Repertuar
Wybierz tytuł lub przejdź do strony z kalendarium
Łobuz
Entuzjastycznie przyjęty na festiwalu w Cannes debiut reżyserski aktora Harrisa Dickinsona.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Tytułowy „Łobuz”, brawurowo zagrany przez Franka Dillane’a, to młody Londyńczyk toczący codzienną walkę o przetrwanie. Dni spędza na ulicy lub w mieszkaniach znajomych, nieustannie poszukując choćby prowizorycznego schronienia – miejsca, gdzie mógłby zostawić swoje rzeczy i na chwilę poczuć się bezpiecznie. Kiedy nieznajomy mężczyzna wyciąga do niego pomocną dłoń, Mike postanawia skorzystać z nadarzającej się okazji.
Bohater Dickinsona potrafi być subtelny i niewinny, pełen uroku kojarzącego się z chłopięcą niedojrzałością, by w jednej chwili przemienić się w drapieżnika i manipulatora. W drobnej, szczupłej postaci Mike’a aktor zawarł dziecięcą złość, młodzieńczą beztroskę i ogromny głód bliskości, ale też agresję wybuchającą w najmniej spodziewanych momentach. „Łobuz” jest hołdem dla kina Mike’a Leigh, a zarazem dla klasycznych brytyjskich filmów spod znaku „młodych gniewnych” – kina, w którym czułość i humor idą w parze z uważną obserwacją i przenikliwą krytyką relacji społecznych.
Amelia. 25-lecie premiery!
Niezwykła i przewrotna komedia romantyczna Jean-Pierre'a Jeunete'a dokładnie 25 kwietnia 2026 roku obchodzi 25-lecie swojej światowej premiery. W ten wyjątkowy dzień zachęcamy wszystkich, żeby przyjść do kina i cieszyć się małymi przyjemnościami, takimi jak seans Amelii na Sali Nostromo!
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie - i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
„Amelia” Jean Pierre Jeuneta („Delicatessen”, „Miasto zaginionych dzieci”) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
„Amelia” zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto,) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Amelia mieszka wprawdzie w Paryżu, ale żyje w swoim własnym świecie. Pracuje w kawiarni, wynajmuje mieszkanie. Życie wydaje się być dla niej nudne, ale generalnie jej pasuje. Z wyjątkiem tego, że jest samotna.
Pewnego dnia Amelia odkrywa w swoim mieszkaniu stare pudełko ze skarbami z dzieciństwa i potajemnie zwraca je właścicielowi w średnim wieku. Zmienia to jego życie - i także jej życie. Od teraz wszystko się zmienia.
„Amelia” Jean Pierre Jeuneta („Delicatessen”, „Miasto zaginionych dzieci”) była wielkim przebojem polskich kin na początku obecnego stulecia. Znany z oryginalnego stylu francuski twórca wykorzystał osobliwy charakter swojego filmowego pisma, by przedstawić wyjątkową historię młodej paryżanki szukającej miłości. Dzięki tej zabawnej i wzruszającej opowieści do gwiazd pierwszej wielkości francuskiego kina awansowała 24-letnia wówczas Audrey Tautou, której partneruje Mathieu Kassovitz.
„Amelia” zdobyła 4 francuskie Cezary, 2 nagrody BAFTA, nagrody publiczności (m.in. Europejskiej Akademii Filmowej, MFF Toronto,) oraz wiele wiele innych wyróżnień. Przede wszystkim zdobyła serca publiczności na całym świecie.
Ashes and Diamonds + an introduction in english
A short introduction in English language, followed by a screening of a Polish classic with English subtitles!
One of the most famous films in Polish cinema—a story of a young resistance fighter torn between duty and the desire for a normal life, blending romantic ethos with the tragic fate of the “cursed.”
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived his book as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
One of the most famous films in Polish cinema—a story of a young resistance fighter torn between duty and the desire for a normal life, blending romantic ethos with the tragic fate of the “cursed.”
The final days of World War II. A young Home Army soldier, Maciek Chełmicki, is ordered to carry out one last mission: to assassinate a communist official arriving in a provincial town to take over power. As the hours pass, Maciek begins to question the sense of endless fighting, starts a brief romance with a hotel bartender, and observes a prewar elite celebrating the end of the old world. After years of war, Maciek longs simply to live and to love, yet he remains bound by duty, memory of the fallen, and the expectation of self-sacrifice.
Made during the political “Thaw,” this adaptation of Jerzy Andrzejewski’s novel significantly reworked the tensions and tones of its Stalinist-era source. Andrzejewski had conceived his book as an attempt to bridge the divides within Polish society, viewing the protagonists’ sacrifice as a final necessity after which weapons should be laid down and the country rebuilt—since the outcome of Yalta lay beyond Poland’s control. A few years later, such hopes seemed naïve: Stalinism revealed itself as a brutal repression marked by show trials, executions, propaganda, and anonymous graves. Wajda’s updating of the novel was shaped in close collaboration with Zbigniew Cybulski, whose modern, James Dean–inflected performance became one of the enduring myths of Polish culture.
Aware of inevitable censorship, the filmmakers turned to ellipsis and metaphor: the iconic scene of burning vodka glasses (in fact symbolic votive lights for Home Army soldiers killed during the war and Stalinist period, long denied public commemoration), the ruined church with an upside-down Christ, and the final images set on a garbage dump—read by audiences as a stark indictment of the authorities’ disregard for the sacrifice of thousands of young fighters, cast onto the rubbish heap of history. Maciek’s fate thus resonates both with Polish Romanticism (the title comes from a poem by Norwid) and with the post-1956 moral climate. To this day, the film remains the most powerful cinematic portrayal of the tragic destiny of Poland’s “cursed soldiers.”
Bez wyjścia
Kiedy rynek pracy jest bezlitosny, trzeba wyeliminować konkurencję. Premiera najnowszego filmu Park Chan-wooka (twórcy m.in.) „Oldboya”, „Służącej” i „Podejrzanej”.
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Man-su (gwiazda „Squid Games”, Lee Byung-Hun) prowadzi idealne życie: stabilne zatrudnienie, rodzina, dom, dwa golden retrievery. Ale wystarczy jeden dzień, by sielanka zmieniła się w horror. Man-su traci pracę w fabryce papieru, a z nią status, męskość, tożsamość, honor i sens życia. By je odzyskać, nie cofnie się przed niczym, szczególnie że mokra robota przynosi tyle samo satysfakcji, co ta papierkowa.
Choć bezlitośnie kpi z wyścigu szczurów, korporacyjnej mentalności i męskiego ego, reżyser zabiera również głos na temat współczesnego rynku pracy w dobie AI. „Bez wyjścia”, podobnie jak kultowy „Parasite”, pod warstwami czarnego humoru kryje wnikliwe obserwacje dotyczące klasowych napięć i burzliwych społecznych przemian. Pół żartem, pół serio Park Chan-wook zadaje i nam prowokacyjne pytanie: czy istnieje praca, dla której możesz zabić?
Delicatessen (1991)
Powrót francuskiej czarnej komedii dokładnie w 35. rocznicę jej światowej premiery!
„Delicatessen” (1991) to znakomicie przyjęty pełnometrażowy debiut duetu Jeana-Pierre’a Jeuneta (późniejszego twórcy „Amelii”) i Marca Caro. Akcja filmu rozgrywa się w postapokaliptycznej Francji, w której żywność stała się towarem deficytowym. W tym dziwnym świecie centralne miejsce zajmuje dom z rzeźnikiem (Jean-Claude Dreyfus) prowadzącym sklep mięsny. Do tego osobliwego budynku przybywa nowy lokator – były klaun Louison (Dominique Pinon) – który szybko odkrywa, że lokatorzy mają wyjątkowo mroczne sposoby na przetrwanie.
Jeunet i Caro stworzyli groteskowy świat balansujący między czarną komedią, horrorem i romansem, z wyraźnym wpływem kina niemego. Ich wizualny styl – pełen sepii, zniekształceń i absurdalnych detali – stał się znakiem rozpoznawczym duetu. Ścieżka dźwiękowa i rytmiczny montaż nadają filmowi niezwykły, niemal muzyczny rytm.Dziś „Delicatessen” uchodzi za jedno z najoryginalniejszych dzieł francuskiego kina lat 90. i uznawane za klasyk filmowego surrealizmu. Pomimo lat pozostaje utworem mrocznie zabawnym, wizualnie olśniewającym i niepodrabialnym.
„Delicatessen” (1991) to znakomicie przyjęty pełnometrażowy debiut duetu Jeana-Pierre’a Jeuneta (późniejszego twórcy „Amelii”) i Marca Caro. Akcja filmu rozgrywa się w postapokaliptycznej Francji, w której żywność stała się towarem deficytowym. W tym dziwnym świecie centralne miejsce zajmuje dom z rzeźnikiem (Jean-Claude Dreyfus) prowadzącym sklep mięsny. Do tego osobliwego budynku przybywa nowy lokator – były klaun Louison (Dominique Pinon) – który szybko odkrywa, że lokatorzy mają wyjątkowo mroczne sposoby na przetrwanie.
Jeunet i Caro stworzyli groteskowy świat balansujący między czarną komedią, horrorem i romansem, z wyraźnym wpływem kina niemego. Ich wizualny styl – pełen sepii, zniekształceń i absurdalnych detali – stał się znakiem rozpoznawczym duetu. Ścieżka dźwiękowa i rytmiczny montaż nadają filmowi niezwykły, niemal muzyczny rytm.Dziś „Delicatessen” uchodzi za jedno z najoryginalniejszych dzieł francuskiego kina lat 90. i uznawane za klasyk filmowego surrealizmu. Pomimo lat pozostaje utworem mrocznie zabawnym, wizualnie olśniewającym i niepodrabialnym.
Diamenty
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia. Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami. Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia. Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami. Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
Do utraty tchu
Seans „Do utraty tchu” zaplanowaliśmy 9 kwietnia, w tym dniu przypadają urodziny Jeana-paula Belmondo (1933-2021).
Rekonstrukcja 4K z okazji 60. rocznicy premiery.
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Rekonstrukcja 4K z okazji 60. rocznicy premiery.
Elektryzujący, nonszalancki i pełen nieposkromionej energii legendarny debiut Jean-Luca Godarda. Film, od którego na dobre zaczęło się współczesne kino. Zrywając z konwencjami i proponując własną, dynamiczną estetykę, Do utraty tchu utorowało drogę wszystkim późniejszym „nowym falom” oraz połączyło miłość do amerykańskiej kultury z paryską kinofilią i duchem młodości. Historia gangstera (Jean-Paul Belmondo) oraz jego amerykańskiej dziewczyny (Jean Seberg) to ekscytująca zabawa gatunkami oraz buńczuczna deklaracja twórcy, który zdaje się mówić: „Nazywam się Godard i na waszych oczach zmieniam to, co wszyscy kochamy najbardziej: KINO”.
Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie | 10 lat!
Kultowy komediodramat, który stał się przebojem kasowym na całym świecie i doczekał się wpisania do Księgi Rekordów Guinnessa, wraca 10 lat po światowej premierze do kin! (Film doczekał się ponad remeaków w ponad 20 krajach, w tym także w Polsce). Jedną z głównych ról w filmie zagrała uwielbiana zarówno w Polsce, jak i we Włoszech – Kasia Smutniak.
Siedmioro długoletnich przyjaciół spotyka się na kolacji. Dla urozmaicenia wieczoru rozpoczynają zabawę polegającą na dzieleniu się między sobą treścią każdego SMS-a, e-maila lub rozmowy telefonicznej, jakie otrzymują w trakcie spotkania. Kiedy tym samym wiele tajemnic zaczyna wypływać na światło dzienne, niewinna gra rodzi konflikty, które niełatwo będzie zażegnać…
CZY ZAGRASZ W TĘ GRĘ JESZCZE RAZ PO 10 LATACH?
Siedmioro długoletnich przyjaciół spotyka się na kolacji. Dla urozmaicenia wieczoru rozpoczynają zabawę polegającą na dzieleniu się między sobą treścią każdego SMS-a, e-maila lub rozmowy telefonicznej, jakie otrzymują w trakcie spotkania. Kiedy tym samym wiele tajemnic zaczyna wypływać na światło dzienne, niewinna gra rodzi konflikty, które niełatwo będzie zażegnać…
CZY ZAGRASZ W TĘ GRĘ JESZCZE RAZ PO 10 LATACH?
Drama
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, który wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Robert Pattinson i Zendaya jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim.
Dyrygent
To film dla widzów ceniących subtelne psychologiczne portrety i doceniających czeską kinematografię, a także dla wszystkich kochających muzykę klasyczną i śpiew chóru. Czescy krytycy uznali Dyrygenta za najlepszy czeski film 2025 roku, a Kateřinę Falbrovą za najlepszą aktorkę pierwszoplanową.
Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Kateřina Falbrová, wcielająca się w główną rolę w filmie, otrzymała Czeskiego Lwa w kategorii najlepsza aktorka! Czeskiego Lwa otrzymali także Juraj Mravec i Piotr Čechák za najlepszy dźwięk oraz Jonatan Pastirčák (Pjoni), Ondřej Mikula (Aid Kid) za najlepszą muzykę.
Film otrzymał Europa Cinema Label w Karlowych Warach w 2025 roku.
Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Kateřina Falbrová, wcielająca się w główną rolę w filmie, otrzymała Czeskiego Lwa w kategorii najlepsza aktorka! Czeskiego Lwa otrzymali także Juraj Mravec i Piotr Čechák za najlepszy dźwięk oraz Jonatan Pastirčák (Pjoni), Ondřej Mikula (Aid Kid) za najlepszą muzykę.
Film otrzymał Europa Cinema Label w Karlowych Warach w 2025 roku.
Filmowe popołudnie dla dzieci: Dziki Zachód
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych z serii Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie: Obrońcy prawa, Postrach Teksasu, Pościg, Porwany ekspres
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych z serii Bolek i Lolek na Dzikim Zachodzie: Obrońcy prawa, Postrach Teksasu, Pościg, Porwany ekspres
Filmowe popołudnie dla dzieci: Leśne przygody
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Myszki – Wyprawa do lasu, Miś Kudłatek – Przygoda w lesie, Przygody Bolka i Lolka – Sarenka, Bolek i Lolek na wakacjach – Na biwaku
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Myszki – Wyprawa do lasu, Miś Kudłatek – Przygoda w lesie, Przygody Bolka i Lolka – Sarenka, Bolek i Lolek na wakacjach – Na biwaku
Filmowe popołudnie dla dzieci: Wiosenne porządki
FILMOWE POPOŁUDNIE DLA DZIECI | Kino Kosmos | w każdą niedzielę | godz. 14:00
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Bolka i Lolka – Mali ogrodnicy, Reksio – Reksio sadownik, Reksio – Reksiowa wiosna, Przygody Bolka i Lolka – Wiosenne porządki
Idealna propozycja na pierwszą w życiu wizytę w kinie!
Na najmłodszych widzów (dzieci od 3. roku życia) co niedzielę czekają m.in. Reksio, Bolek i Lolek, a także pozostali bohaterowie kultowych animacji ze Studia Filmów Rysunkowych. Podczas seansu światła nie gasną całkowicie, a dźwięk jest lekko przyciszony. Wszystko po to, by zapewnić dziecku pokaz przyjazny sensorycznie. W wybrane niedziele seanse połączone są z warsztatami lub zabawami ruchowymi.
Twoje dziecko będzie pierwszy raz w kinie? Zgłoście się do kasy po pamiątkowy dyplom!
W repertuarze bajki ze Studia Filmów Rysunkowych: Przygody Bolka i Lolka – Mali ogrodnicy, Reksio – Reksio sadownik, Reksio – Reksiowa wiosna, Przygody Bolka i Lolka – Wiosenne porządki
Filmowe powtórki do matury: 1984 (1984)
1984
reż. Michael Radford | Wielka Brytania | 1984 | 113 min
Opowieść o totalitarnym państwie, w którym obywatele są śledzeni i inwigilowani na każdym kroku, a wszelkie, nawet najmniejsze objawy indywidualności są brutalnie tłumione. W tym świecie Winston Smith podejmuje beznadziejną walkę z systemem, próbując zdobyć chociaż namiastkę wolności dla siebie i kobiety, którą kocha. Adaptacja powieści George`a Orwella.
Kino Kosmos oraz Uniwersytet Śląski zapraszają na filmowe spotkania z klasyką polskiej literatury: atrakcyjne, ciekawe i wartościowe wsparcie dla uczniów i uczennic w przygotowaniach do matury z języka polskiego. W ramach cyklu pokażemy adaptacje filmowe lektur szkolnych, a każdy seans poprzedzi wykład literaturoznawczyni lub literaturoznawcy z Uniwersytetu Śląskiego.
reż. Michael Radford | Wielka Brytania | 1984 | 113 min
Opowieść o totalitarnym państwie, w którym obywatele są śledzeni i inwigilowani na każdym kroku, a wszelkie, nawet najmniejsze objawy indywidualności są brutalnie tłumione. W tym świecie Winston Smith podejmuje beznadziejną walkę z systemem, próbując zdobyć chociaż namiastkę wolności dla siebie i kobiety, którą kocha. Adaptacja powieści George`a Orwella.
Kino Kosmos oraz Uniwersytet Śląski zapraszają na filmowe spotkania z klasyką polskiej literatury: atrakcyjne, ciekawe i wartościowe wsparcie dla uczniów i uczennic w przygotowaniach do matury z języka polskiego. W ramach cyklu pokażemy adaptacje filmowe lektur szkolnych, a każdy seans poprzedzi wykład literaturoznawczyni lub literaturoznawcy z Uniwersytetu Śląskiego.
Historia na ekranie: Katyń
Katyń
reż. Andrzej Wajda | Polska | 2007 | 177 min
Gdy 17 września 1939 roku Armia Czerwona wkroczyła do Polski, nieprzygotowana do walki na dwóch frontach armia II Rzeczpospolitej musiała ponieść klęskę. Wśród jeńców wojennych znalazło się kilkanaście tysięcy oficerów. Ich rodziny z utęsknieniem czekały na ich powrót. Nigdy on jednak nie nastąpił. Film ukazuje historie kobiet, które mimo upływu lat, ciągle czekały na powrót swych mężów, synów, braci i ojców, uwięzionych i rozstrzelanych przez NKWD w 1940 roku.
Kino Kosmos oraz Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach zapraszają dzieci i młodzież na cykl spotkań i projekcji filmowych poświęconych historii współczesnej, jej kontekstom i ekranowym interpretacjom. Chcemy pokazać, jak i dlaczego warto patrzeć szerzej na wydarzenia historyczne, dostrzegać ich przyczyny, konteksty i konsekwencje. Wierzymy, że dzięki filmowym opowieściom podróż w przeszłość stanie się ciekawym i pouczającym doświadczeniem.
reż. Andrzej Wajda | Polska | 2007 | 177 min
Gdy 17 września 1939 roku Armia Czerwona wkroczyła do Polski, nieprzygotowana do walki na dwóch frontach armia II Rzeczpospolitej musiała ponieść klęskę. Wśród jeńców wojennych znalazło się kilkanaście tysięcy oficerów. Ich rodziny z utęsknieniem czekały na ich powrót. Nigdy on jednak nie nastąpił. Film ukazuje historie kobiet, które mimo upływu lat, ciągle czekały na powrót swych mężów, synów, braci i ojców, uwięzionych i rozstrzelanych przez NKWD w 1940 roku.
Kino Kosmos oraz Instytut Pamięci Narodowej w Katowicach zapraszają dzieci i młodzież na cykl spotkań i projekcji filmowych poświęconych historii współczesnej, jej kontekstom i ekranowym interpretacjom. Chcemy pokazać, jak i dlaczego warto patrzeć szerzej na wydarzenia historyczne, dostrzegać ich przyczyny, konteksty i konsekwencje. Wierzymy, że dzięki filmowym opowieściom podróż w przeszłość stanie się ciekawym i pouczającym doświadczeniem.
Il Volo. Najnowszy koncert z Doliny Świątyń
Il Volo. Najnowszy koncert z Doliny Świątyń
Retransmisja letniego show z Agrigento na Sycylii 2024
Specjalna poszerzona wersja tylko dla kin
Zobacz wielki show trzech utalentowanych młodych Włochów! Zaśpiewają dla Ciebie nie tylko najsłynniejsze operowe arie („Nessun dorma”, „E lucevan le stelle”, „La donna è mobile”), ale także hity z filmu „Gladiator” czy musicali „Upiór w Operze” i „Koty”. Zabrzmi również znana włoska pieśń „’O sole mio” i niezwykła muzyka Ennia Morricone. Nie zabraknie też legendarnej ballady „Hallelujah” Leonarda Cohena.
Koncertujący na całym świecie zespół Il Volo ma miliony fanów. To młode włoskie operowo-popowe trio (dwóch tenorów i baryton, 30–32 lata) odniosło już ogromny międzynarodowy sukces. Mają ponad miliard wyświetleń na YouTube. Artyści łączą operę i muzykę popularną razem (classical crossover & pop opera), aby w przystępny sposób przybliżyć piękno klasyki jak najszerszemu gronu słuchaczy.
Ten niezwykły koncert odbył się w wyjątkowym miejscu na południu Włoch. Latem 2024 roku artyści wystąpili w Valle dei Templi (Dolina Świątyń), wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO monumentalnym zespole architektury helleńskiej na Sycylii. Ich występ podbił serca słuchaczy. Jego kinowa retransmisja jest więc niepowtarzalną okazją, by usłyszeć największe przeboje w wykonaniu tych trzech wyjątkowych śpiewaków: Piera Barone, Ignazia Boschetto i Gianluki Ginoble.
W koncercie wystąpi również sopranistka Pretty Yende, gwiazda nowojorskiej The Metropolitan Opera i mediolańskiej La Scali. Il Volo zaśpiewa z nią słynny toast (brindisi) z opery „La traviata” Verdiego.
Tytuł oryginalny: „Il Volo in the Valley of the Temples” [extended version for cinemas only]
Kraj produkcji: Włochy, USA
Rok produkcji: 2024
Reżyseria: Cristian Biondani
Obsada: Piero Barone, Ignazio Boschetto, Gianluca Ginoble
Retransmisja letniego show z Agrigento na Sycylii 2024
Specjalna poszerzona wersja tylko dla kin
Zobacz wielki show trzech utalentowanych młodych Włochów! Zaśpiewają dla Ciebie nie tylko najsłynniejsze operowe arie („Nessun dorma”, „E lucevan le stelle”, „La donna è mobile”), ale także hity z filmu „Gladiator” czy musicali „Upiór w Operze” i „Koty”. Zabrzmi również znana włoska pieśń „’O sole mio” i niezwykła muzyka Ennia Morricone. Nie zabraknie też legendarnej ballady „Hallelujah” Leonarda Cohena.
Koncertujący na całym świecie zespół Il Volo ma miliony fanów. To młode włoskie operowo-popowe trio (dwóch tenorów i baryton, 30–32 lata) odniosło już ogromny międzynarodowy sukces. Mają ponad miliard wyświetleń na YouTube. Artyści łączą operę i muzykę popularną razem (classical crossover & pop opera), aby w przystępny sposób przybliżyć piękno klasyki jak najszerszemu gronu słuchaczy.
Ten niezwykły koncert odbył się w wyjątkowym miejscu na południu Włoch. Latem 2024 roku artyści wystąpili w Valle dei Templi (Dolina Świątyń), wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO monumentalnym zespole architektury helleńskiej na Sycylii. Ich występ podbił serca słuchaczy. Jego kinowa retransmisja jest więc niepowtarzalną okazją, by usłyszeć największe przeboje w wykonaniu tych trzech wyjątkowych śpiewaków: Piera Barone, Ignazia Boschetto i Gianluki Ginoble.
W koncercie wystąpi również sopranistka Pretty Yende, gwiazda nowojorskiej The Metropolitan Opera i mediolańskiej La Scali. Il Volo zaśpiewa z nią słynny toast (brindisi) z opery „La traviata” Verdiego.
Tytuł oryginalny: „Il Volo in the Valley of the Temples” [extended version for cinemas only]
Kraj produkcji: Włochy, USA
Rok produkcji: 2024
Reżyseria: Cristian Biondani
Obsada: Piero Barone, Ignazio Boschetto, Gianluca Ginoble
Jarmusch. Truposz
„Psychodeliczny western”, jak nazwał „Truposza” sam Jim Jarmusch, to zaskakująca w dorobku amerykańskiego reżysera podróż w czasie. Ta opowieść, przenosi nas na mityczny Dziki Zachód, gdzie młody księgowy (Johnny Depp) dokonuje przypadkowego zabójstwa, stając się tym samym człowiekiem wyjętym spod prawa. W ucieczce pomaga mu tajemniczy Indianin Nikt (Gary Farmer), przekonany, że księgowy William Blake to wielki poeta we własnej osobie. Ich wspólna podróż przeistacza się w oniryczną, egzystencjalną wędrówkę, której celem jest duchowe przebudzenie. Po drodze reżyser rozlicza filmowy western, a przede wszystkim obnaża skierowaną przeciw ludziom i naturze przemoc, na jakiej ufundowany został założycielski amerykański mit.
DODATKOWY POKAZ NA SPECJALNE ŻYCZENIE WIDZÓW!
DODATKOWY POKAZ NA SPECJALNE ŻYCZENIE WIDZÓW!
KF Ambasada: Hannah i jej siostry
Podczas 196. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Hannah i jej siostry Woody'ego Allena. Pokaz specjalny w wersji odrestaurowanej odbędzie się z okazji 40-lecia filmu. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Najstarsza córka - Hanna (Mia Farrow) jest oddaną żoną, kochającą matką i odnosząca sukcesy aktorką. Jest także prawdziwą i lojalną podporą dla swoich dwóch, ciągle jeszcze szukających celu w życiu sióstr - Lee (Barbara Hershey) i Holly (Dianne Wiest) - jest emocjonalnym kręgosłupem całej rodziny, która zdaje się tego wcale nie doceniać. Gdy jednak doskonale uporządkowany świat Hanny zostaje zniszczony przez siostrzaną rywalizację, kobieta zdaje sobie nagle sprawę, że jest tak samo samotna i zagubiona jak wszyscy inni. Aby się odnaleźć, musi dokonać wyboru między niezależnością rodziny, z którą żyje, a rodziną, bez której żyć nie może.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Misja
Podczas 191. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Misja Rolanda Joffé. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi dr Jacek Kurek. Film z 1986 roku zaprezentujemy w wersji odrestaurowanej z okazji 40-lecia jego premiery.
W połowie XVIII wieku dwie europejskie potęgi, Portugalia i Hiszpania, na mocy traktatu madryckiego dzielą się Ameryką Południową – źródłem bogactw naturalnych i niewolników. Na przeszkodzie stoi jednak Kościół katolicki, którego kapłani prowadzą działalność misyjną – nawrócenie Indian na chrześcijaństwo ogranicza handel niewolnikami. Mendoza trudni się handlem niewolników, ale kiedy zabił w pojedynku brata, porzuca wszystko i szuka odkupienia w misji prowadzonej przez księdza Gabriela. Odbywszy okrutną pokutę przyłącza się do działalności misyjnej, polegającej na przekonywaniu Indian do pokojowej koegzystencji z Europejczykami. Przesłanie księdza Gabriela niepokoi gubernatora, który nakazuje zrównać misję z ziemią. Kiedy wojska ruszają w dżunglę, między Gabrielem, który chce działać środkami pokojowymi i poprzez modlitwę, a Mendozą, który chce zbrojnie bronić misji, dochodzi do konfliktu.
„Misja”, majestatyczne dzieło Rolanda Joffé wyróżnione Złotą Palmą i Nagrodą Techniczną w Cannes oraz Oscarem za zdjęcia Chrisa Mengesa (z siedmiu nominacji, w tym za film roku i reżyserię), została uznana za metaforę współczesnej imperialistycznej polityki wielkich mocarstw wobec Ameryki Południowej. Bardziej szczegółowe interpretacje stawiały pytanie o prawo narodów wyedukowanych, posługujących się wyższą cywilizacją, do decydowania o losie innych narodów. Od strony technicznej „Misja” zaskakuje zdjęciami Mengesa, przeciwstawiającymi surowość cywilizacji zielonej bujności dzikiej natury, oraz przebojową ścieżką dźwiękową Ennio Morricone – jedną z najciekawszych partytur filmowych w dziejach.
dr Jacek Kurek - historyk, animator kultury, specjalista ds. wydawniczych w Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. Inicjator i koordynator powstawania wielotomowej monografii Chorzowa. Zainteresowania badawcze skupia wokół historii kultury, zwłaszcza związanej z szeroko rozumianą muzyką rockową i jej pograniczami. Wykłady prowadzi autorską metodą nauczania przez zachwyt, łącząc naukę i sztukę. W 2019 r. otrzymał odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
W połowie XVIII wieku dwie europejskie potęgi, Portugalia i Hiszpania, na mocy traktatu madryckiego dzielą się Ameryką Południową – źródłem bogactw naturalnych i niewolników. Na przeszkodzie stoi jednak Kościół katolicki, którego kapłani prowadzą działalność misyjną – nawrócenie Indian na chrześcijaństwo ogranicza handel niewolnikami. Mendoza trudni się handlem niewolników, ale kiedy zabił w pojedynku brata, porzuca wszystko i szuka odkupienia w misji prowadzonej przez księdza Gabriela. Odbywszy okrutną pokutę przyłącza się do działalności misyjnej, polegającej na przekonywaniu Indian do pokojowej koegzystencji z Europejczykami. Przesłanie księdza Gabriela niepokoi gubernatora, który nakazuje zrównać misję z ziemią. Kiedy wojska ruszają w dżunglę, między Gabrielem, który chce działać środkami pokojowymi i poprzez modlitwę, a Mendozą, który chce zbrojnie bronić misji, dochodzi do konfliktu.
„Misja”, majestatyczne dzieło Rolanda Joffé wyróżnione Złotą Palmą i Nagrodą Techniczną w Cannes oraz Oscarem za zdjęcia Chrisa Mengesa (z siedmiu nominacji, w tym za film roku i reżyserię), została uznana za metaforę współczesnej imperialistycznej polityki wielkich mocarstw wobec Ameryki Południowej. Bardziej szczegółowe interpretacje stawiały pytanie o prawo narodów wyedukowanych, posługujących się wyższą cywilizacją, do decydowania o losie innych narodów. Od strony technicznej „Misja” zaskakuje zdjęciami Mengesa, przeciwstawiającymi surowość cywilizacji zielonej bujności dzikiej natury, oraz przebojową ścieżką dźwiękową Ennio Morricone – jedną z najciekawszych partytur filmowych w dziejach.
dr Jacek Kurek - historyk, animator kultury, specjalista ds. wydawniczych w Muzeum Hutnictwa w Chorzowie. Inicjator i koordynator powstawania wielotomowej monografii Chorzowa. Zainteresowania badawcze skupia wokół historii kultury, zwłaszcza związanej z szeroko rozumianą muzyką rockową i jej pograniczami. Wykłady prowadzi autorską metodą nauczania przez zachwyt, łącząc naukę i sztukę. W 2019 r. otrzymał odznakę Zasłużony dla Kultury Polskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Pluton
Podczas 193. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Pluton Olivera Stone'a. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi filmoznawczyni Aleksandra Krajewska. Film z 1986 roku zaprezentujemy w wersji odrestaurowanej z okazji 40-lecia jego premiery.
Rok 1967. Młody idealista Chris porzuca college, zgłasza się do wojska i trafia do Wietnamu, gdzie zostaje przydzielony do wieloetnicznego plutonu, w której rej wodzą dwaj weterani – zdemoralizowany przez wojnę, pozbawiony skrupułów sierżant Barnes oraz sierżant Elias, zachowujący resztki człowieczeństwa i odpowiedzialności za swych podwładnych. Wojna szybko objawia Christowi swoje brutalne oblicze: już podczas jednej z pierwszych misji dochodzi do zaciętego starcia z partyzantami, ukrywającymi się w małej wiosce, zamienionej w prawdziwą twierdzę, pełną zapasów broni i żywności. W trakcie akcji dochodzi do kompetencyjnego sporu między Barnesem i Eliasem, będącego w istocie sporem o sposób prowadzenia wojny. Ten spór będzie towarzyszyć Chrisowi aż do chwili, kiedy go sam nie rozstrzygnie, weryfikując wcześniej ogół swoich poglądów na kwestie patriotyzmu i rolę Stanów Zjednoczonych w konflikcie wietnamskim.
Brutalne i krwawe spojrzenie na wojnę w Wietnamie okiem Olivera Stone’a – jej uczestnika, stanowi otwarcie trylogii, do której należą jeszcze „Urodzony 4 lipca” (opisujący losy weteranów i ich miejsce w społeczeństwie amerykańskim po wojnie) oraz „Pomiędzy niebem i ziemią” (spojrzenie z punktu widzenia Wietnamki, która po wojnie znalazła się w USA). W przeciwieństwie do ogółu filmów wojennych „Pluton” przedstawia bohaterstwo pojedynczego żołnierza nie tyle jako wyraz jego patriotyzmu, lecz jako efekt instynktu przetrwania, wywołującego krańcowe reakcje. Nikt wcześniej nie pokazał na ekranie wojny wietnamskiej jako doświadczenia subiektywnego, atakującego wszystkie zmysły. Na tym tle pojedynek sierżantów sięga metafizyki, stając się uniwersalnym starciem miedzy siłami Dobra i Zła. Film otworzył tzw. drugą falę filmów wietnamskich, którą reprezentują z jednej strony dzieła takie jak „Łowca jeleni”, z drugiej zaś bohaterskie komiksy w stylu „Rambo II”. Film zdobył cztery Oscary (z ośmiu nominacji), w tym za film roku, oraz Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na festiwalu w Berlinie.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl. Będzie to jej siódma prelekcja dla Klubu (po „Poza prawem” w 2021, „Mała Miss” w 2022, „Szepty i krzyki” i „Skrzypku na dachu” w 2023 roku, „Niebiańskich dniach” w roku 2024 oraz „Dobry, zły i brzydki” w roku 2025).
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Rok 1967. Młody idealista Chris porzuca college, zgłasza się do wojska i trafia do Wietnamu, gdzie zostaje przydzielony do wieloetnicznego plutonu, w której rej wodzą dwaj weterani – zdemoralizowany przez wojnę, pozbawiony skrupułów sierżant Barnes oraz sierżant Elias, zachowujący resztki człowieczeństwa i odpowiedzialności za swych podwładnych. Wojna szybko objawia Christowi swoje brutalne oblicze: już podczas jednej z pierwszych misji dochodzi do zaciętego starcia z partyzantami, ukrywającymi się w małej wiosce, zamienionej w prawdziwą twierdzę, pełną zapasów broni i żywności. W trakcie akcji dochodzi do kompetencyjnego sporu między Barnesem i Eliasem, będącego w istocie sporem o sposób prowadzenia wojny. Ten spór będzie towarzyszyć Chrisowi aż do chwili, kiedy go sam nie rozstrzygnie, weryfikując wcześniej ogół swoich poglądów na kwestie patriotyzmu i rolę Stanów Zjednoczonych w konflikcie wietnamskim.
Brutalne i krwawe spojrzenie na wojnę w Wietnamie okiem Olivera Stone’a – jej uczestnika, stanowi otwarcie trylogii, do której należą jeszcze „Urodzony 4 lipca” (opisujący losy weteranów i ich miejsce w społeczeństwie amerykańskim po wojnie) oraz „Pomiędzy niebem i ziemią” (spojrzenie z punktu widzenia Wietnamki, która po wojnie znalazła się w USA). W przeciwieństwie do ogółu filmów wojennych „Pluton” przedstawia bohaterstwo pojedynczego żołnierza nie tyle jako wyraz jego patriotyzmu, lecz jako efekt instynktu przetrwania, wywołującego krańcowe reakcje. Nikt wcześniej nie pokazał na ekranie wojny wietnamskiej jako doświadczenia subiektywnego, atakującego wszystkie zmysły. Na tym tle pojedynek sierżantów sięga metafizyki, stając się uniwersalnym starciem miedzy siłami Dobra i Zła. Film otworzył tzw. drugą falę filmów wietnamskich, którą reprezentują z jednej strony dzieła takie jak „Łowca jeleni”, z drugiej zaś bohaterskie komiksy w stylu „Rambo II”. Film zdobył cztery Oscary (z ośmiu nominacji), w tym za film roku, oraz Srebrnego Niedźwiedzia za reżyserię na festiwalu w Berlinie.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl. Będzie to jej siódma prelekcja dla Klubu (po „Poza prawem” w 2021, „Mała Miss” w 2022, „Szepty i krzyki” i „Skrzypku na dachu” w 2023 roku, „Niebiańskich dniach” w roku 2024 oraz „Dobry, zły i brzydki” w roku 2025).
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Biały
Podczas 194. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Biały Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Karol (Z. Zamachowski), polski fryzjer żeni się z piękną Francuzką (J. Delpy) i prowadzi salon w Paryżu. Niestety, staje się impotentem, na co Dominique odpowiada rozwodem. Pozbawiony majątku i upokorzony Polak wraca do kraju w walizce innego emigranta, a na miejscu próbuje się odbudować finansowo i moralnie z pomocą brata (J. Stuhr). Zdobywa majątek jako pracownik kantoru, dzięki korzystnej transakcji bankowej. Aby sprowadzić byłą żonę do Polski, pozoruje swoją śmierć i wabi ją spadkiem. Druga część tryptyku Trzy kolory autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Czerwony
Podczas 195. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Czerwony Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Skomponowany z czerwonych detali i utworów Zbigniewa Preisnera "Czerwony" to emblematyczne dzieło reżysera kojarzonego z metafizycznym, eksplorującym emocje kinem. W tej przypowieści o przypadku i zabawie w Boga, wieńczącej trylogię "Trzy kolory", Kieślowski zawarł charakterystyczne motywy kojarzone z dojrzałym etapem jego twórczości: od zainteresowania moralnością człowieka, przez sugestywność wizualnych symboli, po rolę przeznaczenia.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
KF Ambasada: Trzy kolory: Niebieski
Podczas 192. spotkania Klubu Filmowego Ambasada zaprezentujemy film Trzy kolory: Niebieski Krzysztofa Kieślowskiego. Prelekcję przed seansem wygłosi i dyskusję poprowadzi koordynator klubu, Michał Bednarczyk. Wydarzenie jest częścią przeglądu Kieślowski. Cztery ostatnie filmy.
Julie (J. Binoche) traci w wypadku samochodowym męża i córkę. Odrętwiała z rozpaczy musi zmierzyć się z pozostawionymi przez męża sprawami – kompozycją na wielką europejską uroczystość oraz kochanką oczekującą jego dziecka. Kobieta postanawia odciąć się od wszystkiego, co przypominałoby jej przeszłość i próbuje wieść życie oparte na podstawowych czynnościach. Niedokończona kompozycja i nienarodzone dziecko zmuszają ją jednak do włączenia się w sprawy innych, również opuszczonych przez jej męża ludzi. Zbadawszy granice wolności, odbudowała więzi międzyludzkie dzięki muzyce i empatii. Pierwsza część tryptyku "Trzy kolory" autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Julie (J. Binoche) traci w wypadku samochodowym męża i córkę. Odrętwiała z rozpaczy musi zmierzyć się z pozostawionymi przez męża sprawami – kompozycją na wielką europejską uroczystość oraz kochanką oczekującą jego dziecka. Kobieta postanawia odciąć się od wszystkiego, co przypominałoby jej przeszłość i próbuje wieść życie oparte na podstawowych czynnościach. Niedokończona kompozycja i nienarodzone dziecko zmuszają ją jednak do włączenia się w sprawy innych, również opuszczonych przez jej męża ludzi. Zbadawszy granice wolności, odbudowała więzi międzyludzkie dzięki muzyce i empatii. Pierwsza część tryptyku "Trzy kolory" autorstwa Krzysztofa Kieślowskiego, stworzonego we współpracy scenariopisarskiej z Krzysztofem Piesiewiczem i muzycznej, ze Zbigniewem Preisnerem.
Michał Bednarczyk - kulturoznawca i filmoznawca, wykładowca na Wydziale Humanistycznym UŚ, koordynator Ambasady, twórca i koordynator Dyskusyjnego Klubu Filmowego "Amator" w gliwickim Kinie Amok, opiekun Koła Naukowego Filmoznawców UŚ "Kinotok", autor książki „Persona deformata”. Miłośnik twórczości Krzysztofa Kieślowskiego, której poświęcił pracę licencjacką i część pracy magisterskiej.
Organizatorzy Klubu Filmowego AMBASADA: Instytucja Filmowa SILESIA FILM, Spółdzielnia Honolulu. Projekt jest wsparty ze środków Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej.
Kino Dobrych Emocji: Belle (dubbing) + warsztaty
KINO DOBRYCH EMOCJI 2026
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 7-8
6.05 | ŚRODA | 10:00
WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ, REALNE ZAGROŻENIA
Warsztaty | 45 min
Co kuszącego oferuje nam wirtualny świat? Jakie są konsekwencje ciągłego bycia online? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć podczas warsztatów. Stworzymy też listę zdrowych nawyków, które wspierają budowanie poczucia własnej wartości. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
BELLE
reż. Mamoru Hosoda| Japonia | 2025 | 121 min
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 7-8
6.05 | ŚRODA | 10:00
WIRTUALNA RZECZYWISTOŚĆ, REALNE ZAGROŻENIA
Warsztaty | 45 min
Co kuszącego oferuje nam wirtualny świat? Jakie są konsekwencje ciągłego bycia online? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć podczas warsztatów. Stworzymy też listę zdrowych nawyków, które wspierają budowanie poczucia własnej wartości. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
BELLE
reż. Mamoru Hosoda| Japonia | 2025 | 121 min
Suzu na co dzień jest nieśmiałą uczennicą liceum. Po trudnym dzieciństwie czuje się samotna i zagubiona. Wszystko zmienia się, kiedy wchodzi do ogromnego, wirtualnego świata „U”, gdzie ucieka w swoją internetową postać. Tam nie jest już skrytą Suzu, ale Belle – piękną, utalentowaną i uwielbianą w całym internecie piosenkarką. Pewnego dnia jej koncert przerywa budzące grozę wirtualnego świata tajemnicze stworzenie. Czy uda jej się odkryć tożsamość zagadkowej Bestii? Zaskakujące poszukiwania okażą się podróżą pełną przygód i wyzwań oraz drogą do odkrycia swojego prawdziwego „ja” w świecie, w którym możesz być kimkolwiek chcesz.
Kino Dobrych Emocji: Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej + warsztaty
KINO DOBRYCH EMOCJI 2026
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PONADPODSTAWOWA
13.05 | ŚRODA| 10:00
JAK ODNALEŹĆ MOTYWACJĘ?
Warsztaty | 45 min
Okres dojrzewania to czas wątpliwości, szukania sensu, odpowiadania na wiele ważnych pytań. Podczas warsztatów spróbujemy przyjrzeć się temu, co pomaga nam poradzić sobie w sytuacjach kryzysowych, skąd czerpać motywację do działania i określimy, co pomaga wytrwać w postanowieniach mimo pojawiających się trudności. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
NIE MA DUCHÓW W MIESZKANIU NA DOBREJ
reż. Emi Buchwald| Polska | 2025 | 90 min
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PONADPODSTAWOWA
13.05 | ŚRODA| 10:00
JAK ODNALEŹĆ MOTYWACJĘ?
Warsztaty | 45 min
Okres dojrzewania to czas wątpliwości, szukania sensu, odpowiadania na wiele ważnych pytań. Podczas warsztatów spróbujemy przyjrzeć się temu, co pomaga nam poradzić sobie w sytuacjach kryzysowych, skąd czerpać motywację do działania i określimy, co pomaga wytrwać w postanowieniach mimo pojawiających się trudności. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
NIE MA DUCHÓW W MIESZKANIU NA DOBREJ
reż. Emi Buchwald| Polska | 2025 | 90 min
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
Kino Dobrych Emocji: Orzełek Iggy + warsztaty
KINO DOBRYCH EMOCJI
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 1-3
23.04 | CZWARTEK | 11:30
HIGIENA (CYFROWA) TO PODSTAWA
Warsztaty | 45 minut
Na warsztatach poruszymy wątki związane z higieną cyfrową: jak korzystać ze smartfonów, żeby nie odbierały nam skrzydeł, a stały się przydatnym narzędziem we współczesnym świecie. Nauczymy się, jak zachowywać rozsądek, zadbać o bezpieczeństwo i nie stracić z oczu tego, co ważne w kontakcie z ekranami. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
ORZEŁEK IGGY
reż. Bartosz Kędzierki | Polska | 2025 | 85 min
Skrzydlaci mieszkańcy ptasiego świata zapomnieli, jak to jest naprawdę latać w przestworzach, a pióra służą im już tylko do przewijania ekranów smartfonów i tabletów. Młody orzełek Iggy postanawia zmienić to raz na zawsze i spełnić swoje wielkie marzenie, aby poszybować naprawdę wysoko! Pomogą mu w tym przyjaciele - Eve i Felix. Niestety pojawią się nieproszeni goście i Iggy będzie musiał zdecydować czy podążać za swoimi marzeniami, a jego wybór może zmienić losy całej ptasiej cywilizacji.
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 1-3
23.04 | CZWARTEK | 11:30
HIGIENA (CYFROWA) TO PODSTAWA
Warsztaty | 45 minut
Na warsztatach poruszymy wątki związane z higieną cyfrową: jak korzystać ze smartfonów, żeby nie odbierały nam skrzydeł, a stały się przydatnym narzędziem we współczesnym świecie. Nauczymy się, jak zachowywać rozsądek, zadbać o bezpieczeństwo i nie stracić z oczu tego, co ważne w kontakcie z ekranami. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
ORZEŁEK IGGY
reż. Bartosz Kędzierki | Polska | 2025 | 85 min
Skrzydlaci mieszkańcy ptasiego świata zapomnieli, jak to jest naprawdę latać w przestworzach, a pióra służą im już tylko do przewijania ekranów smartfonów i tabletów. Młody orzełek Iggy postanawia zmienić to raz na zawsze i spełnić swoje wielkie marzenie, aby poszybować naprawdę wysoko! Pomogą mu w tym przyjaciele - Eve i Felix. Niestety pojawią się nieproszeni goście i Iggy będzie musiał zdecydować czy podążać za swoimi marzeniami, a jego wybór może zmienić losy całej ptasiej cywilizacji.
Kino Dobrych Emocji: Psoty + warsztaty
KINO DOBRYCH EMOCJI
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 4-6
21.04 | WTOREK | 10:00
CZY INTERNET MOŻE BYĆ BEZPIECZNY?
Warsztaty | 45 min
W trakcie warsztatów skupimy się ważnych elementach higieny cyfrowej: jak zarządzać czasem przed smartfonem, żeby zbudować świadome nawyki, które pozwolą uczniom cieszyć się internetem w sposób bezpieczny, higieniczny i pełen uważności. Zajmiemy się zagadnieniem cyberprzemocy: jak ją rozpoznawać i jak na nią reagować. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
PSOTY
reż. Kacper Lisowski | Polska | 2026 | 99 min
Frania ma 13 lat i choć niczego jej nie brakuje, czuje się samotna i nierozumiana – zarówno przez rówieśników, jak i zapracowanych rodziców. W dniu urodzin, podczas podróży samochodem z mamą, przypadkowo potrącają bezpańskiego psa. Dziewczynka natychmiast rusza mu na pomoc. Okazuje się, że zwierzak wymaga leczenia i powinien trafić do schroniska. Gdy mama stanowczo sprzeciwia się adopcji, Frania postanawia działać na własną rękę – wymyka się z psem ze schroniska, co wywołuje lawinę zdarzeń.
KINO KOSMOS | KWIECIEŃ/MAJ 2026
Zapraszamy na szóstą edycję przeglądu Kino Dobrych Emocji, którego celem jest zwrócenie uwagi na problemy i potrzeby współczesnych dzieci oraz młodzieży. Program składa się ze starannie przygotowanych warsztatów i wykładów połączonych z seansem filmu korespondującym z tematem spotkania. Celem Kina Dobrych Emocji jest wsparcie młodej publiczności oraz uświadomienie, że nie ma „złych” emocji, bo każda z nich jest cennym drogowskazem.
Informacje i zapisy dla grup szkolnych: p.luczynska@kosmos.katowice.pl
SZKOŁA PODSTAWOWA | KLASY 4-6
21.04 | WTOREK | 10:00
CZY INTERNET MOŻE BYĆ BEZPIECZNY?
Warsztaty | 45 min
W trakcie warsztatów skupimy się ważnych elementach higieny cyfrowej: jak zarządzać czasem przed smartfonem, żeby zbudować świadome nawyki, które pozwolą uczniom cieszyć się internetem w sposób bezpieczny, higieniczny i pełen uważności. Zajmiemy się zagadnieniem cyberprzemocy: jak ją rozpoznawać i jak na nią reagować. Prowadzenie: psychoterapeutka Joanna Klus.
Przerwa | 15 min
PSOTY
reż. Kacper Lisowski | Polska | 2026 | 99 min
Frania ma 13 lat i choć niczego jej nie brakuje, czuje się samotna i nierozumiana – zarówno przez rówieśników, jak i zapracowanych rodziców. W dniu urodzin, podczas podróży samochodem z mamą, przypadkowo potrącają bezpańskiego psa. Dziewczynka natychmiast rusza mu na pomoc. Okazuje się, że zwierzak wymaga leczenia i powinien trafić do schroniska. Gdy mama stanowczo sprzeciwia się adopcji, Frania postanawia działać na własną rękę – wymyka się z psem ze schroniska, co wywołuje lawinę zdarzeń.
Mikey i Nicky | SpoilerMaster Tour
Mikey i Nicky to zapewne najlepszy amerykański film lat 70., jakiego jeszcze nie widzieliście. Uwielbiamy kino Elaine May i chcemy, żebyście też się w nim zakochali. Mikey i Nicky dumnie figuruje na liście Top 100 SpoilerMastera jako jeden z najlepszych filmów wszech czasów. W tym roku na dodatek kończy 50 lat – to świetna okazja, by w końcu zrobić mu w Polsce premierę. SpoilerMaster Tour z Mikey i Nicky to ekskluzywna seria pokazów gangsterskiej tragikomedii w najlepszych polskich kinach studyjnych w dniach 29.05.-02.06 z udziałem Michała Oleszczyka. Przed pokazem zapraszamy na wstęp Michała, a po seansie – na dyskusję. A więc: pokaz specjalny w katowickim Kinie Kosmos odbędzie się 30 maja!
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie. Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
Wersja odrestaurowana 4K!
Jedno z arcydzieł amerykańskiego kina lat 70., które w Polsce dopiero czeka na odkrycie. Mikey i Nicky został zrodzony w twórczych bólach: zdjęcia trwały aż 110 dni, nakręconego materiału było niesłychanie dużo, a montaż zajął dwa lata. Gangsterska tragikomedia Elaine May o dwóch przyjaciołach i zawodowej zdradzie to kameralna nocna odyseja dziejąca się w zaśmieconej Filadelfii – „mieście braterskiej miłości”, po którym w tym samym roku biegał już Rocky Sylvestre’a Stallone’a.
May, matka chrzestna amerykańskiej komedii improwizowanej, była w tamtej dekadzie jedyną kobietą, która reżyserowała filmy dla hollywoodzkich studiów. Dzięki jej uporowi i niezmordowanej inwencji otrzymaliśmy w Mikey i Nicky niezapomniany występ dwóch mistrzów: Petera Falka, czyli słynnego porucznika Columbo, oraz Johna Cassavetesa, guru amerykańskiego kina niezależnego. Przygotujcie się na śmiech, który więźnie w gardle i rozmowy kumpli, które znajdują się o krok od krindżu.
Wersja odrestaurowana 4K!
MOCarium: Relacje zaczynają się w spotkaniu + seans filmu „Diamenty”
Wydarzenie dla kobiet: "Relacje zaczynają się w spotkaniu" w sali edukacyjnej 90 min + wspólny seans w Sali Nostromo Kina Kosmos (film „Diamenty”)
cena: 59 zł (cena obejmuje udział w spotkaniu oraz w seansie filmu „Diamenty”)
______________________________________________________________________________
Nigdy nie byliśmy ze sobą w tak stałym kontakcie jak dziś.
I chyba nigdy wcześniej nie byliśmy od siebie tak daleko.
Rozmawiamy, reagujemy, jesteśmy „na bieżąco” — a jednak coraz częściej brakuje nam rozmów, które naprawdę coś wnoszą, obecności, której nie da się zastąpić i relacji, które są naprawdę.
MOCarium to spotkanie dla kobiet wokół tematu relacji — z innymi i z samą sobą. To wieczór, który łączy wiedzę, rozmowę, różne perspektywy i doświadczenie. Powstał z potrzeby prawdziwego spotkania — nie tylko bycia w kontakcie, ale bycia w relacji.
W programie
● wprowadzenie (Joanna Wilk) — o idei MOCNE i o tym, dlaczego relacje są fundamentem zdrowia i dobrostanu
● rozmowa z Sybillą Brodą (Mezoneart) — o drodze do arteterapii i twórczości jako sposobie budowania relacji ze sobą i z innymi
● panel dyskusyjny z zaproszonymi gośćmi
● element twórczy inspirowany arteterapią
● czas na rozmowy
● wspólny seans w Kinie Kosmos (film Diamenty)
Dla kogo
Dla kobiet, które:
● czują, że „kontakt” to nie to samo co „bliskość”
● chcą lepiej rozumieć siebie w relacjach
● szukają spotkania, które coś wnosi i zostaje na dłużej
Organizatorzy
Wydarzenie tworzą MOCne — Joanna Wilk, Sybilla Broda i Alicja Polewko-Leniart.
MOCarium to kwartalne spotkania kobiet na żywo: przestrzeń rozmowy, inspiracji i bycia razem.
Informacje organizacyjne
● data: 15 maja 2026
● godzina: 18:00 - 20:00 + seans o godz. 20:15
● miejsce: Kino Kosmos, Katowice
● bilet: 59 zł
● w cenie: udział w wydarzeniu, materiały i seans filmowy
____________________________________________________
Opis filmu:
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia.
Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami.
Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
„Diamenty” podbiły serca ponad 2 milionów widzów we Włoszech.
cena: 59 zł (cena obejmuje udział w spotkaniu oraz w seansie filmu „Diamenty”)
______________________________________________________________________________
Nigdy nie byliśmy ze sobą w tak stałym kontakcie jak dziś.
I chyba nigdy wcześniej nie byliśmy od siebie tak daleko.
Rozmawiamy, reagujemy, jesteśmy „na bieżąco” — a jednak coraz częściej brakuje nam rozmów, które naprawdę coś wnoszą, obecności, której nie da się zastąpić i relacji, które są naprawdę.
MOCarium to spotkanie dla kobiet wokół tematu relacji — z innymi i z samą sobą. To wieczór, który łączy wiedzę, rozmowę, różne perspektywy i doświadczenie. Powstał z potrzeby prawdziwego spotkania — nie tylko bycia w kontakcie, ale bycia w relacji.
W programie
● wprowadzenie (Joanna Wilk) — o idei MOCNE i o tym, dlaczego relacje są fundamentem zdrowia i dobrostanu
● rozmowa z Sybillą Brodą (Mezoneart) — o drodze do arteterapii i twórczości jako sposobie budowania relacji ze sobą i z innymi
● panel dyskusyjny z zaproszonymi gośćmi
● element twórczy inspirowany arteterapią
● czas na rozmowy
● wspólny seans w Kinie Kosmos (film Diamenty)
Dla kogo
Dla kobiet, które:
● czują, że „kontakt” to nie to samo co „bliskość”
● chcą lepiej rozumieć siebie w relacjach
● szukają spotkania, które coś wnosi i zostaje na dłużej
Organizatorzy
Wydarzenie tworzą MOCne — Joanna Wilk, Sybilla Broda i Alicja Polewko-Leniart.
MOCarium to kwartalne spotkania kobiet na żywo: przestrzeń rozmowy, inspiracji i bycia razem.
Informacje organizacyjne
● data: 15 maja 2026
● godzina: 18:00 - 20:00 + seans o godz. 20:15
● miejsce: Kino Kosmos, Katowice
● bilet: 59 zł
● w cenie: udział w wydarzeniu, materiały i seans filmowy
____________________________________________________
Opis filmu:
„Diamenty” to barwna, poruszająca opowieść o kobietach, ich marzeniach, sile i tajemnicach.
Lata 70., Rzym, pracownia krawiecka prowadzona przez dwie siostry, w której powstają niezwykle piękne i dopracowane kostiumy filmowe. To tu, między śmiechem a łzami, poznajemy namiętności, tęsknoty i lęki głównych bohaterek oraz ich współpracownic podzielających tę samą pasję do szycia.
Włoski klimat, kolory, humor nadają lekkości głębokiej i mocnej opowieści o emocjach. Ten film to utkana ze wspomnień podróż, która pozwala poczuć siłę, wrażliwość i piękno ukryte w codziennych losach kobiet. To kino, które przypomina, że każda z nas jest ważna – niezależnie od tego, czy jest na scenie, czy za kulisami.
Ferzan Özpetek, jeden z najbardziej wrażliwych reżyserów współczesnego kina, powraca z filmem pełnym czułości i pasji. Zbiera wokół siebie swoje ulubione aktorki (w tym Kasię Smutniak), oddając im hołd poprzez autentyczne, pełne życia role, tworząc historię, w której przenikają się rywalizacja i siostrzeństwo, pasja i pustka, śmiech i wzruszenie.
„Diamenty” podbiły serca ponad 2 milionów widzów we Włoszech.
Modowy Klub Filmowy: Buntownik bez powodu
Kino Kosmos, Filmoteka Śląska oraz Śląskie Lumpiary zapraszają na kolejny seans w ramach Modowego Klubu Filmowego! Podczas 17. spotkania klubu zaprezentujemy kultowy obraz z ikoniczną rolą Jamesa Deana, czyli „Buntownika bez powodu” w reżyserii Nicholasa Raya.
„Buntownik bez powodu” (1955) to kultowy dramat o dorastaniu, opowiadający o Jimie Starku (James Dean), nastolatku przenoszącym się do nowego miasta z powodu kłopotów z prawem. Jim, osamotniony i niezrozumiany przez słabych rodziców, szuka akceptacji wśród rówieśników, co prowadzi do niebezpiecznych konfliktów z lokalnym gangiem. Wraz z Judy (Natalie Wood) i Platona (Sal Mineo) tworzy wyobcowaną grupę, która zmaga się z brakiem miłości i presją dorosłych.
Przed seansem prelekcję wygłosi Anna Gołkowska. Jej tematem będzie postać nie tylko samego Jamesa Deana ale również bohatera jakiego wykreował w „Buntowniku bez powodu”.
Młodzież z całego świata identyfikowała się z główną postacią w jeansach, białym podkoszulku i czerwonej kurtce. Kopiowano gesty i ubiór bohatera. Bez wątpienia wpływ na ów mit miał fakt, iż James Dean na cztery tygodnie przed prapremierą filmu w wieku zaledwie 24 lat, zginął w wypadku samochodowym.
Seans poprzedzi również krótki materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej. Po projekcji zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
„Buntownik bez powodu” (1955) to kultowy dramat o dorastaniu, opowiadający o Jimie Starku (James Dean), nastolatku przenoszącym się do nowego miasta z powodu kłopotów z prawem. Jim, osamotniony i niezrozumiany przez słabych rodziców, szuka akceptacji wśród rówieśników, co prowadzi do niebezpiecznych konfliktów z lokalnym gangiem. Wraz z Judy (Natalie Wood) i Platona (Sal Mineo) tworzy wyobcowaną grupę, która zmaga się z brakiem miłości i presją dorosłych.
Przed seansem prelekcję wygłosi Anna Gołkowska. Jej tematem będzie postać nie tylko samego Jamesa Deana ale również bohatera jakiego wykreował w „Buntowniku bez powodu”.
Młodzież z całego świata identyfikowała się z główną postacią w jeansach, białym podkoszulku i czerwonej kurtce. Kopiowano gesty i ubiór bohatera. Bez wątpienia wpływ na ów mit miał fakt, iż James Dean na cztery tygodnie przed prapremierą filmu w wieku zaledwie 24 lat, zginął w wypadku samochodowym.
Seans poprzedzi również krótki materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej. Po projekcji zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
MODOWY KLUB FILMOWY: Zakazane piosenki
Śląskie Lumpiary oraz Instytucja Filmowa Silesia Film zapraszają na wyjątkowy pokaz filmu „Zakazane piosenki”, który – podobnie jak Silesia Film – w tym roku kończy 80 lat. Dodatkowo seans zostanie wyświetlony z taśmy 35 mm!
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina.
Mulholland Drive (2001)
“Mulholland Drive” wraca w Przebiśniegach w odrestaurowanej wersji 4K! Zanurz się w hipnotycznym śnie Davida Lyncha na nowo!
W zrealizowanej w 2016 roku ankiecie BBC Culture przeprowadzonej wśród 177 krytyków filmowych z całego świata, “Mulholland Drive” zostało uznane za najlepszy film XXI wieku.
Uwodzicielska i przerażająca wizja fabryki snów w Los Angeles Davida Lyncha to jedno z prawdziwych arcydzieł nowego tysiąclecia; opowieść o miłości, zazdrości i zemście jak żadna inna.
„Mulholland Drive” łączy w sobie elementy thrillera, noir i surrealistycznego kina. Fabuła skupia się na historii młodej kobiety, która traci pamięć po wypadku samochodowym na Mulholland Drive w Los Angeles. Z pomocą nowo poznanej przyjaciółki, próbuje odkryć swoją tożsamość, co prowadzi do serii zagadek, tajemniczych postaci i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
W zrealizowanej w 2016 roku ankiecie BBC Culture przeprowadzonej wśród 177 krytyków filmowych z całego świata, “Mulholland Drive” zostało uznane za najlepszy film XXI wieku.
Uwodzicielska i przerażająca wizja fabryki snów w Los Angeles Davida Lyncha to jedno z prawdziwych arcydzieł nowego tysiąclecia; opowieść o miłości, zazdrości i zemście jak żadna inna.
„Mulholland Drive” łączy w sobie elementy thrillera, noir i surrealistycznego kina. Fabuła skupia się na historii młodej kobiety, która traci pamięć po wypadku samochodowym na Mulholland Drive w Los Angeles. Z pomocą nowo poznanej przyjaciółki, próbuje odkryć swoją tożsamość, co prowadzi do serii zagadek, tajemniczych postaci i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
Nagi Instynkt (1992)
Legendarny thriller Paula Verhoevena powraca w nowej, nieocenzurowanej wersji odrestaurowanej 4K.
Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.
Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir.
Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku. Ponad ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.
Detektyw Nick Curran (Michael Douglas) z San Francisco ma kłopotliwą przeszłość, słabość do używek i gwałtowny charakter. Kiedy zaczyna badać zabójstwo muzyka rockowego dokonane szpikulcem do lodu, poznaje główną podejrzaną Catherine Tramell (Sharon Stone): zjawiskową, pewną siebie pisarkę i milionerkę, której powieści w niepokojący sposób przypominają prawdziwe morderstwa. Między parą wywiązuje się dwuznaczna erotyczna gra.
Nagi instynkt był sensacją lat 90.: jednym z najbardziej kasowych i zmysłowych filmów dekady. Ikoniczna kreacja Sharon Stone – lodowatej, przebiegłej i zmysłowej blondynki – wyniosła aktorkę na hollywoodzki szczyt. Kontrowersyjny w momencie premiery film składa hołd Hitchcockowi (na czele z Zawrotem głowy), ale jest dreszczowcem nowego typu: odurzająco atrakcyjnym, brutalnym, pełnym perwersji i mrocznego nastroju kina noir.
Duet prowokatorów, czyli najlepiej wówczas opłacany w Hollywood scenarzysta Joe Eszterhas oraz Holender Verhoeven, stworzyli perfekcyjną mieszankę niegrzecznej rozrywki i narracyjnego szoku. Ponad ćwierć wieku po premierze, Nagi instynkt nęci i ostrzega: zakochasz się we mnie na zabój.
Najbogatsza kobieta świata
Film „Najbogatsza kobieta świata” nawiązuje do postaci Liliane Bettencourt - legendarnej spadkobierczyni fortuny L'Oréal i kontrowersji związanych z jej wieloletnią relacją z pewnym fotografem, któremu przekazywała majątek o znacznej wartości. Rodzinne sekrety, astronomiczne darowizny, medialna wojna, w której wszystkie chwyty są dozwolone, teraz zostaną pokazane na dużym ekranie.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film, którego światowa premiera odbyła się na festiwalu w Cannes ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
W roli tytułowej występuje laureatka Złotego Globu i Cezarów, ikona europejskiego kina - Isabelle Huppert. Aktorka wciela się w zniuansowaną postać najbogatszej kobiety świata Marianne Farrère, w filmie o władzy, manipulacji i konfliktach rodzinnych w reżyserii Thierry'ego Klify. Za fasadą kobiety biznesu stopniowo ujawnia się jej prawdziwa natura pod wpływem kontaktu z fotografem Pierre-Alainem Fantinem, granym przez Laurenta Lafitte'a. Przyjacielska relacja z dużymi pieniędzmi w tle, nie wszystkim przypada do gustu, szczególnie córce miliarderki Frédérique, którą gra Marina Foïs.
Film, którego światowa premiera odbyła się na festiwalu w Cannes ma na swoim koncie sześć nominacji do prestiżowych Cezarów, w tym dla Isabelle Huppert.
Najlepsze z najgorszych: Serce gór
Polska wyprawa do krainy fantasy!
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem - tajemniczym kamieniem zwanym Sercem Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza więc w drogę, by odzyskać żonę i artefakt - a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
W pewnej krainie, gdzie brody są heroiczne, miecze błyszczą, a zło czai się za każdym krzakiem paproci, kupiec Duncan wraca z dalekiej wyprawy z bezcennym artefaktem - tajemniczym kamieniem zwanym Sercem Gór. W domu czeka na niego ukochana Heather, ale sielanka trwa krócej niż średniowieczna uczta bez piwa. Wioskę napada banda złowrogiego Skaara, kamień zostaje skradziony, a Heather porwana. Duncan rusza więc w drogę, by odzyskać żonę i artefakt - a po drodze spotka wojowników, mnichów, rebeliantów i zapewne kilku bardzo zdezorientowanych statystów.
„Serce gór” to film, który z odwagą godną rycerza próbuje wspiąć się na szczyty epickiego fantasy, choć czasem potyka się o własną pelerynę. Są tu heroiczne spojrzenia w dal, miecze dzielnie przecinające powietrze (czasem bardziej niż przeciwników) i dialogi, które brzmią tak, jakby rycerze ćwiczyli je wcześniej przed lustrem w karczmie. Produkcja z zapałem sięga po klimat „Władcy Pierścieni”, choć budżet częściej przypomina sakiewkę średniowiecznego giermka. W efekcie dostajemy spektakl balansujący między poważną legendą a niezamierzoną komedią przygodową - i właśnie dlatego ogląda się go z autentyczną radością.
Zdjęcia do filmu realizowano m.in. w plenerach Beskidu Niskiego i okolic Sanoka. W obsadzie pojawili się m.in. Tomasz Bednarek, Olga Bończyk, Radosław Pazura, Mirosław Zbrojewicz, Michał Żurawski i Robert Janowski, którzy z powagą godną wielkich sag mierzą się z dialogami i kostiumami rodem z fantastycznego jarmarku. Produkcja była pokazywana na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni, co do dziś pozostaje jedną z ciekawszych anegdot związanych z tym filmem. Choć nie zdobyła serc krytyków, z czasem zyskała status osobliwości polskiego kina fantasy - filmu, który ogląda się dziś z mieszanką zdumienia i szczerej sympatii.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Najlepsze z najgorszych: Zemsta embriona
Horror, który szybko zmienia się w groteskowy dramat i festiwal fatalnych decyzji! Prelekcję przed seansem 29 maja w Kinie Kosmos wygłosi Patryk Chromik.
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Grupa ludzi trafia do miejsca, które jest jednocześnie domem publicznym i szemraną kliniką, w której moralność już dawno wyszła tylnym wyjściem. Kiedy jeden z efektów ubocznych zabiegu przemienia się mutanta, przypadkowi klienci i pracownicy zostają uwięzieni w budynku. Szybko okazuje się, że największym problemem nie jest potwór, tylko decyzje bohaterów. Relacje między ludźmi rozpadają się szybciej niż ich zdrowy rozsądek: ktoś przejmuje władzę, ktoś strzela do kogoś, a każdy kolejny plan ucieczki brzmi gorzej niż poprzedni.
Film bardziej niż horrorem jest zamkniętą w czterech ścianach groteską - lepki klimat miesza się tu z dialogami, które brzmią jak improwizowane kłótnie po trzeciej nad ranem. Zamiast wielkiej grozy dostajemy serię absurdalnych sytuacji, teatralne reakcje i efekty specjalne, które z dumą zdradzają swoje niskobudżetowe pochodzenie. To właśnie ta surowość - gumowa, klaustrofobiczna i momentami zaskakująco zabawna - buduje urok filmu, który ogląda się trochę dla fabuły, a trochę dla samego doświadczenia „co oni tu właściwie zrobili?”.
Francis Teri napisał scenariusz, wyreżyserował i wyprodukował film, a potem… praktycznie zniknął z branży, jakby sam uznał, że powiedział już wszystko. Zdjęcia realizowano w jednej, dość obskurnej lokalizacji w New Jersey, a obsada składa się głównie z aktorów bez większego dorobku, co tylko dodaje całości tego osobliwego realizmu. Film przez lata krążył niemal wyłącznie na kasetach VHS, zdobywając kultowy status nie dlatego, że jest dobry, ale dlatego, że jest konsekwentnie dziwny i kompletnie niepodrabialny.
Polski tytuł „Zemsta embriona” wpisuje się w rodzimą tradycję tłumaczeń, które zamiast oddawać oryginał, proponują jego własną, znacznie śmielszą interpretację.
CZYM SĄ NAJLEPSZE Z NAJGORSZYCH? To pokazy różnorodnego kina klasy B – od starych, amerykańskich filmów sci-fi z kosmitami i latającymi spodkami wiszącymi na sznurkach, przez przebojowe kino akcji lat 80. z nieskazitelnymi bohaterami w ortalionowych dresach, po horrory z gumowymi potworami.
Niskie budżety, absurdalne dialogi, kiepskie aktorstwo, nielogiczna fabuła, a także zaangażowanie i pasja autorów to tylko niektóre cechy wspólne najgorszych produkcji w historii kinematografii światowej, które prezentowane są na przeglądzie. Filmy Najlepsze z Najgorszych rozbudzają wśród widzą miłość do kina klasy B od 2015 roku. Dotychczas odbyło się kilkaset seansów i wydarzeń w ramach przeglądu. Pomysłodawczynią i programerką cyklu jest Monika Stolat, a organizatorem Nowa Aleksandria. Więcej: www.najlepszeznajgorszych.pl
Najświętsze Serce
Ponad 350 lat temu we Francji Jezus objawił św. Małgorzacie Marii Alacoque swoje Serce płonące miłością. To orędzie stało się kanwą filmu, który w opinii wielu „obudził Francję”, podbił francuskie kina, ale tym samym wywołał ostrą rekcję środowisk antyreligijnych, próbę cenzury, a nawet zakaz wyświetlania w niektórych miastach.
Najświętsze Serce to filmowa opowieść o samej istocie wiary chrześcijańskiej, o miłości Boga, który tak ukochał każdego człowieka, że pozwolił przebić swoje Serce na krzyżu
Bohaterowie filmu w swoich świadectwach uosabiają największe problemy współczesnego świata: samotność, zmęczenie, brak sensu życia.. Opowiadają o odnalezieniu zaskakującego lekarstwa – relacji, która pomogła im na nowo odkryć siebie. Piękna muzyka, starannie nakręcone sceny fabularyzowane oraz liczne niezwykłe historie współczesnych ludzi sprawiają, że Najświętsze Serce
przemawia sugestywnie zarówno do wierzących, jak i do tych, którzy wątpią; do przytłoczonych rodziców, a także do młodych, którym brakuje punktu odniesienia.
Najświętsze Serce to nie jest zwykły religijny film. To realna pomoc w odnalezieniu drogi w świecie, który zapomniał, że jest kochany.
Najświętsze Serce to filmowa opowieść o samej istocie wiary chrześcijańskiej, o miłości Boga, który tak ukochał każdego człowieka, że pozwolił przebić swoje Serce na krzyżu
Bohaterowie filmu w swoich świadectwach uosabiają największe problemy współczesnego świata: samotność, zmęczenie, brak sensu życia.. Opowiadają o odnalezieniu zaskakującego lekarstwa – relacji, która pomogła im na nowo odkryć siebie. Piękna muzyka, starannie nakręcone sceny fabularyzowane oraz liczne niezwykłe historie współczesnych ludzi sprawiają, że Najświętsze Serce
przemawia sugestywnie zarówno do wierzących, jak i do tych, którzy wątpią; do przytłoczonych rodziców, a także do młodych, którym brakuje punktu odniesienia.
Najświętsze Serce to nie jest zwykły religijny film. To realna pomoc w odnalezieniu drogi w świecie, który zapomniał, że jest kochany.
Narwana miłość
W połowie lat 80. francuskie kino pulsowało kolorami i żywiołową akcją. Cinéma du look przedkładało widowisko nad treść, estetykę nad psychologię, a twórcy tacy jak Jean-Jacques Beineix, Leos Carax czy Luc Besson wnosili na ekrany świeżość, jednocześnie udowadniając, że kino gatunkowe może być w pełni autorskie.
„Narwana miłość” wpisuje się w nieformalne założenia tego nurtu, lecz Andrzej Żuławski w swojej wizji idzie jeszcze dalej. To dzieło dzikie, nieokiełznane, nieustannie balansujące na krawędzi dramatu, zgrywy i psychodelicznej halucynacji. Czerpiąc inspirację z „Idioty” Dostojewskiego Żuławski po raz kolejny wraca do jednego z najważniejszych tematów swojej twórczości, przygląda się dynamice emocjonalnego trójkąta, tu rozpisanego między młodą Mary (Sophie Marceu) i jej kochanków - gangstera Micky’ego (Tchéky Karyo) oraz naiwnego marzyciela Leona (Francis Huster). Egzystencjalny dramat u Żuławskiego przybiera formę szalonego teledysku (świetna muzyka Stanisława Syrewicza), w którym wydarzyć się może wszystko. To połączenie romansu, kina sensacyjnego (z najlepszą sceną napadu na bank przynajmniej do czasu „Mrocznego rycerza” Christophera Nolana), błazeńskiej komedii i energii z kreskówek - nieprzypadkowo w pierwszej scenie bandyci pojawiają się w maskach postaci z filmów Disneya. Żuławski wpuszcza widzów na pole minowe, atakuje bodźcami i nie podsuwa łatwych rozwiązań. „Narwana miłość” to audiowizualne doświadczenie jedyne w swoim rodzaju.
Partnerem medialnym dystrybucji filmu jest SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Partnerem dystrybucji kinowej filmu jest Instytut Francuski w Polsce.
„Narwana miłość” wpisuje się w nieformalne założenia tego nurtu, lecz Andrzej Żuławski w swojej wizji idzie jeszcze dalej. To dzieło dzikie, nieokiełznane, nieustannie balansujące na krawędzi dramatu, zgrywy i psychodelicznej halucynacji. Czerpiąc inspirację z „Idioty” Dostojewskiego Żuławski po raz kolejny wraca do jednego z najważniejszych tematów swojej twórczości, przygląda się dynamice emocjonalnego trójkąta, tu rozpisanego między młodą Mary (Sophie Marceu) i jej kochanków - gangstera Micky’ego (Tchéky Karyo) oraz naiwnego marzyciela Leona (Francis Huster). Egzystencjalny dramat u Żuławskiego przybiera formę szalonego teledysku (świetna muzyka Stanisława Syrewicza), w którym wydarzyć się może wszystko. To połączenie romansu, kina sensacyjnego (z najlepszą sceną napadu na bank przynajmniej do czasu „Mrocznego rycerza” Christophera Nolana), błazeńskiej komedii i energii z kreskówek - nieprzypadkowo w pierwszej scenie bandyci pojawiają się w maskach postaci z filmów Disneya. Żuławski wpuszcza widzów na pole minowe, atakuje bodźcami i nie podsuwa łatwych rozwiązań. „Narwana miłość” to audiowizualne doświadczenie jedyne w swoim rodzaju.
Partnerem medialnym dystrybucji filmu jest SpoilerMaster - podcast do słuchania po seansie
Partnerem dystrybucji kinowej filmu jest Instytut Francuski w Polsce.
Nie ma duchów w mieszkaniu na Dobrej | Teleskop
Jeden z najbardziej obiecujących debiutów w polskim kinie ostatnich lat. Nagrodzone na Festiwalu w Gdyni dzieło laureatki paszportu Polityki, Emi Buchwald, ma moc reprezentacji młodego pokolenia i walory autoterapeutyczne. Jednak czy widzowie Kina Kosmos zobaczą na ekranie samych siebie? O wszystkich odczuciach i wrażenich porozmawiamy podczas kameralnej dyskusji po seansie 6 maja.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
-------
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Wchodząca w dorosłość czwórka rodzeństwa próbuje odnaleźć własne ścieżki, nie tracąc przy tym łączących ich więzi. Najmłodszy, Benek, mierzy się z bolesnym odrzuceniem ze strony starszego brata, Franka, który dotąd był jego najlepszym przyjacielem. Chłopaka nawiedza także tajemnicza zjawa – Dusiołek – niepozwalająca mu zasnąć i wywołująca nagłe napady paniki. Uciekający od rodziny Franek wplątuje się w toksyczny związek, popada w kłopoty z narkotykami i coraz bardziej pogrąża się w chaosie. Jego stan budzi niepokój Nastki, siostry bliźniaczki, która sama pragnie miłości i stabilizacji. Najstarsza z rodzeństwa, Jana, pracuje nad projektem artystycznym, który ma przynieść ukojenie nie tylko młodszemu rodzeństwu, lecz także jej samej.
-------
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Oldboy | Kino Azji
Powrót bezkompromisowego arcydzieła Park Chan-wooka w ramach Kina Azji!
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Środkowa część „Trylogii zemsty” Park Chan-wooka w momencie swojej premiery zdobyła blisko siedemdziesiąt nagród i nominacji, w tym Nagrodę Główną Jury na festiwalu w Cannes, a dla milionów widzów stanowiła pierwsze spotkanie z niezwykłą kinematografią koreańską. Przyczynił się do tego sam Quentin Tarantino, który w wielu wywiadach podkreślał, że „Oldboy” to jego ulubiony film.
„Oldboy” wraca na wielkie ekrany we w pełni zremasterowanej wersji 4K. Zemsta jeszcze nigdy nie wyglądała tak dobrze!
Prowadzący zwyczajne życie Oh Dae-su (Choi Min-sik) zostaje porwany i uwięziony w niewielkim pokoju. Przez cały czas jedyny kontakt ze światem stanowi dla niego telewizor. To właśnie z telewizji dowiaduje się, że jego żona została brutalnie zamordowana, a on stał się głównym podejrzanym. Gdy mężczyzna zostaje nagle uwolniony po piętnastu latach, postanawia odszukać człowieka, który zniszczył mu życie.
Środkowa część „Trylogii zemsty” Park Chan-wooka w momencie swojej premiery zdobyła blisko siedemdziesiąt nagród i nominacji, w tym Nagrodę Główną Jury na festiwalu w Cannes, a dla milionów widzów stanowiła pierwsze spotkanie z niezwykłą kinematografią koreańską. Przyczynił się do tego sam Quentin Tarantino, który w wielu wywiadach podkreślał, że „Oldboy” to jego ulubiony film.
„Oldboy” wraca na wielkie ekrany we w pełni zremasterowanej wersji 4K. Zemsta jeszcze nigdy nie wyglądała tak dobrze!
On Drive
Kiedy świat wokół zamiera — oni wciskają gaz. „ON DRIVE” — film o młodości bez hamulców.
Grupa przyjaciół w przyfrontowym Charkowie znajduje porzucone samochody w zamkniętym z powodu wojny centrum handlowym i organizuje prawdziwe wyścigi.
To, co zaczęło się jako ucieczka od rzeczywistości, szybko zamienia się w grę bez zasad — ze stawkami, sławą i niebezpieczeństwem.
Adrenalina i popularność w mediach społecznościowych zmieniają wszystko: teraz każdy wyścig może być ostatni. W grze jest nie tylko zwycięstwo, ale też przyjaźń, zaufanie i szansa, by pozostać sobą.
Dla Arty, Dena, Rustema i Alisy te wyścigi to coś więcej niż gra — to wyzwanie rzucone światu, który się zatrzymał.
To historia o pokoleniu, które nie odkłada życia na „po wojnie”, bo wie: jeśli nie teraz — to nigdy.
Grupa przyjaciół w przyfrontowym Charkowie znajduje porzucone samochody w zamkniętym z powodu wojny centrum handlowym i organizuje prawdziwe wyścigi.
To, co zaczęło się jako ucieczka od rzeczywistości, szybko zamienia się w grę bez zasad — ze stawkami, sławą i niebezpieczeństwem.
Adrenalina i popularność w mediach społecznościowych zmieniają wszystko: teraz każdy wyścig może być ostatni. W grze jest nie tylko zwycięstwo, ale też przyjaźń, zaufanie i szansa, by pozostać sobą.
Dla Arty, Dena, Rustema i Alisy te wyścigi to coś więcej niż gra — to wyzwanie rzucone światu, który się zatrzymał.
To historia o pokoleniu, które nie odkłada życia na „po wojnie”, bo wie: jeśli nie teraz — to nigdy.
Ostatnia sesja w Paryżu
Kryminał psychologiczny, który wciąga od pierwszych scen i nie przestaje zaskakiwać. Jodie Foster w swojej pierwszej w pełni francuskojęzycznej roli błyszczy na ekranie – każdy gest i każde słowo przyciągają uwagę, tworząc niezapomniany portret bohaterki.
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Paterson. 10-lecie premiery!
Równie kontemplacyjny, co zagadkowy Paterson rozkochuje w sobie widzów już od 10 lat! Film przypominamy 15 kwietnia, pomiędzy środowymi pokazami innych dzieł Jima Jarmuscha: Truposza i Tylko kochankowie przeżyją.
Paterson (Adam Driver) jest kierowcą miejskiego autobusu. Niczego mu nie brakuje. Kocha swoją pełną szalonych pomysłów żonę (Golshifteh Farahani), która każdego dnia tworzy nowy plan na przyszłość. Mężczyzna ma czas na swoją pasję (pisanie wierszy), spacery z psem i spotkania z grupą zaprzyjaźnionych ekscentryków. Jest wśród nich przeżywający zawód miłosny kompan od kufla, wyzwolona singielka przesiadująca wieczorami w barze, czy wiecznie narzekający kolega z pracy, który zazdrości Patersonowi pogody ducha. Jednak na skutek zabawnego zbiegu okoliczności stoicki spokój tytułowego bohatera zostaje poddany próbie.
Paterson (Adam Driver) jest kierowcą miejskiego autobusu. Niczego mu nie brakuje. Kocha swoją pełną szalonych pomysłów żonę (Golshifteh Farahani), która każdego dnia tworzy nowy plan na przyszłość. Mężczyzna ma czas na swoją pasję (pisanie wierszy), spacery z psem i spotkania z grupą zaprzyjaźnionych ekscentryków. Jest wśród nich przeżywający zawód miłosny kompan od kufla, wyzwolona singielka przesiadująca wieczorami w barze, czy wiecznie narzekający kolega z pracy, który zazdrości Patersonowi pogody ducha. Jednak na skutek zabawnego zbiegu okoliczności stoicki spokój tytułowego bohatera zostaje poddany próbie.
Pianista
Ekranizacja wspomnień Władysława Szpilmana. W roli głównej Adrien Brody ("Cienka czerwona linia", "Mordercze lato").
Władysław Szpilman, wybitny polski pianista żydowskiego pochodzenia żyje w warszawskim getcie. Dzieli tam okrutny los i upokorzenie swojego narodu. Przed ostateczną "wywózką" mieszkańców getta do obozów zagłady udaje mu się stamtąd uciec. Ukrywa się samotnie w ruinach Warszawy. Niespodziewanie to przyjaźń z niemieckim oficerem pozwoli mu przetrwać najcięższy okres...
Władysław Szpilman, wybitny polski pianista żydowskiego pochodzenia żyje w warszawskim getcie. Dzieli tam okrutny los i upokorzenie swojego narodu. Przed ostateczną "wywózką" mieszkańców getta do obozów zagłady udaje mu się stamtąd uciec. Ukrywa się samotnie w ruinach Warszawy. Niespodziewanie to przyjaźń z niemieckim oficerem pozwoli mu przetrwać najcięższy okres...
Piękna Helena | operetka
Pełna uroku operetka Jacques’a Offenbacha w gwiazdorskiej obsadzie
Retransmisja z Théâtre du Châtelet w Paryżu (wersja zremasterowana)
Arcyzabawna operetka w kultowej inscenizacji Laurenta Pelly’ego z fenomenalną sopranistką Felicity Lott po raz pierwszy na wielkim ekranie. Spektakl z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej.
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
Retransmisja z Théâtre du Châtelet w Paryżu (wersja zremasterowana)
Arcyzabawna operetka w kultowej inscenizacji Laurenta Pelly’ego z fenomenalną sopranistką Felicity Lott po raz pierwszy na wielkim ekranie. Spektakl z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej.
Offenbach był mistrzem w pisaniu operetek na kanwie mitów greckich i tradycyjnych baśni („Orfeusz w piekle” czy „Rycerz Sinobrody”). Jego „antyczne” i „fantastyczne” dzieła zawsze w humorystyczny sposób odmalowywały współczesnych mu ludzi, także „nażartą socjetę” II Cesarstwa ze wszystkimi ich komicznymi wadami. Niemal 150 lat później podobną wizję scenicznej zabawy z rzeczywistością zaprezentowali w Théâtre du Châtelet w Paryżu reżyser Laurent Pelly oraz dyrygent Marc Minkowski.
W inscenizacji tej, która na długie lata stała się wzorcem wystawiania „Pięknej Heleny”, potok humoru wypływa z pomysłu osadzenia akcji operetki w wyobraźni śpiącej gospodyni domowej. Tytułowa Helena (Felicity Lott) to znudzona współczesna pani domu marząca o byciu najpiękniejszą kobietą świata, o którą walczą herosi.
Nagranie spektaklu z 2000 roku prezentujemy w wersji zremasterowanej: obraz i dźwięk zostały cyfrowo odświeżone, aby jeszcze pełniej oddać barwy i brzmienie tej paryskiej inscenizacji.
Tytuł oryginalny: „La belle Hélène”
Kraj produkcji: Francja
Rok produkcji: 2000 [wersja zremasterowana]
Reżyseria: Laurent Pelly (reżyser), Marc Minkowski (dyrygent)
Obsada: Felicity Lott, Yann Beuron, Michel Sénéchal, Laurent Naouri
Data światowej premiery: 2000
Data polskiej premiery: 08.03.2026
Wersja językowa: francuska z polskimi napisami
Czas trwania: około 2 godzin i 25 minut, w tym jedna przerwa
PORA DLA SENIORA: Ostatnia sesja w Paryżu
Kryminał psychologiczny, który wciąga od pierwszych scen i nie przestaje zaskakiwać. Jodie Foster w swojej pierwszej w pełni francuskojęzycznej roli błyszczy na ekranie – każdy gest i każde słowo przyciągają uwagę, tworząc niezapomniany portret bohaterki.
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Film zręcznie łączy inteligentne dialogi, czarny humor i nieoczywiste zwroty akcji, utrzymując widza w napięciu od początku do końca. Każda scena z Foster staje się punktem kulminacyjnym – pełnym emocji, napięcia i genialnej gry aktorskiej.
Lilian (laureatka Oscara Jodie Foster) jest cenioną psychiatrą prowadzącą własną praktykę w Paryżu. Jej uporządkowany świat zaczyna się rozpadać po nagłej śmierci wieloletniej pacjentki. Czy było to samobójstwo, morderstwo, a może tragiczna pomyłka lekarska? Dręczona wątpliwościami i poczuciem winy Lilian rozpoczyna prywatne śledztwo, wciągając w nie byłego męża (Daniel Auteuil).
„Ostatnia sesja w Paryżu” to błyskotliwy kryminał psychologiczny, w którym napięcie miesza się z groteską, a rozwiązanie tajemnicy staje się intrygującą grą i konfrontacją bohaterki z samą sobą…
Powiększenie
"Powiększenie" to jedno z ponadczasowych arcydzieł kina, 60 lat po premierze film Michelangelo Antonioniego wciąż pozostaje jednym z najbardziej intrygujących i wpływowych dokonań w dziejach sztuki filmowej.
Akcja toczy się "swingującym Londynie" lat 60., w środowisku artystycznej bohemy. Bohaterem jest wzięty fotograf mody imieniem Thomas (David Hemmings); otaczają go asystenci, modelki, dziewczyny szukające szczęścia, znudzone gwiazdy rocka, barwni, młodzi ludzie z towarzystwa. Thomas pracuje jak maszyna i równie intensywnie używa życia - jest młody, przystojny, bogaty, a jednocześnie cyniczny, beznamiętny i wewnętrznie wypalony. Pewnego dnia fotograf wałęsa się po parku robiąc przypadkowe zdjęcia. Dostrzega w oddali mężczyznę i kobietę. Para zachowuje się dziwnie; być może kłóci się, albo ze sobą flirtuje. Thomas robi im serię zdjęć. Zostaje zauważony przez kobietę (Vanessa Redgrave), która natarczywie domaga się, aby fotograf oddał jej film. Bohater oczywiście odmawia; po powrocie do pracowni wywołuje kliszę i robi odbitki. Dostrzega na nich szczegóły, które pozwalają podejrzewać, że w parku doszło do morderstwa, którego dowody zostały utrwalone na zdjęciach. Kolejne, coraz większe powiększenia utwierdzają Thomasa w domysłach, ale bohater wciąż nie jest pewien, co rzeczywiście zobaczył i sfotografował. Fotograf wraca na miejsce domniemanej zbrodni, zaciekle pracuje nad wydobyciem szczegółów z kliszy; odkrycie prawdy staje się jego obsesją - ale prawda cały czas mu się wymyka.
Akcja toczy się "swingującym Londynie" lat 60., w środowisku artystycznej bohemy. Bohaterem jest wzięty fotograf mody imieniem Thomas (David Hemmings); otaczają go asystenci, modelki, dziewczyny szukające szczęścia, znudzone gwiazdy rocka, barwni, młodzi ludzie z towarzystwa. Thomas pracuje jak maszyna i równie intensywnie używa życia - jest młody, przystojny, bogaty, a jednocześnie cyniczny, beznamiętny i wewnętrznie wypalony. Pewnego dnia fotograf wałęsa się po parku robiąc przypadkowe zdjęcia. Dostrzega w oddali mężczyznę i kobietę. Para zachowuje się dziwnie; być może kłóci się, albo ze sobą flirtuje. Thomas robi im serię zdjęć. Zostaje zauważony przez kobietę (Vanessa Redgrave), która natarczywie domaga się, aby fotograf oddał jej film. Bohater oczywiście odmawia; po powrocie do pracowni wywołuje kliszę i robi odbitki. Dostrzega na nich szczegóły, które pozwalają podejrzewać, że w parku doszło do morderstwa, którego dowody zostały utrwalone na zdjęciach. Kolejne, coraz większe powiększenia utwierdzają Thomasa w domysłach, ale bohater wciąż nie jest pewien, co rzeczywiście zobaczył i sfotografował. Fotograf wraca na miejsce domniemanej zbrodni, zaciekle pracuje nad wydobyciem szczegółów z kliszy; odkrycie prawdy staje się jego obsesją - ale prawda cały czas mu się wymyka.
PRZEDPREMIERA: Chronologia wody
Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco.
Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody" zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne wkrótce w księgarniach z nową, filmowa okładką).
Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek, krytyczka i dziennikarka filmowa
Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz, krytyczka i dziennikarka filmowa
Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.
Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.
W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.
W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody" zmieniają się z rozdziału na rozdział.
Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne wkrótce w księgarniach z nową, filmowa okładką).
Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek, krytyczka i dziennikarka filmowa
Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz, krytyczka i dziennikarka filmowa
PRZEDPREMIERA: Wolność po włosku
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy.
Przegląd Polskich Filmów Polarnych
Zapraszamy do obejrzenia materiałów związanych z polską działalnością w rejonach okołobiegunowych.
Przegląd filmów powstał w ramach statutowej działalności Polskiego Klubu Polarnego - organizacji społecznej propagującej działalność naszych rodaków w tych zimnych obszarach. Dzięki współpracy z Filmoteką Śląską i Wytwórnią Filmów Oświatowych prawdopodobnie część prezentowanych materiałów, będzie można obejrzeć w jakości jakiej nie widzieli ich sami twórcy. Dzisiejsze technologie skanowania i wyświetlania dają bowiem dużo większe możliwości niż dawniej używane sprzęty.
Przegląd Polskich Filmów Polarnych był prezentowany między innymi w Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie i w Polskiej Stacji Antarktycznej im H. Arctowskiego
Goście specjalni
Jerzy Giżejewski – geolog, wieloletni pracownik Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN, obecnie w Muzeum Badań Polarnych w Puławach. Kierownik dwóch wypraw całorocznych (XIV i XIX) i 6 sezonowych na Spitsbergen – do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund im. S.Siedleckiego. Od 2012 roku pracował w projektach edukacyjnych prowadzonych przez Instytut Geofizyki PAN. Prezes Polskiego Klubu Polarnego.
Wiesława Ewa Krawczyk - emerytowana wykładowczyni akademicka, zawodowo związana z Wydziałem Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu. Geochemiczka, Polarniczka. Uczestniczka 10 wypraw naukowych Spitsbergen. Organizatorka laboratoriów chemicznych w Polskiej Stacji Polarnej im. Stanisława Siedleckiego w Hornsundzie. Jest jedną z bohaterów filmu Zimny ląd.
Jan Żyszkowski - autor filmu Spitsbergen 1973. Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego (specjalność kartografia). Pracował w Wydawnictwach Kartograficznych w dziale reprodukcji oraz na Politechnice Wrocławskiej w Zakładzie Fotogrametrii w Pracowni Fotograficznej. Wykładowca fotografii we Wrocławskich szkołach Fotografii PHOBOS i AFA oraz w Wyższej szkole Rzemiosł Artystycznych. Obecnie na emeryturze. W dalszym ciągu zajmuje się fotografią architektury i krajobrazu.
Program:
1. „Do Ziemi Torella” 09:22 Ocalały fragment filmu Witolda Biernawskiego przedstawia Pierwszą Polską Wyprawę na Spitsbergen w 1934 roku. Ciekawostką jest to, że jeszcze do niedawna był on uważany za zaginiony. Kopia pierwszej szpuli tego filmu znajduje się w archiwum Wytwórni Filmów Oświatowych. Jest szansa na odnalezienie całego utworu, ponieważ odbyła się jego premiera również poza granicami naszego kraju. Był prezentowany wśród amerykańskiej polonii w USA oraz w Norwegii.. być może też w innych miejscach.
2.”Spitsbergen 1973″ 08:13 – fragment amatorskiego filmu Jana Żyszkowskiego z archiwum Filmoteki Śląskiej o Wyprawie Polarnej Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergen w 1973 roku.
3.”Stacja Arctowski” 16:04 – filmowy reportaż Ryszarda Czajkowskiego z 1977 roku z budowy Polskiej Stacji Antarktycznej na Wyspie Króla Jerzego.
4. „Zimny Ląd” 29:12 – film Bolesława Kapuścińskiego i Kazimierza Błahija – wspomnienie o Wyprawie Uniwersytetu Śląskiego na Spitsbergen w 1983 roku. Materiał zeskanowany w Filmotece Śląskiej.
5.”Niewyraźny klekot ptaków” 1:10:33 film Franciszka Berbeki – jedna z ostatnich produkcji Wytwórni Filmów Oświatowych (2024). Niezwykła historia legendy polskiego filmu przyrodniczego – Włodzimierza Puchalskiego. Unikalne materiały archiwalne WFO dotyczące jego podróży na Spitsbergen i Wyspę Króla Jerzego. Zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=9iokl3MrPmU
Organizator: Polski Klub Polarny
Partnerzy: Filmoteka Śląska, Polska Stacja Antarktyczna im H. Arctowskiego, Polska Stacja Polarna Hornsund, Spitsbergen Artsists Center, Wytwórnia Filmów Oświatowych
Patronat: Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, Instytut Geofizyki PAN, Komitet Badań Polarnych, Muzeum Badań Polarnych, Polskie Konsorcjum Polarne, Polskie Towarzystwo Geograficzne, Svalbard Integrated Arctic Earth Observing System
Przegląd filmów powstał w ramach statutowej działalności Polskiego Klubu Polarnego - organizacji społecznej propagującej działalność naszych rodaków w tych zimnych obszarach. Dzięki współpracy z Filmoteką Śląską i Wytwórnią Filmów Oświatowych prawdopodobnie część prezentowanych materiałów, będzie można obejrzeć w jakości jakiej nie widzieli ich sami twórcy. Dzisiejsze technologie skanowania i wyświetlania dają bowiem dużo większe możliwości niż dawniej używane sprzęty.
Przegląd Polskich Filmów Polarnych był prezentowany między innymi w Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie i w Polskiej Stacji Antarktycznej im H. Arctowskiego
Goście specjalni
Jerzy Giżejewski – geolog, wieloletni pracownik Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN, obecnie w Muzeum Badań Polarnych w Puławach. Kierownik dwóch wypraw całorocznych (XIV i XIX) i 6 sezonowych na Spitsbergen – do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund im. S.Siedleckiego. Od 2012 roku pracował w projektach edukacyjnych prowadzonych przez Instytut Geofizyki PAN. Prezes Polskiego Klubu Polarnego.
Wiesława Ewa Krawczyk - emerytowana wykładowczyni akademicka, zawodowo związana z Wydziałem Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu. Geochemiczka, Polarniczka. Uczestniczka 10 wypraw naukowych Spitsbergen. Organizatorka laboratoriów chemicznych w Polskiej Stacji Polarnej im. Stanisława Siedleckiego w Hornsundzie. Jest jedną z bohaterów filmu Zimny ląd.
Jan Żyszkowski - autor filmu Spitsbergen 1973. Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego (specjalność kartografia). Pracował w Wydawnictwach Kartograficznych w dziale reprodukcji oraz na Politechnice Wrocławskiej w Zakładzie Fotogrametrii w Pracowni Fotograficznej. Wykładowca fotografii we Wrocławskich szkołach Fotografii PHOBOS i AFA oraz w Wyższej szkole Rzemiosł Artystycznych. Obecnie na emeryturze. W dalszym ciągu zajmuje się fotografią architektury i krajobrazu.
Program:
1. „Do Ziemi Torella” 09:22 Ocalały fragment filmu Witolda Biernawskiego przedstawia Pierwszą Polską Wyprawę na Spitsbergen w 1934 roku. Ciekawostką jest to, że jeszcze do niedawna był on uważany za zaginiony. Kopia pierwszej szpuli tego filmu znajduje się w archiwum Wytwórni Filmów Oświatowych. Jest szansa na odnalezienie całego utworu, ponieważ odbyła się jego premiera również poza granicami naszego kraju. Był prezentowany wśród amerykańskiej polonii w USA oraz w Norwegii.. być może też w innych miejscach.
2.”Spitsbergen 1973″ 08:13 – fragment amatorskiego filmu Jana Żyszkowskiego z archiwum Filmoteki Śląskiej o Wyprawie Polarnej Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergen w 1973 roku.
3.”Stacja Arctowski” 16:04 – filmowy reportaż Ryszarda Czajkowskiego z 1977 roku z budowy Polskiej Stacji Antarktycznej na Wyspie Króla Jerzego.
4. „Zimny Ląd” 29:12 – film Bolesława Kapuścińskiego i Kazimierza Błahija – wspomnienie o Wyprawie Uniwersytetu Śląskiego na Spitsbergen w 1983 roku. Materiał zeskanowany w Filmotece Śląskiej.
5.”Niewyraźny klekot ptaków” 1:10:33 film Franciszka Berbeki – jedna z ostatnich produkcji Wytwórni Filmów Oświatowych (2024). Niezwykła historia legendy polskiego filmu przyrodniczego – Włodzimierza Puchalskiego. Unikalne materiały archiwalne WFO dotyczące jego podróży na Spitsbergen i Wyspę Króla Jerzego. Zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=9iokl3MrPmU
Organizator: Polski Klub Polarny
Partnerzy: Filmoteka Śląska, Polska Stacja Antarktyczna im H. Arctowskiego, Polska Stacja Polarna Hornsund, Spitsbergen Artsists Center, Wytwórnia Filmów Oświatowych
Patronat: Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, Instytut Geofizyki PAN, Komitet Badań Polarnych, Muzeum Badań Polarnych, Polskie Konsorcjum Polarne, Polskie Towarzystwo Geograficzne, Svalbard Integrated Arctic Earth Observing System
Rambo: Pierwsza krew (1982) + prelekcja
John Rambo, były komandos, weteran wojny w Wietnamie, naraża się policjantom z pewnego miasteczka. Tak rodzi się legenda, o której przed seansem 16 kwietnia opowie filmoznawca Wojciech Sitek.
John J. Rambo (Sylvester Stallone), rezerwista amerykański, dawny żołnierz US Army Special Forces, weteran wojny wietnamskiej przybywa do małego miasteczka w stanie Waszyngton, by odwiedzić Delmara Berry’ego, ostatniego z żyjących przyjaciół z oddziału. Na miejscu dowiaduje się, że Berry zmarł na raka, wywołanego kontaktem z pestycydami rozsypywanymi w Wietnamie przez amerykańskie bombowce.
Wstrząśnięty Rambo wędruje przed siebie, zachodząc po drodze do miasteczka Hope, gdzie zaczepia go tamtejszy szeryf Will Teasle (Brian Dennehy). Szeryfowi nie podoba się, że na jego terenie pojawił się obcy włóczęga...
Wojciech Sitek - pracownik Instytutu Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Miłośnik kultury popularnej, zainteresowany ideologicznym podłożem kina amerykańskiego i gier wideo. Przygląda się oddolnym inicjatywom fanowskim: społecznemu fenomenowi wideokaset oraz pozarynkowemu obiegowi dóbr kultury.
John J. Rambo (Sylvester Stallone), rezerwista amerykański, dawny żołnierz US Army Special Forces, weteran wojny wietnamskiej przybywa do małego miasteczka w stanie Waszyngton, by odwiedzić Delmara Berry’ego, ostatniego z żyjących przyjaciół z oddziału. Na miejscu dowiaduje się, że Berry zmarł na raka, wywołanego kontaktem z pestycydami rozsypywanymi w Wietnamie przez amerykańskie bombowce.
Wstrząśnięty Rambo wędruje przed siebie, zachodząc po drodze do miasteczka Hope, gdzie zaczepia go tamtejszy szeryf Will Teasle (Brian Dennehy). Szeryfowi nie podoba się, że na jego terenie pojawił się obcy włóczęga...
Wojciech Sitek - pracownik Instytutu Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Miłośnik kultury popularnej, zainteresowany ideologicznym podłożem kina amerykańskiego i gier wideo. Przygląda się oddolnym inicjatywom fanowskim: społecznemu fenomenowi wideokaset oraz pozarynkowemu obiegowi dóbr kultury.
Rodzina w kinie: Fleak. Futrzak i ja
Kiedy jedenastoletni Tomek spotyka Fleaka – przybysza z innego wymiaru – jego świat staje na głowie. Wraz z nowym przyjacielem wyrusza w niezwykłą przygodę, w której odkrywa moc wyobraźni, odwagi i… własnego cienia.
Po tragicznym wypadku Tomek traci możliwość chodzenia i zamyka się w sobie. Jego relacja z rodzeństwem się rozpada, a codzienność traci kolory – aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Fleak: włochaty, zabawny stworek z innego wymiaru. Razem przenoszą się do fantastycznego świata, gdzie Tomek uczy się na nowo ufać, śmiać i – dosłownie – stawać na nogi. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje: jego własny cień wymyka się spod kontroli, stając się zagrożeniem dla otaczającego świata. Czy chłopiec, który stracił wiarę w siebie, zdoła stanąć oko w oko z potworem i przywrócić porządek?
„Fleak. Futrzak i ja” to wzruszająca i pełna przygód animacja dla całej rodziny – film, który rozbawi, poruszy i zostanie w głowie na długo po napisach końcowych. Wejdź do świata, w którym wyobraźnia staje się najpotężniejszą siłą – i odkryj Fleaka na wielkim ekranie!
Po tragicznym wypadku Tomek traci możliwość chodzenia i zamyka się w sobie. Jego relacja z rodzeństwem się rozpada, a codzienność traci kolory – aż do momentu, gdy w jego życiu pojawia się Fleak: włochaty, zabawny stworek z innego wymiaru. Razem przenoszą się do fantastycznego świata, gdzie Tomek uczy się na nowo ufać, śmiać i – dosłownie – stawać na nogi. Ale nic nie jest tak proste, jak się wydaje: jego własny cień wymyka się spod kontroli, stając się zagrożeniem dla otaczającego świata. Czy chłopiec, który stracił wiarę w siebie, zdoła stanąć oko w oko z potworem i przywrócić porządek?
„Fleak. Futrzak i ja” to wzruszająca i pełna przygód animacja dla całej rodziny – film, który rozbawi, poruszy i zostanie w głowie na długo po napisach końcowych. Wejdź do świata, w którym wyobraźnia staje się najpotężniejszą siłą – i odkryj Fleaka na wielkim ekranie!
Rodzina w kinie: Pucio
Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania.
Rodzina w kinie: Stalowy gigant + prelekcja
19 kwietnia w ramach Rodziny w kinie zaprezentujemy kultową i wzruszającą animację - Stalowy Gigant. Film z 1999 roku w reżyserii Brada Birda (Iniemamocni, Ratatuj) to ponadczasowa opowieść dla małych i dużych doceniona na całym świecie wieloma nagrodami.
Nie będzie to zwykły seans – film wyświetlimy z oryginalnej taśmy filmowej, którą specjalnie na tę okazję przygotuje Filmoteka Śląska! Przed seansem zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na prelekcję poświęconą taśmie filmowej, którą wygłosi Paulina Łuczyńska, edukatorka Kina Komos.
Jak długa jest rolka filmowa? Czy puszka z filmem jest ciężka? Czym jest perforacja albo bobina? Wszystkiego dowiecie się podczas prelekcji.
O filmie:
Jest 1957 rok. Trwa zimna wojna. W małym miasteczku rybak opowiada o potężnym człowieku, całym ze stali, który mieszka w morzu. Nikt poza pewnym chłopcem o imieniu Hogarth, nie wierzy w bajania staruszka. To właśnie jemu udaje się odnaleźć szesnastometrowego robota! Stalowy gigant żywi się żelazem i patrzy na świat z ciekawością i zainteresowaniem małego dziecka.
Nie będzie to zwykły seans – film wyświetlimy z oryginalnej taśmy filmowej, którą specjalnie na tę okazję przygotuje Filmoteka Śląska! Przed seansem zapraszamy dzieci wraz z rodzicami na prelekcję poświęconą taśmie filmowej, którą wygłosi Paulina Łuczyńska, edukatorka Kina Komos.
Jak długa jest rolka filmowa? Czy puszka z filmem jest ciężka? Czym jest perforacja albo bobina? Wszystkiego dowiecie się podczas prelekcji.
O filmie:
Jest 1957 rok. Trwa zimna wojna. W małym miasteczku rybak opowiada o potężnym człowieku, całym ze stali, który mieszka w morzu. Nikt poza pewnym chłopcem o imieniu Hogarth, nie wierzy w bajania staruszka. To właśnie jemu udaje się odnaleźć szesnastometrowego robota! Stalowy gigant żywi się żelazem i patrzy na świat z ciekawością i zainteresowaniem małego dziecka.
Rodzina w kinie: Szepty lasu
„Szepty lasu” to pełnometrażowy film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem - nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury.
Rok z Marilyn Monroe: Asfaltowa dżungla
Drugi kwartał Roku z Marilyn Monroe rozpoczynamy od twistu filmowego klimatu na gęsty dramat kryminalny w stylu noir. Prelekcję przed Asfaltową dżunglą wygłosi Aleksandra Krajewska, była koordynatorka KF Ambasada.
Kiedy geniusz zbrodni Erwin „Doc” Riedenschneider wychodzi z więzienia, odwiedza bukmachera o imieniu Cobby. Doc potrzebuje 50 000 dolarów, aby zatrudnić trzech mężczyzn – włamywacza do sejfów, kierowcę i chuligana. Jego celem jest dokonanie wielkiej kradzieży biżuterii. Cobby organizuje spotkanie Doca z Alonzo Emmerichem, prawnikiem z wyższych sfer i znanym pośrednikiem. Jego dziewczyną jest Angela, w którą wciela się sama Marilyn Monroe.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Filmowego Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl.
Kiedy geniusz zbrodni Erwin „Doc” Riedenschneider wychodzi z więzienia, odwiedza bukmachera o imieniu Cobby. Doc potrzebuje 50 000 dolarów, aby zatrudnić trzech mężczyzn – włamywacza do sejfów, kierowcę i chuligana. Jego celem jest dokonanie wielkiej kradzieży biżuterii. Cobby organizuje spotkanie Doca z Alonzo Emmerichem, prawnikiem z wyższych sfer i znanym pośrednikiem. Jego dziewczyną jest Angela, w którą wciela się sama Marilyn Monroe.
Aleksandra Krajewska - była koordynatorka Klubu Filmowego Ambasada, krytyczka filmowa, absolwentka filologii szwedzkiej, doktorantka Instytutu Nauk o Kulturze UŚ, pracowniczka redakcji Filmweb.pl.
Rok z Marilyn Monroe: Niagara
W niewielkim motelu położonym po kanadyjskiej stronie Niagary mieszkają małżeństwo Rose i George Loomisowie. On, mocno znerwicowany, żyje w napięciu. Ona, zmysłowa blondynka swoją urodą i stylem bycia prowokuje mężczyzn. Wszyscy widzowie naszej retrospektywy dobrze wiedzą, która aktorka wcieliła się w tę rolę. Prelekcję przed seansem 22 maja wygłosi krytyczka filmowa Patrycja Mucha.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Osadzony w scenerii wodospadów Niagara film opowiada historię dwóch par: świeżo upieczonych nowożeńców spędzających miesiąc miodowy oraz małżeństwa pogrążonego w kryzysie, niszczonego przez zazdrość i kłamstwa. Scenarzysta Walter Reisch podkreślał: „Każdy, kto słyszy nazwę Niagara, myśli o parach w podróży poślubnej i o jakiejś sentymentalnej historii dziewczyny, która opuszcza męża w noc poślubną, by potem do niego wrócić. Chciałem zrobić opowieść z tajemnicą — z prawdziwym morderstwem”.
Szef wytwórni Fox, Darryl F. Zanuck, od początku forsował obsadzenie Marilyn Monroe. Jak wspominał Reisch: „Początkowo uznaliśmy to za miły pomysł — do momentu drugiego telefonu, w którym oznajmił, że chce ją obsadzić nie jako niewinną dziewczynę, lecz czarny charakter. Mój Boże! To była najpiękniejsza dziewczyna w całych Stanach Zjednoczonych! Ale Zanuck upierał się, że to znakomity pomysł, więc w końcu się zgodziliśmy. Nie wiedzieliśmy, jak ona to przyjmie, lecz nie miała żadnych zastrzeżeń — wręcz przeciwnie”. Monroe otrzymała w „Niagarze” najwyższe miejsce w obsadzie, co ostatecznie przypieczętowało jej status gwiazdy kina.
Patrycja Mucha - Doktorantka w Instytucie Nauk o Kulturze Uniwersytetu Śląskiego oraz krytyczka filmowa. Edukatorka w ramach akcji Skrytykuj!. Współpracowniczka festiwali filmowych i autorka bloga Filmowe odloty. Wyróżniona w Konkursie im. Krzysztofa Mętraka w 2019 i 2020 roku. Autorka cyklu wideoesejów o polskim kinie „Na wyrywki”. Wraz z Katarzyną Czajką-Kominiarczuk prowadzi podcast „Wtem, piosenka” poświęcony filmowym musicalom. Związana ze Stowarzyszeniem Nowe Horyzonty.
Sny o pociągach | Teleskop
Oparty na popularnej książce Denisa Johnsona film to poruszający portret Roberta Grainiera (nominowany do Złotego Globu Joel Edgerton), którego życie toczy się w czasach bezprecedensowych przemian w Ameryce na początku XX wieku. O sile filmowych opowieści i poetyce obrazu nominowanego do 4 Oscarów, porozmawiamy podczas kameralnej dyskusji po seansie 10 czerwca.
Osierocony w młodym wieku Robert dorasta wśród majestatycznych lasów północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku, gdzie buduje kolejowe imperium Ameryki, pracując ramię w ramię z mężczyznami równie imponującymi jak krajobrazy, w których żyją. Po pełnych czułości zalotach żeni się z Gladys (nominowana do Oscara Felicity Jones) i wspólnie zakładają dom, choć jego praca często oddziela go od żony i ich małej córki. Gdy los niespodziewanie odmienia jego życie, Robert na nowo odkrywa piękno, brutalność i głębszy sens lasów oraz drzew, które przez lata ścinał.
----
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Osierocony w młodym wieku Robert dorasta wśród majestatycznych lasów północno-zachodniego wybrzeża Pacyfiku, gdzie buduje kolejowe imperium Ameryki, pracując ramię w ramię z mężczyznami równie imponującymi jak krajobrazy, w których żyją. Po pełnych czułości zalotach żeni się z Gladys (nominowana do Oscara Felicity Jones) i wspólnie zakładają dom, choć jego praca często oddziela go od żony i ich małej córki. Gdy los niespodziewanie odmienia jego życie, Robert na nowo odkrywa piękno, brutalność i głębszy sens lasów oraz drzew, które przez lata ścinał.
----
Teleskop
Kameralne rozmowy filmowe po seansie. Repertuar cyklu uwzględnia współczesne tytuły, o których myślimy jeszcze długo po pierwszym obejrzeniu – tak, jakby ich kadry powracały do nas z horyzontu zdarzeń. Podczas rozmów staramy się spojrzeć na filmy przez teleskop: zbliżyć się do gwiazd i tajemnic wszechświata kina. Prowadzącym i inicjatorem Teleskopu jest filmoznawca Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino, selekcjoner filmowy festiwalu Ars Independent. Pierwszym (jeszcze nieoficjalnym) spotkaniem w ramach cyklu był pokaz dzieła Jima Jarmuscha „Paterson” z okazji 10-lecia premiery w lutym 2026 roku.
Sok z Żuka (1988). Nieśmiertelna Catherine O'Hara
Kanadyjska aktorka Catherine O'Hara, która w filmie Sok z żuka wykreowała postać wybitnej rzeźbiarki i nieustraszonej przedsiębiorczyni Delii Deetz, odeszła od nas 30 stycznia bieżącego roku. Pokaz specjalny w sobotę 11 kwietnia będzie idealną okazją, żeby złożyć jej hołd i przypomnieć sobie arcydzieło groteskowej grozy od Tima Burtona. O 16:00 widzów przywita Kamil Szczygieł z Kina Kosmos, a towarzyszyć mu będzie... Beetlejuice.
Młode szczęśliwe małżeństwo, Adam i Barbara Maitland, mieszka w wielkim domu, w którym bez trudu zmieściłoby się parę rodzin z dziećmi na karku. Niestety, ich radosne życie kończy się, kiedy to wracając autem ze sklepu w mieście, bojąc się o życie pieska stojącego na drodze, Adam ostro skręca i... wpadają do rzeki topiąc się. Wróciwszy do domu, odkrywają, że nie odbijają się w lustrze, a ich dom otacza nie ogródek, lecz wielka, ogromna pustynia, w której grasuje olbrzymi wąż. Będąc duchami, dowiadują się, że przed pójściem do nieba muszą spędzić w domu 125 lat.
Pokaz filmu w wersji odrestaurowanej cyfrowo.
Młode szczęśliwe małżeństwo, Adam i Barbara Maitland, mieszka w wielkim domu, w którym bez trudu zmieściłoby się parę rodzin z dziećmi na karku. Niestety, ich radosne życie kończy się, kiedy to wracając autem ze sklepu w mieście, bojąc się o życie pieska stojącego na drodze, Adam ostro skręca i... wpadają do rzeki topiąc się. Wróciwszy do domu, odkrywają, że nie odbijają się w lustrze, a ich dom otacza nie ogródek, lecz wielka, ogromna pustynia, w której grasuje olbrzymi wąż. Będąc duchami, dowiadują się, że przed pójściem do nieba muszą spędzić w domu 125 lat.
Pokaz filmu w wersji odrestaurowanej cyfrowo.
Spotkanie Melomana
Spotkanie Melomana - gdzie rodzi się muzyka?
Czy muzyka zaczyna się w nutach… czy może dużo wcześniej? W wyobraźni? W emocjach? W ciszy?
A może rodzi się dokładnie tam, gdzie pojawia się ciekawość?
Podczas koncertu edukacyjnego pokazuję dzieciom, że muzyka klasyczna nie jest czymś odległym ani zamkniętym w przeszłości.
Może być żywa, bliska i zrozumiała - jeśli tylko pozwolimy jej wybrzmieć w odpowiedni sposób.
Bez presji.
Bez „trzeba wiedzieć”.
Z przestrzenią na odkrywanie.
To kameralne spotkanie z muzyką klasyczną dla dzieci w wieku 5-11 lat, odbywające się w wyjątkowej przestrzeni Kino Kosmos w Katowicach - miejscu, które sprzyja skupieniu, wyobraźni i uważnemu słuchaniu.
Co będzie się działo?
Muzyka klasyczna na żywo
Dzieci doświadczają prawdziwej muzyki - tu i teraz, bez ekranów, bez pośpiechu.
Opowieść zamiast wykładu
Muzyka pojawia się jako historia.Kompozytorzy przestają być nazwiskami, a stają się bohaterami opowieści.
Wyobraźnia i uważne słuchanie
Szukamy razem odpowiedzi na pytanie: gdzie rodzi się muzyka?
W dźwiękach, emocjach, a może w nas samych?
Chwila wyciszenia i spokoju
Moment zatrzymania, w którym można po prostu być i słuchać.
Zabawa i wspólne odkrywanie
Dzieci mogą reagować, zadawać pytania i aktywnie uczestniczyć w spotkaniu.
Dla kogo jest koncert?
Dla dzieci w wieku 5-11 lati dla rodziców, którzy chcą:
pokazać dziecku muzykę klasyczną w naturalny i przystępny sposób
spędzić wartościowy czas razem
rozwijać ciekawość zamiast narzucać wiedzę
Nie trzeba mieć żadnego przygotowania muzycznego. Wystarczy otwartość i chęć słuchania.
Dlaczego warto?
To nie jest klasyczny koncert. To spotkanie, w którym muzyka staje się doświadczeniem.
Każde dziecko może przeżywać je na swój sposób -bez ocen, bez presji, w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze.
Informacje praktyczne
25 kwietnia godz. 10:30 czas trwania: ok. 50 minut Kino Kosmos, Katowice
Bilety dostępne w kasie kina oraz online
Cena biletu: 50 zł (bilet dla dziecka) Opiekun uczestniczy bezpłatnie
Kontakt: 509 062 433 spotkaniemelomana@gmail.com
Czy muzyka zaczyna się w nutach… czy może dużo wcześniej? W wyobraźni? W emocjach? W ciszy?
A może rodzi się dokładnie tam, gdzie pojawia się ciekawość?
Podczas koncertu edukacyjnego pokazuję dzieciom, że muzyka klasyczna nie jest czymś odległym ani zamkniętym w przeszłości.
Może być żywa, bliska i zrozumiała - jeśli tylko pozwolimy jej wybrzmieć w odpowiedni sposób.
Bez presji.
Bez „trzeba wiedzieć”.
Z przestrzenią na odkrywanie.
To kameralne spotkanie z muzyką klasyczną dla dzieci w wieku 5-11 lat, odbywające się w wyjątkowej przestrzeni Kino Kosmos w Katowicach - miejscu, które sprzyja skupieniu, wyobraźni i uważnemu słuchaniu.
Co będzie się działo?
Muzyka klasyczna na żywo
Dzieci doświadczają prawdziwej muzyki - tu i teraz, bez ekranów, bez pośpiechu.
Opowieść zamiast wykładu
Muzyka pojawia się jako historia.Kompozytorzy przestają być nazwiskami, a stają się bohaterami opowieści.
Wyobraźnia i uważne słuchanie
Szukamy razem odpowiedzi na pytanie: gdzie rodzi się muzyka?
W dźwiękach, emocjach, a może w nas samych?
Chwila wyciszenia i spokoju
Moment zatrzymania, w którym można po prostu być i słuchać.
Zabawa i wspólne odkrywanie
Dzieci mogą reagować, zadawać pytania i aktywnie uczestniczyć w spotkaniu.
Dla kogo jest koncert?
Dla dzieci w wieku 5-11 lati dla rodziców, którzy chcą:
pokazać dziecku muzykę klasyczną w naturalny i przystępny sposób
spędzić wartościowy czas razem
rozwijać ciekawość zamiast narzucać wiedzę
Nie trzeba mieć żadnego przygotowania muzycznego. Wystarczy otwartość i chęć słuchania.
Dlaczego warto?
To nie jest klasyczny koncert. To spotkanie, w którym muzyka staje się doświadczeniem.
Każde dziecko może przeżywać je na swój sposób -bez ocen, bez presji, w bezpiecznej i przyjaznej atmosferze.
Informacje praktyczne
25 kwietnia godz. 10:30 czas trwania: ok. 50 minut Kino Kosmos, Katowice
Bilety dostępne w kasie kina oraz online
Cena biletu: 50 zł (bilet dla dziecka) Opiekun uczestniczy bezpłatnie
Kontakt: 509 062 433 spotkaniemelomana@gmail.com
Suspiria (Odłgosy) | Pokaz z prelekcją w Noc Walpurgi
„Suspiria” Dario Argento była przełomem w historii gatunku i do dziś pozostaje jedną z głównych inspiracji dla twórców horrorów. Przed seansem w Noc Walpurgi 30 kwietnia p.o. kierownika Kina Kosmos Patryk Chromik wygłosi prelekcję na temat satanizmu i okultuzmu w kinie lat 60. i 70.
Młoda amerykańska tancerka, Suzy Banyon, przybywa do prestiżowej niemieckiej szkoły baletowej w Fryburgu by rozpocząć naukę. Trudno jej zaaklimatyzować się w nowym miejscu – odstraszające zabytkowe wnętrza, mordercze ćwiczenia, surowa dyscyplina narzucana przez despotyczną Miss Tanner i kierowana przez nią kadra złożona z odmieńców. Podczas jej pobytu w fryburskiej szkole od makabrycznej zbrodni giną dwie uczennice, a kilka tygodni później pozostałych wychowanków spotyka plaga insektów. Suzy coraz częściej spotyka się z plotkami o nadprzyrodzonej historii budynku, w którym mieści się szkoła oraz założonym tu przed laty sabacie czarownic.
Młoda amerykańska tancerka, Suzy Banyon, przybywa do prestiżowej niemieckiej szkoły baletowej w Fryburgu by rozpocząć naukę. Trudno jej zaaklimatyzować się w nowym miejscu – odstraszające zabytkowe wnętrza, mordercze ćwiczenia, surowa dyscyplina narzucana przez despotyczną Miss Tanner i kierowana przez nią kadra złożona z odmieńców. Podczas jej pobytu w fryburskiej szkole od makabrycznej zbrodni giną dwie uczennice, a kilka tygodni później pozostałych wychowanków spotyka plaga insektów. Suzy coraz częściej spotyka się z plotkami o nadprzyrodzonej historii budynku, w którym mieści się szkoła oraz założonym tu przed laty sabacie czarownic.
Ścieżki życia (z lektorem)
„Ścieżki życia” to inspirowana prawdziwymi wydarzeniami poruszająca i pełna nadziei opowieść o dojrzałej miłości, która okazuje się silniejsza niż życiowe kryzysy.
Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film w reżyserii Marianne Elliott – jednej z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych – to adaptacja bestsellerowej książki „Słone ścieżki” Raynor Winn. Za filmowy scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, by choć na chwilę zostawić za sobą codzienność i poczuć na twarzy morską bryzę.
Film z polskim lektorem.
Film, który zdobył serca widzów w całej Europie, zachwyca szczerością oraz prostotą, z jaką mówi o sprawach najważniejszych. To historia, która podnosi na duchu i przypomina, że nawet po największej burzy można odnaleźć spokój – jeśli idzie się razem.
Raynor (Gillian Anderson) i Moth (Jason Isaacs), małżeństwo z wieloletnim stażem, w jednej chwili tracą niemal wszystko – dom, bezpieczeństwo, dotychczasowe życie. Zamiast się poddać, robią coś, co dla wielu byłoby szaleństwem: wyruszają w pieszą wędrówkę – ponad tysiąc kilometrów wzdłuż dzikiego, angielskiego wybrzeża. Z pustym kontem bankowym, namiotem i garścią najpotrzebniejszych rzeczy idą przed siebie, krok za krokiem, szukając ukojenia w wietrze, ciszy i otaczającej ich przyrodzie. Wkrótce odkryją, że mimo przeszkód, które los rzucił im pod nogi, wciąż mają najważniejsze – siebie nawzajem. Ta niezwykła podróż stanie się dla nich drogą ku wolności, miłości i nowemu początkowi.
Gillian Anderson („Z archiwum X”, „Sex Education”, „The Crown”) i Jason Isaacs („Biały Lotos”, „Harry Potter”) z ogromną wrażliwością wcielają się w ludzi na życiowym zakręcie. Film w reżyserii Marianne Elliott – jednej z najwybitniejszych brytyjskich twórczyń teatralnych – to adaptacja bestsellerowej książki „Słone ścieżki” Raynor Winn. Za filmowy scenariusz odpowiada Rebecca Lenkiewicz, współscenarzystka „Idy” Pawła Pawlikowskiego. Ale „Ścieżki życia” to nie tylko emocjonalna historia, która inspiruje i zostaje w pamięci na długo. To również prawdziwa uczta dla oka, pełna zapierających dech w piersi widoków dzikich klifów, plaż i zielonych wzgórz. Po seansie sami zapragniecie ruszyć w drogę, by choć na chwilę zostawić za sobą codzienność i poczuć na twarzy morską bryzę.
Film z polskim lektorem.
Tajny agent
Znakomity brazylijski filmowiec Kleber Mendonça Filho („Sąsiedzkie dźwięki", „Bacurau", „Aquarius") powraca gęstym thrillerem, nagrodzonym w Cannes za reżyserię i główną rolę męską.
Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
Lata 70., Brazylia w żelaznym uścisku wojskowej dyktatury. Wybitny naukowiec Marcelo (wspaniały Wagner Moura – pamiętny Escobar w „Narcos") powraca do rodzinnego Recife, żeby zabrać swojego syna w bezpieczne miejsce. Zanurzone w słońcu miasto jest na granicy szaleństwa – w karnawale giną ludzie, gdzieś na plaży znaleziono rekina z ludzką nogą w brzuchu, do miasta przybywa dwóch zabójców… Marcelo kilka lat wcześniej podpadł niebezpiecznemu mafiosowi, teraz musi się ukrywać. Jego życie wisi na włosku.Filho precyzyjnie tka kinofilską opowieść – z jednej strony to wyrafinowany i trzymający w napięciu film polityczny, mozaikowa historia o skorumpowanym społeczeństwie, z drugiej zaś opowieść o ludzkiej solidarności i niezłomności, a także o pamięci. Brazylijski reżyser wyłamuje się z gatunkowych ram, tworząc kino świeże i zaskakujące, a zarazem cudownie pulpowe. Wspaniale jest w „Tajnym agencie" oddany klimat dawnych lat – scenografia i kostiumy są warte Oscara.
TEATR W KINIE: The Fifth Step [sezon 2026]
The Fifth Step
sztuka Davida Irelanda
reżyseria: Finn den Hertog
W nowej, docenionej przez krytyków i pełnej błyskotliwego humoru sztuce Davida Irelanda na scenie spotykają się dwaj wybitni aktorzy: Jack Lowden (Kulawe konie, Dunkierka), zdobywca nagrody Oliviera, oraz Martin Freeman (Hobbit, Sherlock), laureat nagród Emmy i BAFTA.
James, członek Anonimowych Alkoholików, od lat uczestniczący w programie dwunastu kroków, zostaje sponsorem nowicjusza Luki. Między mężczyznami rodzi się krucha przyjaźń, oparta na wspólnych przeżyciach, opowieściach i litrach czarnej kawy. Ale gdy Luka zbliża się do piątego kroku – momentu wyznania – na jaw wychodzą niebezpieczne prawdy, zagrażające zaufaniu, od którego zależy proces zdrowienia ich obu.
Sztuka w reżyserii Finna den Hertoga została zarejestrowana na żywo w londyńskim teatrze @sohoplace na West Endzie. The Fifth Step to poruszająca i przewrotna opowieść o zaufaniu i cienkiej granicy między pomocą a zależnością.
Zapraszamy do Kina Kosmos na retransmisje spektakli z londyńskich scen z udziałem gwiazd znanych również z produkcji kinowych i seriali. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu i dźwięku, pokazujemy przedstawienia zarejestrowane w Londynie na żywo z udziałem publiczności. W celu zapewnienia jak najlepszego odbioru spektaklu w kinie, realizatorzy dostosowują pozycje kamer do konkretnego przedstawienia i wspólnie z ekipą techniczną dbają, by każdy element inscenizacji – światło, charakteryzacja, scenografia – wyglądały wspaniale na dużym ekranie kinowym.
Wszystkie spektakle są dostępne z polskimi napisami.
sztuka Davida Irelanda
reżyseria: Finn den Hertog
W nowej, docenionej przez krytyków i pełnej błyskotliwego humoru sztuce Davida Irelanda na scenie spotykają się dwaj wybitni aktorzy: Jack Lowden (Kulawe konie, Dunkierka), zdobywca nagrody Oliviera, oraz Martin Freeman (Hobbit, Sherlock), laureat nagród Emmy i BAFTA.
James, członek Anonimowych Alkoholików, od lat uczestniczący w programie dwunastu kroków, zostaje sponsorem nowicjusza Luki. Między mężczyznami rodzi się krucha przyjaźń, oparta na wspólnych przeżyciach, opowieściach i litrach czarnej kawy. Ale gdy Luka zbliża się do piątego kroku – momentu wyznania – na jaw wychodzą niebezpieczne prawdy, zagrażające zaufaniu, od którego zależy proces zdrowienia ich obu.
Sztuka w reżyserii Finna den Hertoga została zarejestrowana na żywo w londyńskim teatrze @sohoplace na West Endzie. The Fifth Step to poruszająca i przewrotna opowieść o zaufaniu i cienkiej granicy między pomocą a zależnością.
Zapraszamy do Kina Kosmos na retransmisje spektakli z londyńskich scen z udziałem gwiazd znanych również z produkcji kinowych i seriali. Na dużym ekranie, w znakomitej jakości obrazu i dźwięku, pokazujemy przedstawienia zarejestrowane w Londynie na żywo z udziałem publiczności. W celu zapewnienia jak najlepszego odbioru spektaklu w kinie, realizatorzy dostosowują pozycje kamer do konkretnego przedstawienia i wspólnie z ekipą techniczną dbają, by każdy element inscenizacji – światło, charakteryzacja, scenografia – wyglądały wspaniale na dużym ekranie kinowym.
Wszystkie spektakle są dostępne z polskimi napisami.
Testament Ann Lee
Uznana scenarzystka i reżyserka Mona Fastvold ("Świat, który nadejdzie", "The Brutalist") przedstawia swój najnowszy film "Testament Ann Lee" – opartą na faktach, niezwykłą historię Ann Lee, założycielki wspólnoty religijnej znanej jako Szejkersi. W tytułowej roli charyzmatycznej przywódczyni, głoszącej równość płci oraz sprawiedliwość społeczną, zobaczymy nominowaną do Oscara® Amandę Seyfried. "Testament Ann Lee" w porywający sposób ukazuje zarówno ekstazę, jak i ból towarzyszące bohaterce w jej dążeniu do stworzenia utopijnej wspólnoty.
W filmie pojawia się ponad kilkanaście tradycyjnych hymnów Szejkersów, reinterpretowanych jako pełne uniesienia sekwencje taneczne z choreografią Célii Rowlson-Hall ("Vox Lux") oraz z oryginalną muzyką i piosenkami skomponowanymi przez zdobywcę Oscara® Daniela Blumberga ("The Brutalist").
W filmie pojawia się ponad kilkanaście tradycyjnych hymnów Szejkersów, reinterpretowanych jako pełne uniesienia sekwencje taneczne z choreografią Célii Rowlson-Hall ("Vox Lux") oraz z oryginalną muzyką i piosenkami skomponowanymi przez zdobywcę Oscara® Daniela Blumberga ("The Brutalist").
Twin Peaks: Ogniu krocz ze mną
Poznajcie wydarzenia, które poprzedziły najważniejszy serial w historii! Teraz w odnowionej kopii 4K.
Fascynujący prequel kultowego „Miasteczka Twin Peaks”, w którym nie znajdziecie prostych odpowiedzi – jedynie kolejne tajemnice, symbole i zagadki.
W rzece Wind River zostaje znalezione ciało nieletniej pracownicy seksualnej, Teresy Banks. Agenci FBI Chester Desmond (Chris Isaak) i Sam Stanley (Kiefer Sutherland) rozpoczynają śledztwo wśród obojętnych i średnio pomocnych mieszkańców miasteczka Deer Meadow. Wkrótce potem jeden z nich znika bez śladu. W drugiej części filmu śledzimy ostatnie siedem dni z życia Laury Palmer (Sheryl Lee), coraz bardziej osaczanej i doprowadzanej do szaleństwa przez tajemniczego Boba. Dziewczyna powoli dochodzi do przerażającego przekonania, że za potworem może kryć się jej ojciec.
W odróżnieniu od pełnego humoru, grającego z konwencjami kryminału i telenoweli „Miasteczka Twin Peaks”, „Ogniu krocz ze mną” jest niezwykle mroczne i poważne – co początkowo odrzuciło wielu krytyków i fanów serialu. Z czasem jednak maestria i wyobraźnia Davida Lyncha zdobyły uznanie, szczególnie za sprawą sukcesu stworzonego po latach trzeciego sezonu, który rozbudził miłość nowej fali widzów.
Walczące o Złotą Palmę „Ogniu krocz ze mną” to pozycja obowiązkowa – jeden z najbardziej fascynujących filmów lat 90., który warto oglądać wielokrotnie, by odkryć wszystkie jego sekrety.
tekst kuratorski: Marcin Prymas; redakcja: Karolina Sienkiewicz
Fascynujący prequel kultowego „Miasteczka Twin Peaks”, w którym nie znajdziecie prostych odpowiedzi – jedynie kolejne tajemnice, symbole i zagadki.
W rzece Wind River zostaje znalezione ciało nieletniej pracownicy seksualnej, Teresy Banks. Agenci FBI Chester Desmond (Chris Isaak) i Sam Stanley (Kiefer Sutherland) rozpoczynają śledztwo wśród obojętnych i średnio pomocnych mieszkańców miasteczka Deer Meadow. Wkrótce potem jeden z nich znika bez śladu. W drugiej części filmu śledzimy ostatnie siedem dni z życia Laury Palmer (Sheryl Lee), coraz bardziej osaczanej i doprowadzanej do szaleństwa przez tajemniczego Boba. Dziewczyna powoli dochodzi do przerażającego przekonania, że za potworem może kryć się jej ojciec.
W odróżnieniu od pełnego humoru, grającego z konwencjami kryminału i telenoweli „Miasteczka Twin Peaks”, „Ogniu krocz ze mną” jest niezwykle mroczne i poważne – co początkowo odrzuciło wielu krytyków i fanów serialu. Z czasem jednak maestria i wyobraźnia Davida Lyncha zdobyły uznanie, szczególnie za sprawą sukcesu stworzonego po latach trzeciego sezonu, który rozbudził miłość nowej fali widzów.
Walczące o Złotą Palmę „Ogniu krocz ze mną” to pozycja obowiązkowa – jeden z najbardziej fascynujących filmów lat 90., który warto oglądać wielokrotnie, by odkryć wszystkie jego sekrety.
tekst kuratorski: Marcin Prymas; redakcja: Karolina Sienkiewicz
Tylko kochankowie przeżyją (2013)
Co może być piękniejszego, niż wieczni kochankowie, wieczna księżycowa noc, „Funnel of Love” Wandy Jackson, winylowe płyty, kolekcja rzadkich elektrycznych gitar, zaułki i bary Tangieru, nocne jazdy samochodem po Detroit i lody ze świeżej krwi...
Tilda Swinton, Tom Hiddleston i Mia Wasikowska w klimatycznej love-story outsidera światowego kina Jima Jarmuscha, twórcy „Broken Flowers”, „Truposza” i „Ghost Doga”, który tym razem zdaje się mówić, że tylko ci, którzy potrafią kochać, przetrwają. Bohaterowie „Tylko kochankowie przeżyją” to wampiry zmęczone setkami lat życia i zdegustowane tym, jak rozwinął się świat. Nie są jednak typowymi przedstawicielami swojego wymierającego gatunku: wprawdzie żywią się krwią i preferują mrok nocy, ale najważniejsza jest dla nich sztuka, literatura, muzyka – i trwająca od wieków miłość. To wyrafinowani smakosze życia, wytworni dandysi zatopieni w XXI wieku, wciąż pamiętający jednak intensywność romantyzmu.
Tilda Swinton, Tom Hiddleston i Mia Wasikowska w klimatycznej love-story outsidera światowego kina Jima Jarmuscha, twórcy „Broken Flowers”, „Truposza” i „Ghost Doga”, który tym razem zdaje się mówić, że tylko ci, którzy potrafią kochać, przetrwają. Bohaterowie „Tylko kochankowie przeżyją” to wampiry zmęczone setkami lat życia i zdegustowane tym, jak rozwinął się świat. Nie są jednak typowymi przedstawicielami swojego wymierającego gatunku: wprawdzie żywią się krwią i preferują mrok nocy, ale najważniejsza jest dla nich sztuka, literatura, muzyka – i trwająca od wieków miłość. To wyrafinowani smakosze życia, wytworni dandysi zatopieni w XXI wieku, wciąż pamiętający jednak intensywność romantyzmu.
Wajda. Brzezina
Zmysłowa, a zarazem pełna malarskich symboli opowieść o życiu i śmierci, egzystencjalna konfrontacja afirmacji istnienia z pogrążeniem w żałobie, odsłaniająca uniwersalne prawdy o ludzkiej naturze.
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Chory na gruźlicę Staś przybywa do domu starszego brata. Ich spotkanie wyznacza śmierć. Staś, choć umierający, pragnie w ostatniej fazie życia cieszyć się każdą chwilą. Jego brat, Bolesław, choć fizycznie zdrowy, pogrąża się w coraz głębszej żałobie po stracie żony. Staś nawiązuje romans z wiejską dziewczyną, gra na pianinie skoczne melodie, stara się przeżyć najpełniej każdą godzinę życia. Tymczasem Bolesław zatraca się w depresji, znęca się nad córką, odrzuca wszelkie radości, chce nie tylko cierpieć, ale też oczekuje, by cierpieli inni.
W zmysłowo piękniej adaptacji opowiadania Jarosława Iwaszkiewicza związki Erosa i Tanatosa wyznaczają sens ludzkiego życia. Śmierć i życie, seksualność i martwota ciał łączą się tu w idealnych proporcjach. Wajda stworzył jeden z najbardziej plastycznych filmów, oprawę wizualną oparł na malarstwie pejzażowym i symbolizmie przełomu XIX i XX wieku, a w jednej ze scen dokonał arcydzielnej interpretacji Śmierci Jacka Malczewskiego. Nakręcony dla telewizji film z początku nie miał tak szerokiej dystrybucji jak inne filmy Wajdy, ale gdy po dziesięciu latach trafił na Zachód, został tam przyjęty jako jedno z największych arcydzieł w dorobku reżysera.
A sensual, painterly meditation on life and death—an existential confrontation between the affirmation of existence and the abyss of mourning, revealing universal truths about human nature. Movie with english subtitles!
Wajda. Człowiek z Marmuru
Demaskatorska podróż przez archiwa i pamięć stalinowskiej Polski, obraz propagandy niszczącej jednostkę i jeden z najważniejszych filmowych portretów systemowego zniewolenia. Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi dr hab. Ilona Copik, prof. UŚ.
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Agnieszka (brawurowy debiut Krystyny Jandy), młoda i zadziorna reżyserka filmowa, decyduje się zrealizować film o stalinowskim przodowniku pracy Mateuszu Birkucie (Jerzy Radziwiłowicz). Jej uwagę przykuł nie tylko porzucony w muzealnych magazynach marmurowy posąg młodzieńca, ale także archiwalny film pokazujący jego zdzierany z muru portret. Agnieszka, śledząc pogmatwane losy mężczyzny, poznaje prywatne losy ludzi uwikłanych i zniszczonych przez komunistyczny system. W swej wędrówce poznaje ludzi biskich Birkutowi: przyjaciół, współpracowników, oficerów SB, dziennikarzy, byłą żonę. Wkracza w świat manipulacji, złudnych nadziei, propagandy i kłamstwa, w którym równie łatwo jest zostać bohaterem ludu, jak i największym wrogiem władzy. Totalitaryzm to świat, w którym jednego dnia można być sławnym na cały kraj, a kolejnego – popaść w sterowane przez cenzurę zapomnienie.
Aleksander Ścibor-Rylski scenariusz do filmu napisał na początku lat 60., a Wajda, usilnie starając się o realizację filmu, w głównej roli chciał obsadzić Agnieszkę Osiecką. Wówczas się nie udało i szansę na dopuszczenie scenariusza do produkcji przyniosła dopiero zmiana na szczytach władz, gdy ministrem kultury został liberalny Józef Tejchma, osobiście uczestniczący w budowie Nowej Huty. Aparat PZPR przyjął film z konsternacją. Dopuścił dzieło do dystrybucji, ale zabronił wszelkiej reklamy. Nie zgodził się na wysłanie filmu na konkurs festiwalu w Cannes (film dostał nagrodę FIPRESCI w sekcji pozakonkursowej), a Tejchma szybko przypłacił zgodę na realizację filmu utratą stanowiska.
A revelatory journey through archives and memory in Stalinist Poland, exposing propaganda’s power to destroy the individual and standing as one of the most important cinematic portraits of systemic oppression. Movie with english subtitles!
Wajda. Kronika wypadków miłosnych
Miłosna opowieść rozgrywająca się w ostatnich chwilach przed wojną na Wileńszczyźnie, barwny portret wielokulturowej II Rzeczypospolitej i pełna nostalgii wizja świata odchodzącego bezpowrotnie w przeszłość. Powrót Andrzeja Wajdy i Tadeusza Konwickiego do czasów dzieciństwa.
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wileńszczyzna w przededniu wybuchu II wojny światowej. Barwna panorama wielokulturowego świata II Rzeczypospolitej, na tle której rozkwita miłość wrażliwego licealisty Witka do pochodzącej z oficerskiego domu Aliny. Witek na ścieżkach swych wędrówek natyka się na świat, który lada moment zniknie bezpowrotnie: dworek ziemiański, ułanów szykujących się do wojny, żydowską szkołę, grupkę letników z wielkiego miasta, prawosławnych żałobników i niemieckiego pastora szykującego się do emigracji. Mija te miejsca bez refleksji, interesuje go tylko miłość, za którą goni, choć świat coraz bardziej przygotowuje się na zagładę…
Kronika wypadków miłosnych to jeden z najbardziej lirycznych i zmysłowych filmów Andrzeja Wajdy, wesoły, erotyczny, wręcz frywolny, ale ostatecznie – nastrojony katastrofizmem i poczuciem końca czasów. To także arcydzieło nostalgii za światem „lat dziecinnych” Konwickiego (autora powieści) i Wajdy (reżysera wychowanego na pobliskiej Suwalszczyźnie). Tę piękną wizję podkreśliły wybitne zdjęcia Edwarda Kłosińskiego, który mistrzowsko operował światłem przemijającego lata, a także pamiętna oprawa muzyczna Wojciecha Kilara, który soundtrack rozpiął na dwóch tematach: wojskowego marsza i lirycznego tematu miłosnego. Realizowany w latach 80. film Wajdy był nie tylko jednym z nielicznych biograficznych dzieł reżysera, ale też odbudowywał pamięć po wymazywanej przez władze komunistyczne wielonarodowej II Rzeczypospolitej, stając się zarazem manifestacyjną ucieczką przed beznadzieją dekady generała Jaruzelskiego.
A love story unfolding in the final moments before the war in the Vilnius region—a richly colored portrait of the multicultural Second Polish Republic and a deeply nostalgic vision of a world vanishing forever. Movie with english subtitles!
Wajda. Niewinni czarodzieje
Lekki w formie, a poważny w treści portret młodych inteligentów Warszawy początku lat 60., świadectwo potrzeby autentyczności w świecie póz i jedno z kluczowych ogniw polskiej Nowej Fali. Prelekcję przed seansem w Kinie Kosmos wygłosi specjalizujący się w kinie polskim filmoznawca Maciej Kędziora.
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Light in tone yet serious in meaning, this portrait of Warsaw’s young intellectuals in the early 1960s captures a longing for authenticity in a world of poses and conventions—and remains a key work of the Polish New Wave. Movie with english subtitles!
Podczas wspólnej nocy Bazyli, lekarz sportowy i muzyk jazzowy, oraz Pelagia, o której niewiele wiemy, prowadzą grę, przekomarzają się i starają uciec od własnych uczuć. Kryją się pod maską słów i póz, tak jakby prawda była najbardziej niebezpiecznym i reglamentowanym dobrem w Polsce Ludowej. Bohaterowie wędrują po nocnej Warszawie, trafiają na prywatkę u znajomych, rozmawiają z innymi młodymi ludźmi, a nad ranem wracają do mieszkania Pelagii, gdzie ich relacja zostaje wystawiona na próbę bliskości i decyzji o pozostaniu razem lub rozstaniu. Bohaterowie, świadomi zewnętrznych ograniczeń, próbują przeżyć swoją młodość, będąc zarazem nowocześni i niedojrzali.
Środowiskowy portret młodzieży, nakreślony na tle pięknie filmowanej Warszawy przełomu lat 50. i 60., z muzyką Krzysztofa Komedy, stanowi dziś świadectwo czasów początków „małej stabilizacji”. Film był bardzo niechętnie przyjęty przez ówczesną władzę, rok czekał na premierę, aż wreszcie lekko ocenzurowany trafił do wąskiej dystrybucji. Jest pierwszym dziełem Wajdy o tematyce współczesnej i jednym z dowodów rodzącej się w Polsce Nowej Fali.
Light in tone yet serious in meaning, this portrait of Warsaw’s young intellectuals in the early 1960s captures a longing for authenticity in a world of poses and conventions—and remains a key work of the Polish New Wave. Movie with english subtitles!
Wajda. Wesele
Olśniewająca plastycznie, dźwiękowo i narracyjnie adaptacja dramatu Wyspiańskiego, modernistyczne widowisko udowadniające uniwersalność polskich symboli i siłę rodzimego języka kina.
Portret polskiej inteligencji i chłopstwa końca XIX wieku, których przedstawiciele spotykają się na weselu w bronowickiej chacie. Na ślub literata i mieszczucha (Pana Młodego) z chłopką z Bronowic (Panną Młodą) przybywają goście z dwóch środowisk: inteligencji krakowskiej i lokalnego chłopstwa. W trakcie suto zakrapianej nocy poszczególne postaci – m.in. Dziennikarz, Poeta, Gospodarz i Czepiec – spotykają symboliczne zjawy, które konfrontują ich z konkretnymi postawami, lękami i niespełnionymi aspiracjami narodowymi. Brak porozumienia między klasami, nieprzepracowane traumy historyczne uniemożliwiają jednak jakiekolwiek porozumienie – nawet jeśli tajemniczy Wernyhora, wręczając Złoty Róg, daje uczestnikom wesela szansę na zainicjowanie narodowowyzwoleńczego buntu.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
A visually, sonically, and narratively dazzling adaptation of Wyspiański’s drama—a modernist spectacle that demonstrates the universal power of Polish symbols and the expressive strength of national cinema. Movie with english subtitles!
Portret polskiej inteligencji i chłopstwa końca XIX wieku, których przedstawiciele spotykają się na weselu w bronowickiej chacie. Na ślub literata i mieszczucha (Pana Młodego) z chłopką z Bronowic (Panną Młodą) przybywają goście z dwóch środowisk: inteligencji krakowskiej i lokalnego chłopstwa. W trakcie suto zakrapianej nocy poszczególne postaci – m.in. Dziennikarz, Poeta, Gospodarz i Czepiec – spotykają symboliczne zjawy, które konfrontują ich z konkretnymi postawami, lękami i niespełnionymi aspiracjami narodowymi. Brak porozumienia między klasami, nieprzepracowane traumy historyczne uniemożliwiają jednak jakiekolwiek porozumienie – nawet jeśli tajemniczy Wernyhora, wręczając Złoty Róg, daje uczestnikom wesela szansę na zainicjowanie narodowowyzwoleńczego buntu.
Legendarny dramat Stanisława Wyspiańskiego wydawał się niemożliwy do przeniesienia na ekran. Wajda był jednak u szczytu mocy twórczych, do realizacji filmu zaprosił najwybitniejszych artystów z różnych dziedzin (za akustykę odpowiadali: Czesław Niemen, Eugeniusz Rudnik i Stanisław Radwan), zaangażował najlepszych aktorów polskich teatrów, wnętrze chaty zbudował w studio w Warszawie, a plenery nagrał w Krakowie i Bronowicach. Filmowi nadał niezwykłą energię obrazu, każąc Witoldowi Sobocińskiemu prowadzić kamerę w rytm muzyki granej na planie zdjęciowym. Stworzył imponującą feerię barw i dźwięków, genialnego rytmu, choreografii i dynamiki. Mało który film zasłużył na Oscara za montaż jak Wesele właśnie.
A visually, sonically, and narratively dazzling adaptation of Wyspiański’s drama—a modernist spectacle that demonstrates the universal power of Polish symbols and the expressive strength of national cinema. Movie with english subtitles!
Wartość sentymentalna
Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę.
Zniknięcie (1988)
Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie (Spoorloos) „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty.
Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?
Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?
Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.
Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.
Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?
Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?
Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.
Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej.
Żywot Briana
Drugi w kolejności kinowy film Monty Pythona to obrazoburcza satyra wymierzona zarówno w religię, jak i hollywoodzkie stereotypy, obecne w filmach o tematyce biblijnej. Judea, rok 33 naszej ery, okres biedy i chaosu. Jedno czego na pewno nie brakuje, to różnego typu proroków, którzy w mig zyskują sobie wierne rzesze wyznawców. Doprowadzeni do rozpaczy Rzymianie starają się zaprowadzić jakiś porządek. W samym środku tych wydarzeń znajduje się Brian Cohen (Graham Chapman), niezbyt chętny, aby przewodzić ludowi jako prorok. Jednak na skutek ciągu absurdalnych i przekomicznych okoliczności, jego popularność znacznie wzrasta. Wszyscy członkowie grupy Monty Pythona mają więc okazję zabłysnąć i wprost prześcigają się w odgrywaniu licznych ról. Wyśmiewają się z wszystkich i wszystkiego, poczynając od byłych trędowatych, Poncjusza Piłata, a kończąc na symbolach chrześcijaństwa.
Jeśli chcesz na bieżąco otrzymywać informacje o wydarzeniach, zapisz się do NEWSLETTERA.
Wysyłamy tylko istotne informacje o nowościach, zmianach lub odwołanych wydarzenia.