.
Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir.
Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku. Ponad ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.
Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.
Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir.
Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku. Ponad ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.
Najbogatsza kobieta świata
Film „Najbogatsza kobieta świata” nawiązuje do postaci Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal i kontrowersji związanych z jej wieloletnią relacją z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości. Rodzinne sekrety, astronomiczne darowizny, medialna wojna, w której wszystkie chwyty są dozwolone, teraz zostaną pokazane na dużym ekranie.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film, którego światowa premiera odbyła się na festiwalu w Cannes ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film, którego światowa premiera odbyła się na festiwalu w Cannes ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
Najlepsze z najgorszych: Serce gór
Polska wyprawa do krainy fantasy!
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem - tajemniczym kamieniem zwanym Sercem Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza więc w drogę, by odzyskać żonę i artefakt - a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem - tajemniczym kamieniem zwanym Sercem Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza więc w drogę, by odzyskać żonę i artefakt - a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Najświętsze Serce
Ponad 350 lat temu we Francji Jezus objawił św. Małgorzacie Marii Alacoque swoje Serce płonące miłością. To orędzie stało się kanwą filmu, który w opinii wielu „obudził Francję”, podbił francuskie kina, ale tym samym wywołał ostrą rekcję środowisk antyreligijnych, próbę cenzury, a nawet zakaz wyświetlania w niektórych miastach.
Najświętsze Serce to filmowa opowieść o samej istocie wiary chrześcijańskiej, o miłości Boga, który tak ukochał każdego człowieka, że pozwolił przebić swoje Serce na krzyżu
Bohaterowie filmu w swoich świadectwach uosabiają największe problemy współczesnego świata: samotność, zmęczenie, brak sensu życia.. Opowiadają o odnalezieniu zaskakującego lekarstwa – relacji, która pomogła im na nowo odkryć siebie. Piękna muzyka, starannie nakręcone sceny fabularyzowane oraz liczne niezwykłe historie współczesnych ludzi sprawiają, że Najświętsze Serce
przemawia sugestywnie zarówno do wierzących, jak i do tych, którzy wątpią; do przytłoczonych rodziców, a także do młodych, którym brakuje punktu odniesienia.
Najświętsze Serce to nie jest zwykły religijny film. To realna pomoc w odnalezieniu drogi w świecie, który zapomniał, że jest kochany.
Najświętsze Serce to filmowa opowieść o samej istocie wiary chrześcijańskiej, o miłości Boga, który tak ukochał każdego człowieka, że pozwolił przebić swoje Serce na krzyżu
Bohaterowie filmu w swoich świadectwach uosabiają największe problemy współczesnego świata: samotność, zmęczenie, brak sensu życia.. Opowiadają o odnalezieniu zaskakującego lekarstwa – relacji, która pomogła im na nowo odkryć siebie. Piękna muzyka, starannie nakręcone sceny fabularyzowane oraz liczne niezwykłe historie współczesnych ludzi sprawiają, że Najświętsze Serce
przemawia sugestywnie zarówno do wierzących, jak i do tych, którzy wątpią; do przytłoczonych rodziców, a także do młodych, którym brakuje punktu odniesienia.
Najświętsze Serce to nie jest zwykły religijny film. To realna pomoc w odnalezieniu drogi w świecie, który zapomniał, że jest kochany.
Narwana miłość
W połowie lat 80. francuskie kino pulsowało kolorami i żywiołową akcją. Cinéma du look przedkładało widowisko nad treść, estetykę nad psychologię, a twórcy tacy jak Jean-Jacques Beineix, Leos Carax czy Luc Besson wnosili na ekrany świeżość, jednocześnie udowadniając, że kino gatunkowe może być w pełni autorskie.
„Narwana miłość” wpisuje się w nieformalne założenia tego nurtu, lecz Andrzej Żuławski w swojej wizji idzie jeszcze dalej. To dzieło dzikie, nieokiełznane, nieustannie balansujące na krawędzi dramatu, zgrywy i psychodelicznej halucynacji. Czerpiąc inspirację z „Idioty” Dostojewskiego Żuławski po raz kolejny wraca do jednego z najważniejszych tematów swojej twórczości, przygląda się dynamice emocjonalnego trójkąta, tu rozpisanego między młodą Mary (Sophie Marceu) i jej kochanków - gangstera Micky’ego (Tchéky Karyo) oraz naiwnego marzyciela Leona (Francis Huster). Egzystencjalny dramat u Żuławskiego przybiera formę szalonego teledysku (świetna muzyka Stanisława Syrewicza), w którym wydarzyć się może wszystko. To połączenie romansu, kina sensacyjnego (z najlepszą sceną napadu na bank przynajmniej do czasu „Mrocznego rycerza” Christophera Nolana), błazeńskiej komedii i energii z kreskówek - nieprzypadkowo w pierwszej scenie bandyci pojawiają się w maskach postaci z filmów Disneya. Żuławski wpuszcza widzów na pole minowe, atakuje bodźcami i nie podsuwa łatwych rozwiązań. „Narwana miłość” to audiowizualne doświadczenie jedyne w swoim rodzaju.
Partnerem medialnym dystrybucji filmu jest SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Partnerem dystrybucji kinowej filmu jest Instytut Francuski w Polsce.
„Narwana miłość” wpisuje się w nieformalne założenia tego nurtu, lecz Andrzej Żuławski w swojej wizji idzie jeszcze dalej. To dzieło dzikie, nieokiełznane, nieustannie balansujące na krawędzi dramatu, zgrywy i psychodelicznej halucynacji. Czerpiąc inspirację z „Idioty” Dostojewskiego Żuławski po raz kolejny wraca do jednego z najważniejszych tematów swojej twórczości, przygląda się dynamice emocjonalnego trójkąta, tu rozpisanego między młodą Mary (Sophie Marceu) i jej kochanków - gangstera Micky’ego (Tchéky Karyo) oraz naiwnego marzyciela Leona (Francis Huster). Egzystencjalny dramat u Żuławskiego przybiera formę szalonego teledysku (świetna muzyka Stanisława Syrewicza), w którym wydarzyć się może wszystko. To połączenie romansu, kina sensacyjnego (z najlepszą sceną napadu na bank przynajmniej do czasu „Mrocznego rycerza” Christophera Nolana), błazeńskiej komedii i energii z kreskówek - nieprzypadkowo w pierwszej scenie bandyci pojawiają się w maskach postaci z filmów Disneya. Żuławski wpuszcza widzów na pole minowe, atakuje bodźcami i nie podsuwa łatwych rozwiązań. „Narwana miłość” to audiowizualne doświadczenie jedyne w swoim rodzaju.
Partnerem medialnym dystrybucji filmu jest SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Partnerem dystrybucji kinowej filmu jest Instytut Francuski w Polsce.
Oldboy | Kino Azji
Powrót bezkompromisowego arcydzieła Park Chan-wooka w ramach Kina Azji!
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Środkowa część „Trylogii zemsty” Park Chan-wooka w momencie swojej premiery zdobyła blisko siedemdziesiąt nagród i nominacji, w tym Nagrodę Główną Jury na festiwalu w Cannes, a dla milionów widzów stanowiła pierwsze spotkanie z niezwykłą kinematografią koreańską. Przyczynił się do tego sam Quentin Tarantino, który w wielu wywiadach podkreślał, że „Oldboy” to jego ulubiony film.
„Oldboy” wraca na wielkie ekrany we w pełni zremasterowanej wersji 4K. Zemsta jeszcze nigdy nie wyglądała tak dobrze!
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Środkowa część „Trylogii zemsty” Park Chan-wooka w momencie swojej premiery zdobyła blisko siedemdziesiąt nagród i nominacji, w tym Nagrodę Główną Jury na festiwalu w Cannes, a dla milionów widzów stanowiła pierwsze spotkanie z niezwykłą kinematografią koreańską. Przyczynił się do tego sam Quentin Tarantino, który w wielu wywiadach podkreślał, że „Oldboy” to jego ulubiony film.
„Oldboy” wraca na wielkie ekrany we w pełni zremasterowanej wersji 4K. Zemsta jeszcze nigdy nie wyglądała tak dobrze!
Ostatnia sesja w Paryżu
Kryminał psychologiczny, który wciąga od pierwszych scen i nie przestaje zaskakiwać. Jodie Foster w swojej pierwszej w pełni francuskojęzycznej roli błyszczy na ekranie – każdy gest i każde słowo przyciągają uwagę, tworząc niezapomniany portret bohaterki.
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Paterson. 10-lecie premiery!
Równie kontemplacyjny, co zagadkowy Paterson rozkochuje w sobie widzów już od 10 lat! Film przypominamy 15 kwietnia, pomiędzy środowymi pokazami innych dzieł Jima Jarmuscha: Truposza i Tylko kochankowie przeżyją.
Paterson (Adam Driver) jest kierowcą miejskiego autobusu. Niczego mu nie brakuje. Kocha swoją pełną szalonych pomysłów żonę (Golshifteh Farahani), która każdego dnia tworzy nowy plan na przyszłość. Mężczyzna ma czas na swoją pasję (pisanie wierszy), spacery z psem i spotkania z grupą zaprzyjaźnionych ekscentryków. Jest wśród nich przeżywający zawód miłosny kompan od kufla, wyzwolona singielka przesiadująca wieczorami w barze, czy wiecznie narzekający kolega z pracy, który zazdrości Patersonowi pogody ducha. Jednak na skutek zabawnego zbiegu okoliczności stoicki spokój tytułowego bohatera zostaje poddany próbie.
Paterson (Adam Driver) jest kierowcą miejskiego autobusu. Niczego mu nie brakuje. Kocha swoją pełną szalonych pomysłów żonę (Golshifteh Farahani), która każdego dnia tworzy nowy plan na przyszłość. Mężczyzna ma czas na swoją pasję (pisanie wierszy), spacery z psem i spotkania z grupą zaprzyjaźnionych ekscentryków. Jest wśród nich przeżywający zawód miłosny kompan od kufla, wyzwolona singielka przesiadująca wieczorami w barze, czy wiecznie narzekający kolega z pracy, który zazdrości Patersonowi pogody ducha. Jednak na skutek zabawnego zbiegu okoliczności stoicki spokój tytułowego bohatera zostaje poddany próbie.
Pianista
Ekranizacja wspomnień Władysława Szpilmana. W roli głównej Adrien Brody ("Cienka czerwona linia", "Mordercze lato").
Władysław Szpilman, wybitny polski pianista żydowskiego pochodzenia żyje w warszawskim getcie. Dzieli tam okrutny los i upokorzenie swojego narodu. Przed ostateczną "wywózką" mieszkańców getta do obozów zagłady udaje mu się stamtąd uciec. Ukrywa się samotnie w ruinach Warszawy. Niespodziewanie to przyjaźń z niemieckim oficerem pozwoli mu przetrwać najcięższy okres...
Władysław Szpilman, wybitny polski pianista żydowskiego pochodzenia żyje w warszawskim getcie. Dzieli tam okrutny los i upokorzenie swojego narodu. Przed ostateczną "wywózką" mieszkańców getta do obozów zagłady udaje mu się stamtąd uciec. Ukrywa się samotnie w ruinach Warszawy. Niespodziewanie to przyjaźń z niemieckim oficerem pozwoli mu przetrwać najcięższy okres...
Piękna Helena | operetka
Pełna uroku operetka Jacques’a Offenbacha w gwiazdorskiej obsadzie
Retransmisja z Théâtre du Châtelet w Paryżu (wersja zremasterowana)
Arcyzabawna operetka w kultowej inscenizacji Laurenta Pelly’ego z fenomenalną sopranistką Felicity Lott po raz pierwszy na wielkim ekranie. Spektakl z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej.
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
Retransmisja z Théâtre du Châtelet w Paryżu (wersja zremasterowana)
Arcyzabawna operetka w kultowej inscenizacji Laurenta Pelly’ego z fenomenalną sopranistką Felicity Lott po raz pierwszy na wielkim ekranie. Spektakl z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej.
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
PORA DLA SENIORA: Najbogatsza kobieta świata
W filmie "Najbogatsza kobieta świata", którego premiera odbyła się na festiwalu w Cannes, Isabelle Huppert występuje w roli bardziej ekstrawaganckiej niż kiedykolwiek. Produkcję zainspirował skandal towarzysko-finansowy, który wstrząsnął Francją.
Film nawiązuje do postaci Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal i kontrowersji związanych z jej wieloletnią relacją z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości. Rodzinne sekrety, astronomiczne darowizny, medialna wojna, w której wszystkie chwyty są dozwolone, teraz zostaną pokazane na dużym ekranie.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
Film nawiązuje do postaci Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal i kontrowersji związanych z jej wieloletnią relacją z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości. Rodzinne sekrety, astronomiczne darowizny, medialna wojna, w której wszystkie chwyty są dozwolone, teraz zostaną pokazane na dużym ekranie.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
Powiększenie
"Powiększenie" to jedno z ponadczasowych arcydzieł kina, 60 lat po premierze film Michelangelo Antonioniego wciąż pozostaje jednym z najbardziej intrygujących i wpływowych dokonań w dziejach sztuki filmowej.
Akcja toczy się "swingującym Londynie" lat 60., w środowisku artystycznej bohemy. Bohaterem jest wzięty fotograf mody imieniem Thomas (David Hemmings); otaczają go asystenci, modelki, dziewczyny szukające szczęścia, znudzone gwiazdy rocka, barwni, młodzi ludzie z towarzystwa. Thomas pracuje jak maszyna i równie intensywnie używa życia - jest młody, przystojny, bogaty, a jednocześnie cyniczny, beznamiętny i wewnętrznie wypalony. Pewnego dnia fotograf wałęsa się po parku robiąc przypadkowe zdjęcia. Dostrzega w oddali mężczyznę i kobietę. Para zachowuje się dziwnie; być może kłóci się, albo ze sobą flirtuje. Thomas robi im serię zdjęć. Zostaje zauważony przez kobietę (Vanessa Redgrave), która natarczywie domaga się, aby fotograf oddał jej film. Bohater oczywiście odmawia; po powrocie do pracowni wywołuje kliszę i robi odbitki. Dostrzega na nich szczegóły, które pozwalają podejrzewać, że w parku doszło do morderstwa, którego dowody zostały utrwalone na zdjęciach. Kolejne, coraz większe powiększenia utwierdzają Thomasa w domysłach, ale bohater wciąż nie jest pewien, co rzeczywiście zobaczył i sfotografował. Fotograf wraca na miejsce domniemanej zbrodni, zaciekle pracuje nad wydobyciem szczegółów z kliszy; odkrycie prawdy staje się jego obsesją - ale prawda cały czas mu się wymyka.
Akcja toczy się "swingującym Londynie" lat 60., w środowisku artystycznej bohemy. Bohaterem jest wzięty fotograf mody imieniem Thomas (David Hemmings); otaczają go asystenci, modelki, dziewczyny szukające szczęścia, znudzone gwiazdy rocka, barwni, młodzi ludzie z towarzystwa. Thomas pracuje jak maszyna i równie intensywnie używa życia - jest młody, przystojny, bogaty, a jednocześnie cyniczny, beznamiętny i wewnętrznie wypalony. Pewnego dnia fotograf wałęsa się po parku robiąc przypadkowe zdjęcia. Dostrzega w oddali mężczyznę i kobietę. Para zachowuje się dziwnie; być może kłóci się, albo ze sobą flirtuje. Thomas robi im serię zdjęć. Zostaje zauważony przez kobietę (Vanessa Redgrave), która natarczywie domaga się, aby fotograf oddał jej film. Bohater oczywiście odmawia; po powrocie do pracowni wywołuje kliszę i robi odbitki. Dostrzega na nich szczegóły, które pozwalają podejrzewać, że w parku doszło do morderstwa, którego dowody zostały utrwalone na zdjęciach. Kolejne, coraz większe powiększenia utwierdzają Thomasa w domysłach, ale bohater wciąż nie jest pewien, co rzeczywiście zobaczył i sfotografował. Fotograf wraca na miejsce domniemanej zbrodni, zaciekle pracuje nad wydobyciem szczegółów z kliszy; odkrycie prawdy staje się jego obsesją - ale prawda cały czas mu się wymyka.
PRZEDPREMIERA: Drama
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, który wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Robert Pattinson i Zendaya jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
PRZEDPREMIERA: Łobuz
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona przedpremierowo w Kinie Kosmos w śródę 8 kwietnia!
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
PRZEDPREMIERA: Wolność po włosku
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
PRZEDPREMIERA:Chronologia wody
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco.
Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody" zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne wkrótce w księgarniach z nową, filmowa okładką).
Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek, krytyczka i dziennikarka filmowa
Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz, krytyczka i dziennikarka filmowa
Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody" zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne wkrótce w księgarniach z nową, filmowa okładką).
Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek, krytyczka i dziennikarka filmowa
Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz, krytyczka i dziennikarka filmowa
Rambo: Pierwsza krew (1982) + prelekcja
John Rambo, były komandos, weteran wojny w Wietnamie, naraża się policjantom z pewnego miasteczka. Tak rodzi się legenda, o której przed seansem 16 kwietnia opowie filmoznawca Wojciech Sitek.
John J. Rambo (Sylvester Stallone), rezerwista amerykański, dawny żołnierz US Army Special Forces, weteran wojny wietnamskiej przybywa do małego miasteczka w stanie Waszyngton, by odwiedzić Delmara Berry’ego, ostatniego z żyjących przyjaciół z oddziału. Na miejscu dowiaduje się, że Berry zmarł na raka, wywołanego kontaktem z pestycydami rozsypywanymi w Wietnamie przez amerykańskie bombowce.
Wstrząśnięty Rambo wędruje przed siebie, zachodząc po drodze do miasteczka Hope, gdzie zaczepia go tamtejszy szeryf Will Teasle (Brian Dennehy). Szeryfowi nie podoba się, że na jego terenie pojawił się obcy włóczęga...
Wojciech Sitek - pracownik Instytutu Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Miłośnik kultury popularnej, zainteresowany ideologicznym podłożem kina amerykańskiego i gier wideo. Przygląda się oddolnym inicjatywom fanowskim: społecznemu fenomenowi wideokaset oraz pozarynkowemu obiegowi dóbr kultury.
John J. Rambo (Sylvester Stallone), rezerwista amerykański, dawny żołnierz US Army Special Forces, weteran wojny wietnamskiej przybywa do małego miasteczka w stanie Waszyngton, by odwiedzić Delmara Berry’ego, ostatniego z żyjących przyjaciół z oddziału. Na miejscu dowiaduje się, że Berry zmarł na raka, wywołanego kontaktem z pestycydami rozsypywanymi w Wietnamie przez amerykańskie bombowce.
Wstrząśnięty Rambo wędruje przed siebie, zachodząc po drodze do miasteczka Hope, gdzie zaczepia go tamtejszy szeryf Will Teasle (Brian Dennehy). Szeryfowi nie podoba się, że na jego terenie pojawił się obcy włóczęga...
Wojciech Sitek - pracownik Instytutu Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Miłośnik kultury popularnej, zainteresowany ideologicznym podłożem kina amerykańskiego i gier wideo. Przygląda się oddolnym inicjatywom fanowskim: społecznemu fenomenowi wideokaset oraz pozarynkowemu obiegowi dóbr kultury.
Rodzina w kinie: Fleak. Futrzak i ja
Kiedy jedenastoletni Tomek spotyka Fleaka – przybysza z innego wymiaru – jego świat staje na głowie. Wraz z nowym przyjacielem wyrusza w niezwykłą przygodę, w której odkrywa moc wyobraźni, odwagi i… własnego cienia.
Po tragicznym wypadku Tomek traci możliwość chodzenia i zamyka się w sobie. Jego relacja z rodzeństwem się rozpada, a codzienność traci kolory – aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Fleak: włochaty, zabawny stworek z innego wymiaru. Razem przenoszą się do fantastycznego świata, gdzie Tomek uczy się na nowo ufać, śmiać i – dosłownie – stawać na nogi. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje: jego własny cień wymyka się spod kontroli, stając się zagrożeniem dla otaczającego świata. Czy chłopiec, który stracił wiarę w siebie, zdoła stanąć oko w oko z potworem i przywrócić porządek?
„Fleak. Futrzak i ja” to wzruszająca i pełna przygód animacja dla całej rodziny – film, który rozbawi, poruszy i zostanie w głowie na długo po napisach końcowych. Wejdź do świata, w którym wyobraźnia staje się najpotężniejszą siłą – i odkryj Fleaka na wielkim ekranie!
Po tragicznym wypadku Tomek traci możliwość chodzenia i zamyka się w sobie. Jego relacja z rodzeństwem się rozpada, a codzienność traci kolory – aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Fleak: włochaty, zabawny stworek z innego wymiaru. Razem przenoszą się do fantastycznego świata, gdzie Tomek uczy się na nowo ufać, śmiać i – dosłownie – stawać na nogi. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje: jego własny cień wymyka się spod kontroli, stając się zagrożeniem dla otaczającego świata. Czy chłopiec, który stracił wiarę w siebie, zdoła stanąć oko w oko z potworem i przywrócić porządek?
„Fleak. Futrzak i ja” to wzruszająca i pełna przygód animacja dla całej rodziny – film, który rozbawi, poruszy i zostanie w głowie na długo po napisach końcowych. Wejdź do świata, w którym wyobraźnia staje się najpotężniejszą siłą – i odkryj Fleaka na wielkim ekranie!
Rodzina w kinie: Pucio
Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Rodzina w kinie: Stalowy gigant + prelekcja
19 kwietnia w ramach Rodziny w kinie zaprezentujemy kultową i wzruszającą animację - Stalowy Gigant. Film z 1999 roku w reżyserii Brada Birda (Iniemamocni, Ratatuj) to ponadczasowa opowieść dla małych i dużych doceniona na całym świecie wieloma nagrodami.
Nie będzie to zwykły seans – film wyświetlimy z oryginalnej taśmy filmowej, którą specjalnie na tę okazję przygotuje Filmoteka Śląska! Przed seansem zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na prelekcję poświęconą taśmie filmowej, którą wygłosi Paulina Łuczyńska, edukatorka Kina Komos.
Jak długa jest rolka filmowa? Czy puszka z filmem jest ciężka? Czym jest perforacja albo bobina? Wszystkiego dowiecie się podczas prelekcji.
O filmie:
Jest 1957 rok. Trwa zimna wojna. W małym miasteczku rybak opowiada o potężnym człowieku, całym ze stali, który mieszka w morzu. Nikt poza pewnym chłopcem o imieniu Hogarth, nie wierzy w bajania staruszka. To właśnie jemu udaje się odnaleźć szesnastometrowego robota! Stalowy gigant żywi się żelazem i patrzy na świat z ciekawością i zainteresowaniem małego dziecka.
Nie będzie to zwykły seans – film wyświetlimy z oryginalnej taśmy filmowej, którą specjalnie na tę okazję przygotuje Filmoteka Śląska! Przed seansem zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na prelekcję poświęconą taśmie filmowej, którą wygłosi Paulina Łuczyńska, edukatorka Kina Komos.
Jak długa jest rolka filmowa? Czy puszka z filmem jest ciężka? Czym jest perforacja albo bobina? Wszystkiego dowiecie się podczas prelekcji.
O filmie:
Jest 1957 rok. Trwa zimna wojna. W małym miasteczku rybak opowiada o potężnym człowieku, całym ze stali, który mieszka w morzu. Nikt poza pewnym chłopcem o imieniu Hogarth, nie wierzy w bajania staruszka. To właśnie jemu udaje się odnaleźć szesnastometrowego robota! Stalowy gigant żywi się żelazem i patrzy na świat z ciekawością i zainteresowaniem małego dziecka.
Rodzina w kinie: Szepty lasu
„Szepty lasu” to pełnometrażowy film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem - nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Rok z Marilyn Monroe: Asfaltowa dżungla
Drugi kwartał Roku z Marilyn Monroe rozpoczynamy od twistu filmowego klimatu na gęsty dramat kryminalny w stylu noir. Prelekcję przed Asfaltową dżunglą wygłosi Aleksandra Krajewska, była koordynatorka KF Ambasada.
Kiedy geniusz zbrodni Erwin „Doc” Riedenschneider wychodzi z więzienia, odwiedza bukmachera o imieniu Cobby. Doc potrzebuje 50 000 dolarów, aby zatrudnić trzech mężczyzn – włamywacza do sejfów, kierowcę i chuligana. Jego celem jest dokonanie wielkiej kradzieży biżuterii. Cobby organizuje spotkanie Doca z Alonzo Emmerichem, prawnikiem z wyższych sfer i znanym pośrednikiem. Jego dziewczyną jest Angela, w którą wciela się sama Marilyn Monroe.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Filmowego Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl.
Kiedy geniusz zbrodni Erwin „Doc” Riedenschneider wychodzi z więzienia, odwiedza bukmachera o imieniu Cobby. Doc potrzebuje 50 000 dolarów, aby zatrudnić trzech mężczyzn – włamywacza do sejfów, kierowcę i chuligana. Jego celem jest dokonanie wielkiej kradzieży biżuterii. Cobby organizuje spotkanie Doca z Alonzo Emmerichem, prawnikiem z wyższych sfer i znanym pośrednikiem. Jego dziewczyną jest Angela, w którą wciela się sama Marilyn Monroe.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Filmowego Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl.
Rok z Marilyn Monroe: Niagara
W niewielkim motelu położonym po kanadyjskiej stronie Niagary mieszkają małżeństwo Rose i George Loomisowie. On, mocno znerwicowany, żyje w napięciu. Ona, zmysłowa blondynka swoją urodą i stylem bycia prowokuje mężczyzn. Wszyscy widzowie naszej retrospektywy dobrze wiedzą, która aktorka wcieliła się w tę rolę. Prelekcję przed seansem 22 maja wygłosi krytyczka filmowa Patrycja Mucha.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Siedmiu samurajów
Najwspanialszy epos w historii japońskiego kina. „Siedmiu samurajów” zabiera nas w sam środek feudalnej, wyniszczonej wojnami XVI-wiecznej Japonii.
Ubodzy wieśniacy szukają ochrony przed bandytami u równie ubogich roninów (wędrownych samurajów). Powstały w ten sposób sojusz dwóch stanów przejdzie próbę ognia, kiedy razem spróbują oni odeprzeć napad działających poza prawem rzezimieszków. Siłą „Siedmiu samurajów” jest precyzyjna, epicka, wypełniona szczegółami narracja, dzięki której poznajemy nie tylko tytułowych bohaterów, ale też całą wioskę: mikroświat, który lada moment może znaleźć się w zgliszczach. Okres zdjęciowy trwał aż 148 dni; w momencie premiery był to najdroższy z japońskich filmów. Ryzyko się opłaciło: duch przygody, kunszt bitewny i rozmach Kurosawy do dziś nie mają sobie równych.
Ubodzy wieśniacy szukają ochrony przed bandytami u równie ubogich roninów (wędrownych samurajów). Powstały w ten sposób sojusz dwóch stanów przejdzie próbę ognia, kiedy razem spróbują oni odeprzeć napad działających poza prawem rzezimieszków. Siłą „Siedmiu samurajów” jest precyzyjna, epicka, wypełniona szczegółami narracja, dzięki której poznajemy nie tylko tytułowych bohaterów, ale też całą wioskę: mikroświat, który lada moment może znaleźć się w zgliszczach. Okres zdjęciowy trwał aż 148 dni; w momencie premiery był to najdroższy z japońskich filmów. Ryzyko się opłaciło: duch przygody, kunszt bitewny i rozmach Kurosawy do dziś nie mają sobie równych.
Sok z Żuka (1988). Nieśmiertelna Catherine O'Hara
Kanadyjska aktorka Catherine O'Hara, która w filmie Sok z żuka wykreowała postać wybitnej rzeźbiarki i nieustraszonej przedsiębiorczyni Delii Deetz, odeszła od nas 30 stycznia bieżącego roku. Pokaz specjalny w sobotę 11 kwietnia będzie idealną okazją, żeby złożyć jej hołd i przypomnieć sobie arcydzieło groteskowej grozy od Tima Burtona. O 16:00 widzów przywita Kamil Szczygieł z Kina Kosmos, a towarzyszyć mu będzie... Bettlejuice.
Młode szczęśliwe małżeństwo, Adam i Barbara Maitland, mieszka w wielkim domu, w którym bez trudu zmieściłoby się parę rodzin z dziećmi na karku. Niestety, ich radosne życie kończy się, kiedy to wracając autem ze sklepu w mieście, bojąc się o życie pieska stojącego na drodze, Adam ostro skręca i... wpadają do rzeki topiąc się. Wróciwszy do domu, odkrywają, że nie odbijają się w lustrze, a ich dom otacza nie ogródek, lecz wielka, ogromna pustynia, w której grasuje olbrzymi wąż. Będąc duchami, dowiadują się, że przed pójściem do nieba muszą spędzić w domu 125 lat.
Pokaz filmu w wersji odrestaurowanej cyfrowo.
Młode szczęśliwe małżeństwo, Adam i Barbara Maitland, mieszka w wielkim domu, w którym bez trudu zmieściłoby się parę rodzin z dziećmi na karku. Niestety, ich radosne życie kończy się, kiedy to wracając autem ze sklepu w mieście, bojąc się o życie pieska stojącego na drodze, Adam ostro skręca i... wpadają do rzeki topiąc się. Wróciwszy do domu, odkrywają, że nie odbijają się w lustrze, a ich dom otacza nie ogródek, lecz wielka, ogromna pustynia, w której grasuje olbrzymi wąż. Będąc duchami, dowiadują się, że przed pójściem do nieba muszą spędzić w domu 125 lat.
Pokaz filmu w wersji odrestaurowanej cyfrowo.
Spotkanie Melomana
Spotkanie Melomana - gdzie rodzi się muzyka?
Czy muzyka zaczyna się w nutach… czy może dużo wcześniej? W wyobraźni? W emocjach? W ciszy?
A może rodzi się dokładnie tam, gdzie pojawia się ciekawość?
Podczas koncertu edukacyjnego pokazuję dzieciom, że muzyka klasyczna nie jest czymś odległym ani zamkniętym w przeszłości.
Może być żywa, bliska i zrozumiała - jeśli tylko pozwolimy jej wybrzmieć w odpowiedni sposób.
Bez presji.
Bez „trzeba wiedzieć”.
Z przestrzenią na odkrywanie.
To kameralne spotkanie z muzyką klasyczną dla dzieci w wieku 5-11 lat, odbywające się w wyjątkowej przestrzeni Kino Kosmos w Katowicach - miejscu, które sprzyja skupieniu, wyobraźni i uważnemu słuchaniu.
Co będzie się działo?
Muzyka klasyczna na żywo
Dzieci doświadczają prawdziwej muzyki - tu i teraz, bez ekranów, bez pośpiechu.
Opowieść zamiast wykładu
Muzyka pojawia się jako historia.Kompozytorzy przestają być nazwiskami, a stają się bohaterami opowieści.
Wyobraźnia i uważne słuchanie
Szukamy razem odpowiedzi na pytanie: gdzie rodzi się muzyka?
W dźwiękach, emocjach, a może w nas samych?
Chwila wyciszenia i spokoju
Moment zatrzymania, w którym można po prostu być i słuchać.
Zabawa i wspólne odkrywanie
Dzieci mogą reagować, zadawać pytania i aktywnie uczestniczyć w spotkaniu.
Dla kogo jest koncert?
Dla dzieci w wieku 5-11 lati dla rodziców, którzy chcą:
pokazać dziecku muzykę klasyczną w naturalny i przystępny sposób
spędzić wartościowy czas razem
rozwijać ciekawość zamiast narzucać wiedzę
Nie trzeba mieć żadnego przygotowania muzycznego. Wystarczy otwartość i chęć słuchania.
Dlaczego warto?
To nie jest klasyczny koncert. To spotkanie, w którym muzyka staje się doświadczeniem.
Każde dziecko może przeżywać je na swój sposób -bez ocen, bez presji, w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze.
Informacje praktyczne
25 kwietnia godz. 10:30 czas trwania: ok. 50 minut Kino Kosmos, Katowice
Bilety dostępne w kasie kina oraz online
Cena biletu: 50 zł (bilet dla dziecka) Opiekun uczestniczy bezpłatnie
Kontakt: 509 062 433 spotkaniemelomana@gmail.com
Czy muzyka zaczyna się w nutach… czy może dużo wcześniej? W wyobraźni? W emocjach? W ciszy?
A może rodzi się dokładnie tam, gdzie pojawia się ciekawość?
Podczas koncertu edukacyjnego pokazuję dzieciom, że muzyka klasyczna nie jest czymś odległym ani zamkniętym w przeszłości.
Może być żywa, bliska i zrozumiała - jeśli tylko pozwolimy jej wybrzmieć w odpowiedni sposób.
Bez presji.
Bez „trzeba wiedzieć”.
Z przestrzenią na odkrywanie.
To kameralne spotkanie z muzyką klasyczną dla dzieci w wieku 5-11 lat, odbywające się w wyjątkowej przestrzeni Kino Kosmos w Katowicach - miejscu, które sprzyja skupieniu, wyobraźni i uważnemu słuchaniu.
Co będzie się działo?
Muzyka klasyczna na żywo
Dzieci doświadczają prawdziwej muzyki - tu i teraz, bez ekranów, bez pośpiechu.
Opowieść zamiast wykładu
Muzyka pojawia się jako historia.Kompozytorzy przestają być nazwiskami, a stają się bohaterami opowieści.
Wyobraźnia i uważne słuchanie
Szukamy razem odpowiedzi na pytanie: gdzie rodzi się muzyka?
W dźwiękach, emocjach, a może w nas samych?
Chwila wyciszenia i spokoju
Moment zatrzymania, w którym można po prostu być i słuchać.
Zabawa i wspólne odkrywanie
Dzieci mogą reagować, zadawać pytania i aktywnie uczestniczyć w spotkaniu.
Dla kogo jest koncert?
Dla dzieci w wieku 5-11 lati dla rodziców, którzy chcą:
pokazać dziecku muzykę klasyczną w naturalny i przystępny sposób
spędzić wartościowy czas razem
rozwijać ciekawość zamiast narzucać wiedzę
Nie trzeba mieć żadnego przygotowania muzycznego. Wystarczy otwartość i chęć słuchania.
Dlaczego warto?
To nie jest klasyczny koncert. To spotkanie, w którym muzyka staje się doświadczeniem.
Każde dziecko może przeżywać je na swój sposób -bez ocen, bez presji, w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze.
Informacje praktyczne
25 kwietnia godz. 10:30 czas trwania: ok. 50 minut Kino Kosmos, Katowice
Bilety dostępne w kasie kina oraz online
Cena biletu: 50 zł (bilet dla dziecka) Opiekun uczestniczy bezpłatnie
Kontakt: 509 062 433 spotkaniemelomana@gmail.com
Suspiria (Odłgosy) | Pokaz z prelekcją w Noc Walpurgi
„Suspiria” Dario Argento była przełomem w historii gatunku i do dziś pozostaje jedną z głównych inspiracji dla twórców horrorów. Przed seansem w Noc Walpurgi 30 kwietnia p.o. kierownika Kina Kosmos Patryk Chromik wygłosi prelekcję na temat satanizmu i okultuzmu w kinie lat 60. i 70.
Młoda amerykańska tancerka, Suzy Banyon, przybywa do prestiżowej niemieckiej szkoły baletowej w Fryburgu by rozpocząć naukę. Trudno jej zaaklimatyzować się w nowym miejscu – odstraszające zabytkowe wnętrza, mordercze ćwiczenia, surowa dyscyplina narzucana przez despotyczną Miss Tanner i kierowana przez nią kadra złożona z odmieńców. Podczas jej pobytu w fryburskiej szkole od makabrycznej zbrodni giną dwie uczennice, a kilka tygodni później pozostałych wychowanków spotyka plaga insektów. Suzy coraz częściej spotyka się z plotkami o nadprzyrodzonej historii budynku, w którym mieści się szkoła oraz założonym tu przed laty sabacie czarownic.
Młoda amerykańska tancerka, Suzy Banyon, przybywa do prestiżowej niemieckiej szkoły baletowej w Fryburgu by rozpocząć naukę. Trudno jej zaaklimatyzować się w nowym miejscu – odstraszające zabytkowe wnętrza, mordercze ćwiczenia, surowa dyscyplina narzucana przez despotyczną Miss Tanner i kierowana przez nią kadra złożona z odmieńców. Podczas jej pobytu w fryburskiej szkole od makabrycznej zbrodni giną dwie uczennice, a kilka tygodni później pozostałych wychowanków spotyka plaga insektów. Suzy coraz częściej spotyka się z plotkami o nadprzyrodzonej historii budynku, w którym mieści się szkoła oraz założonym tu przed laty sabacie czarownic.
Ścieżki życia (z lektorem)
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy.
Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film w reżyserii Marianne Elliott – jednej z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych – to adaptacja bestsellerowej książki „Słone ścieżki” Raynor Winn. Za filmowy scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, by choć na chwilę zostawić za sobą codzienność i poczuć na twarzy morską bryzę.
Film z polskim lektorem.
Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film w reżyserii Marianne Elliott – jednej z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych – to adaptacja bestsellerowej książki „Słone ścieżki” Raynor Winn. Za filmowy scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, by choć na chwilę zostawić za sobą codzienność i poczuć na twarzy morską bryzę.
Film z polskim lektorem.
Tajny agent
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską.
Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
TEATR W KINIE: The Fifth Step [sezon 2026]
The Fifth Step
sztuka Davida Irelanda
reżyseria: Finn den Hertog
W nowej, docenionej przez krytyków i pełnej błyskotliwego humoru sztuce Davida Irelanda na scenie spotykają się dwaj wybitni aktorzy: Jack Lowden (Kulawe konie, Dunkierka), zdobywca nagrody Oliviera, oraz Martin Freeman (Hobbit, Sherlock), laureat nagród Emmy i BAFTA.
James, członek Anonimowych Alkoholików, od lat uczestniczący w programie dwunastu kroków, zostaje sponsorem nowicjusza Luki. Między mężczyznami rodzi się krucha przyjaźń, oparta na wspólnych przeżyciach, opowieściach i litrach czarnej kawy. Ale gdy Luka zbliża się do piątego kroku – momentu wyznania – na jaw wychodzą niebezpieczne prawdy, zagrażające zaufaniu, od którego zależy proces zdrowienia ich obu.
Sztuka w reżyserii Finna den Hertoga została zarejestrowana na żywo w londyńskim teatrze @sohoplace na West Endzie. The Fifth Step to poruszająca i przewrotna opowieść o zaufaniu i cienkiej granicy między pomocą a zależnością.
Zapraszamy do Kina Kosmos na retransmisje spektakli z londyńskich scen z udziałem gwiazd znanych również z produkcji kinowych i seriali. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu i dźwięku, pokazujemy przedstawienia zarejestrowane w Londynie na żywo z udziałem publiczności. W celu zapewnienia jak najlepszego odbioru spektaklu w kinie, realizatorzy dostosowują pozycje kamer do konkretnego przedstawienia i wspólnie z ekipą techniczną dbają, by każdy element inscenizacji – światło, charakteryzacja, scenografia – wyglądały wspaniale na dużym ekranie kinowym.
Wszystkie spektakle są dostępne z polskimi napisami.
sztuka Davida Irelanda
reżyseria: Finn den Hertog
W nowej, docenionej przez krytyków i pełnej błyskotliwego humoru sztuce Davida Irelanda na scenie spotykają się dwaj wybitni aktorzy: Jack Lowden (Kulawe konie, Dunkierka), zdobywca nagrody Oliviera, oraz Martin Freeman (Hobbit, Sherlock), laureat nagród Emmy i BAFTA.
James, członek Anonimowych Alkoholików, od lat uczestniczący w programie dwunastu kroków, zostaje sponsorem nowicjusza Luki. Między mężczyznami rodzi się krucha przyjaźń, oparta na wspólnych przeżyciach, opowieściach i litrach czarnej kawy. Ale gdy Luka zbliża się do piątego kroku – momentu wyznania – na jaw wychodzą niebezpieczne prawdy, zagrażające zaufaniu, od którego zależy proces zdrowienia ich obu.
Sztuka w reżyserii Finna den Hertoga została zarejestrowana na żywo w londyńskim teatrze @sohoplace na West Endzie. The Fifth Step to poruszająca i przewrotna opowieść o zaufaniu i cienkiej granicy między pomocą a zależnością.
Zapraszamy do Kina Kosmos na retransmisje spektakli z londyńskich scen z udziałem gwiazd znanych również z produkcji kinowych i seriali. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu i dźwięku, pokazujemy przedstawienia zarejestrowane w Londynie na żywo z udziałem publiczności. W celu zapewnienia jak najlepszego odbioru spektaklu w kinie, realizatorzy dostosowują pozycje kamer do konkretnego przedstawienia i wspólnie z ekipą techniczną dbają, by każdy element inscenizacji – światło, charakteryzacja, scenografia – wyglądały wspaniale na dużym ekranie kinowym.
Wszystkie spektakle są dostępne z polskimi napisami.
Testament Ann Lee
Uznana scenarzystka i reżyserka Mona Fastvold ("Świat, który nadejdzie", "The Brutalist") przedstawia swój najnowszy film "Testament Ann Lee" – opartą na faktach, niezwykłą historię Ann Lee, założycielki wspólnoty religijnej znanej jako Szejkersi. W tytułowej roli charyzmatycznej przywódczyni, głoszącej równość płci oraz sprawiedliwość społeczną, zobaczymy nominowaną do Oscara® Amandę Seyfried. "Testament Ann Lee" w porywający sposób ukazuje zarówno ekstazę, jak i ból towarzyszące bohaterce w jej dążeniu do stworzenia utopijnej wspólnoty.
W filmie pojawia się ponad kilkanaście tradycyjnych hymnów Szejkersów, reinterpretowanych jako pełne uniesienia sekwencje taneczne z choreografią Célii Rowlson-Hall ("Vox Lux") oraz z oryginalną muzyką i piosenkami skomponowanymi przez zdobywcę Oscara® Daniela Blumberga ("The Brutalist").
W filmie pojawia się ponad kilkanaście tradycyjnych hymnów Szejkersów, reinterpretowanych jako pełne uniesienia sekwencje taneczne z choreografią Célii Rowlson-Hall ("Vox Lux") oraz z oryginalną muzyką i piosenkami skomponowanymi przez zdobywcę Oscara® Daniela Blumberga ("The Brutalist").
Truposz + dyskusja
„Psychodeliczny western”, jak nazwał „Truposza” sam Jim Jarmusch, to zaskakująca w dorobku amerykańskiego reżysera podróż w czasie. Seans na specjalne życzenie widzów odbędzie się w środę 8 kwietnia. Dyskusję po filmie poprowadzi Kamil Szczygieł z Kina Kosmos.
Ta opowieść, przenosi nas na mityczny Dziki Zachód, gdzie młody księgowy (Johnny Depp) dokonuje przypadkowego zabójstwa, stając się tym samym człowiekiem wyjętym spod prawa. W ucieczce pomaga mu tajemniczy Indianin Nikt (Gary Farmer), przekonany, że księgowy William Blake to wielki poeta we własnej osobie. Ich wspólna podróż przeistacza się w oniryczną, egzystencjalną wędrówkę, której celem jest duchowe przebudzenie. Po drodze reżyser rozlicza filmowy western, a przede wszystkim obnaża skierowaną przeciw ludziom i naturze przemoc, na jakiej ufundowany został założycielski amerykański mit.
Ta opowieść, przenosi nas na mityczny Dziki Zachód, gdzie młody księgowy (Johnny Depp) dokonuje przypadkowego zabójstwa, stając się tym samym człowiekiem wyjętym spod prawa. W ucieczce pomaga mu tajemniczy Indianin Nikt (Gary Farmer), przekonany, że księgowy William Blake to wielki poeta we własnej osobie. Ich wspólna podróż przeistacza się w oniryczną, egzystencjalną wędrówkę, której celem jest duchowe przebudzenie. Po drodze reżyser rozlicza filmowy western, a przede wszystkim obnaża skierowaną przeciw ludziom i naturze przemoc, na jakiej ufundowany został założycielski amerykański mit.
Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną
Poznajcie wydarzenia, które poprzedziły najważniejszy serial w historii! Teraz w odnowionej kopii 4K.
Fascynujący prequel kultowego „Miasteczka Twin Peaks”, w którym nie znajdziecie prostych odpowiedzi – jedynie kolejne tajemnice, symbole i zagadki.
W rzece Wind River zostaje znalezione ciało nieletniej pracownicy seksualnej, Teresy Banks. Agenci FBI Chester Desmond (Chris Isaak) i Sam Stanley (Kiefer Sutherland) rozpoczynają śledztwo wśród obojętnych i średnio pomocnych mieszkańców miasteczka Deer Meadow. Wkrótce potem jeden z nich znika bez śladu. W drugiej części filmu śledzimy ostatnie siedem dni z życia Laury Palmer (Sheryl Lee), coraz bardziej osaczanej i doprowadzanej do szaleństwa przez tajemniczego Boba. Dziewczyna powoli dochodzi do przerażającego przekonania, że za potworem może kryć się jej ojciec.
W odróżnieniu od pełnego humoru, grającego z konwencjami kryminału i telenoweli „Miasteczka Twin Peaks”, „Ogniu krocz ze mną” jest niezwykle mroczne i poważne – co początkowo odrzuciło wielu krytyków i fanów serialu. Z czasem jednak maestria i wyobraźnia Davida Lyncha zdobyły uznanie, szczególnie za sprawą sukcesu stworzonego po latach trzeciego sezonu, który rozbudził miłość nowej fali widzów.
Walczące o Złotą Palmę „Ogniu krocz ze mną” to pozycja obowiązkowa – jeden z najbardziej fascynujących filmów lat 90., który warto oglądać wielokrotnie, by odkryć wszystkie jego sekrety.
tekst kuratorski: Marcin Prymas; redakcja: Karolina Sienkiewicz
Fascynujący prequel kultowego „Miasteczka Twin Peaks”, w którym nie znajdziecie prostych odpowiedzi – jedynie kolejne tajemnice, symbole i zagadki.
W rzece Wind River zostaje znalezione ciało nieletniej pracownicy seksualnej, Teresy Banks. Agenci FBI Chester Desmond (Chris Isaak) i Sam Stanley (Kiefer Sutherland) rozpoczynają śledztwo wśród obojętnych i średnio pomocnych mieszkańców miasteczka Deer Meadow. Wkrótce potem jeden z nich znika bez śladu. W drugiej części filmu śledzimy ostatnie siedem dni z życia Laury Palmer (Sheryl Lee), coraz bardziej osaczanej i doprowadzanej do szaleństwa przez tajemniczego Boba. Dziewczyna powoli dochodzi do przerażającego przekonania, że za potworem może kryć się jej ojciec.
W odróżnieniu od pełnego humoru, grającego z konwencjami kryminału i telenoweli „Miasteczka Twin Peaks”, „Ogniu krocz ze mną” jest niezwykle mroczne i poważne – co początkowo odrzuciło wielu krytyków i fanów serialu. Z czasem jednak maestria i wyobraźnia Davida Lyncha zdobyły uznanie, szczególnie za sprawą sukcesu stworzonego po latach trzeciego sezonu, który rozbudził miłość nowej fali widzów.
Walczące o Złotą Palmę „Ogniu krocz ze mną” to pozycja obowiązkowa – jeden z najbardziej fascynujących filmów lat 90., który warto oglądać wielokrotnie, by odkryć wszystkie jego sekrety.
tekst kuratorski: Marcin Prymas; redakcja: Karolina Sienkiewicz
Tylko kochankowie przeżyją (2013)
Co może być piękniejszego, niż wieczni kochankowie, wieczna księżycowa noc, „Funnel of Love” Wandy Jackson, winylowe płyty, kolekcja rzadkich elektrycznych gitar, zaułki i bary Tangieru, nocne jazdy samochodem po Detroit i lody ze świeżej krwi...
Tilda Swinton, Tom Hiddleston i Mia Wasikowska w klimatycznej love-story outsidera światowego kina Jima Jarmuscha, twórcy „Broken Flowers”, „Truposza” i „Ghost Doga”, który tym razem zdaje się mówić, że tylko ci, którzy potrafią kochać, przetrwają. Bohaterowie „Tylko kochankowie przeżyją” to wampiry zmęczone setkami lat życia i zdegustowane tym, jak rozwinął się świat. Nie są jednak typowymi przedstawicielami swojego wymierającego gatunku: wprawdzie żywią się krwią i preferują mrok nocy, ale najważniejsza jest dla nich sztuka, literatura, muzyka – i trwająca od wieków miłość. To wyrafinowani smakosze życia, wytworni dandysi zatopieni w XXI wieku, wciąż pamiętający jednak intensywność romantyzmu.
Tilda Swinton, Tom Hiddleston i Mia Wasikowska w klimatycznej love-story outsidera światowego kina Jima Jarmuscha, twórcy „Broken Flowers”, „Truposza” i „Ghost Doga”, który tym razem zdaje się mówić, że tylko ci, którzy potrafią kochać, przetrwają. Bohaterowie „Tylko kochankowie przeżyją” to wampiry zmęczone setkami lat życia i zdegustowane tym, jak rozwinął się świat. Nie są jednak typowymi przedstawicielami swojego wymierającego gatunku: wprawdzie żywią się krwią i preferują mrok nocy, ale najważniejsza jest dla nich sztuka, literatura, muzyka – i trwająca od wieków miłość. To wyrafinowani smakosze życia, wytworni dandysi zatopieni w XXI wieku, wciąż pamiętający jednak intensywność romantyzmu.
Wajda. Brzezina
Zmysłowa, a zarazem pełna malarskich symboli opowieść o życiu i śmierci, egzystencjalna konfrontacja afirmacji istnienia z pogrążeniem w żałobie, odsłaniająca uniwersalne prawdy o ludzkiej naturze.
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Wajda. Człowiek z Marmuru
Demaskatorska podróż przez archiwa i pamięć stalinowskiej Polski, obraz propagandy niszczącej jednostkę i jeden z najważniejszych filmowych portretów systemowego zniewolenia. Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi dr hab. Ilona Copik, prof. UŚ.
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Wajda. Kronika wypadków miłosnych
Miłosna opowieść rozgrywająca się w ostatnich chwilach przed wojną na Wileńszczyźnie, barwny portret wielokulturowej II Rzeczypospolitej i pełna nostalgii wizja świata odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość. Powrót Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego do czasów dzieciństwa.
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wajda. Niewinni czarodzieje
Lekki w formie, a poważny w treści portret młodych inteligentów Warszawy początku lat 60., świadectwo potrzeby autentyczności w świecie póz i jedno z kluczowych ogniw polskiej Nowej Fali. Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi specjalizujący się w kinie polskim filmoznawca Maciej Kędziora.
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Light in tone yet serious in meaning, this portrait of Warsaw’s young intellectuals in the early 1960s captures a longing for authenticity in a world of poses and conventions—and remains a key work of the Polish New Wave. Movie with english subtitles!
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Light in tone yet serious in meaning, this portrait of Warsaw’s young intellectuals in the early 1960s captures a longing for authenticity in a world of poses and conventions—and remains a key work of the Polish New Wave. Movie with english subtitles!
Wajda. Wesele
Olśniewająca plastycznie, dźwiękowo i narracyjnie adaptacja dramatu Wyspiańskiego, modernistyczne widowisko udowadniające uniwersalność polskich symboli i siłę rodzimego języka kina.
Portret polskiej inteligencji i chłopstwa końca XIX wieku, których przedstawiciele spotykają się na weselu w bronowickiej chacie. Na ślub literata i mieszczucha (Pana Młodego) z chłopką z Bronowic (Panną Młodą) przybywają goście z dwóch środowisk: inteligencji krakowskiej i lokalnego chłopstwa. W trakcie suto zakrapianej nocy poszczególne postaci – m.in. Dziennikarz, Poeta, Gospodarz i Czepiec – spotykają symboliczne zjawy, które konfrontują ich z konkretnymi postawami, lękami i niespełnionymi aspiracjami narodowymi. Brak porozumienia między klasami, nieprzepracowane traumy historyczne uniemożliwiają jednak jakiekolwiek porozumienie – nawet jeśli tajemniczy Wernyhora, wręczając Złoty Róg, daje uczestnikom wesela szansę na zainicjowanie narodowowyzwoleńczego buntu.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
A visually, sonically, and narratively dazzling adaptation of Wyspiański’s drama—a modernist spectacle that demonstrates the universal power of Polish symbols and the expressive strength of national cinema. Movie with english subtitles!
Portret polskiej inteligencji i chłopstwa końca XIX wieku, których przedstawiciele spotykają się na weselu w bronowickiej chacie. Na ślub literata i mieszczucha (Pana Młodego) z chłopką z Bronowic (Panną Młodą) przybywają goście z dwóch środowisk: inteligencji krakowskiej i lokalnego chłopstwa. W trakcie suto zakrapianej nocy poszczególne postaci – m.in. Dziennikarz, Poeta, Gospodarz i Czepiec – spotykają symboliczne zjawy, które konfrontują ich z konkretnymi postawami, lękami i niespełnionymi aspiracjami narodowymi. Brak porozumienia między klasami, nieprzepracowane traumy historyczne uniemożliwiają jednak jakiekolwiek porozumienie – nawet jeśli tajemniczy Wernyhora, wręczając Złoty Róg, daje uczestnikom wesela szansę na zainicjowanie narodowowyzwoleńczego buntu.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
A visually, sonically, and narratively dazzling adaptation of Wyspiański’s drama—a modernist spectacle that demonstrates the universal power of Polish symbols and the expressive strength of national cinema. Movie with english subtitles!
Zniknięcie (1988)
Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie (Spoorloos) „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty.
Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?
Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?
Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.
Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.
Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?
Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?
Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.
Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.
Żywot Briana
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.