Dziś

Upalne lato, renesansowy pałac. Trzy kobiety trwają w beztroskim stanie zawieszenia, a enigmatyczny system spełnia wszystkie ich życiowe potrzeby - zapewnia jedzenie, rozrywkę i narzędzia do ciągłego samodoskonalenia. Istnieje tylko jedna zasada: nie wolno im przekroczyć otaczającego posiadłość muru. Wkrótce jednak na idyllicznym obrazku pojawiają̨ się̨ rysy. Skupiony na welnessowych afirmacjach plan dnia zaczyna przypominać́ zniewolenie, a spod uśmiechów i pogodnej powierzchowności przebijają odkładane latami złość, gniew i palące pragnienie wolności. Bohaterki zaczynają komunikować się za pomocą własnego kodu i potajemnie "ćwiczą umieranie", desperacko usiłując wypracować plan ucieczki. Czy wychowane w wiecznej niedojrzałości kobiety będą̨ w stanie przekroczyć granice, które wyznaczył im system?  czytaj więcej

Alfred Hitchcock. W królestwie suspensu w Kinie Kosmos! Prelekcję przed filmem Północ, północny zachód wygłosi Kamil Szczygieł, założyciel bloga Post-Kino. 

Pan Hitchcock zaprasza na filmowy roller coaster w Technicolorze. W ćwierć wieku po tym, jak wynalazł formułę komediowego thrillera w 39 krokach (1935), Mistrz bierze na warsztat przepyszny scenariusz Ernesta Lehmana (z tytułem pożyczonym z Hamleta), obsadza w roli głównej (po raz ostatni w swojej filmografii!) ulubionego leading mana w osobie Cary’ego Granta, po czym cieszy się szpiegowską gonitwą i zabawnymi perypetiami przez dwie godziny z okładem. Wszystko to na szerokim ekranie VistaVision (który ostatnio wrócił jako fetysz w Brutaliście i Jednej bitwie po drugiej). Grant gra tutaj zwykłego gościa z nieco nadopiekuńczą matką, który na jedno pstryknięcie palcami (dosłownie!) ląduje w środku szpiegowskiego pandemonium. Za żywioł kobiecy odpowiada boska Eva Marie Saint – ostatnia Hitchcockowska blondynka w wersji beztroskiej i zwiewnej. Czysta kinowa rozkosz. / Michał Oleszczyk

Doświadczenie, którego nie zapomnę: seans Północ, północny zachód w sali pełnej amerykańskich widzów i odkrycie, że ów „thriller”, „dreszczowiec”, „szpiegowski klasyk” to przede wszystkim niesamowicie zręczna komedia. Wbrew obiegowym opiniom, dla Hitchcocka humor był prawie zawsze ważniejszy od strachu: tutaj Anglik osiągnął proporcje doskonałe, inscenizując coś na kształt Mad Menów napisanych przez rezydującego w Hollywood Franza Kafkę. Blockbuster z tego samego roku, co Ben-Hur i chyba z równie spektakularnymi scenami pościgów: na ikonicznym już polu kukurydzy, w luksusowym pociągu, na Górze Rushmore. Kino jako zabawa w kotka i myszkę, z wkładką paranoidalną – stylowe, szarmanckie, wyprzedzające Jamesa Bonda o dobrych kilka lat i kładące szyny pod szpiegowski eskapizm lat 60. / Sebastian Smoliński

------

W kasie kina dostępny jest karnet (85 zł) na wszystkie 5 filmów w ramach przeglądu Alfred Hitchcock. W królestwie suspensu.

28.01 Psychoza w ramach Klubu Filmowego Ambasada
11.02 Ptaki z prelekcją Bożeny Perskiej
18.02 Okno na podwórze z prelekcją Pauliny Łuczyńskiej
25.02 Zawrót głowy z prelekcją Patryka Chromika
04.03 Północ-północny zachód z prelekcją Kamila Szczygła czytaj więcej

Rollercoaster o kobiecie, która każdego dnia toczy walkę z rzeczywistością, rozpadającym się życiem i własnymi granicami wytrzymałości. 
Rose Byrne triumfowała podczas tegorocznej gali Złotych Globów - otrzymała statuetkę w kategorii Najlepsza aktorka w komedii lub musicalu za rolę w filmie Mary Bronstein „Kopnęłabym cię gdybym mogła”.
Kolejnym wyróżnieniem jest nominacja do Oscara w kategorii Najlepsza aktorka pierwszoplanowa!

Rose Byrne ma już na swoim koncie Breakthrough Perfomance Award na MFF w Palm Springs i nominację do The Actor Awards - amerykańskiej Gildii Aktorów Ekranowych. Za swoją rolę otrzymała również nagrodę dla najlepszej aktorki na MFF w Berlinie 2025, nagrodę od Stowarzyszenia Krytyków Nowojorskich (New York Film Critics Circle) oraz National Board Review. Aktorka ma również na koncie nominacje do Film Independent Spirit Awards i Critic Choice Awards. Do Film Independent Spirit Awards jest również nominowana Mary Bronstein w kategorii Najlepsza reżyseria.
Kiedy jej córka zapada na tajemniczą chorobę, a mąż znika w interesach, świat Lindy zaczyna się walić, zamieniając jej codzienność w bieg z przeszkodami, którego nie da się ukończyć. W bliskich kadrach o niesamowitej intensywności wizualnej film pulsuje napięciem i emocjami.

Rose Byrne tworzy kreację na miarę Oscara, wykonując mistrzowski slalom między gniewem, rozpaczą, determinacją i szaleństwem. To realistyczny, przejmujący, a zarazem niepokojący portret kobiety, która w obliczu chaosu próbuje zachować resztki kontroli. Reżyserka Mary Bronstein, czerpiąc inspirację z własnej historii, i producent Josh Safdie („Nieoszlifowane diamenty”) serwują kino, które obala mit doskonałego macierzyństwa i zostawia widza bez tchu.
W drugoplanowej obsadzie występują rewelacyjni Conan O’Brien jako terapeuta i raper A$AP Rocky jako dozorca motelu. czytaj więcej

Kiedy myślisz, że widziałeś już wszystko, pojawia się on: ostry jak kolczasta obroża, zmysłowy jak zapach skórzanej kurtki i romantyczny jak nocna przejażdżka motocyklem.

„Pillion” Harry’ego Lightona to połączenie queerowego romansu i komediodramatu, w którym elektryzujący duet – Alexander Skarsgård („Wiking”, serial „Sukcesja”) i Harry Melling (serial „Gambit królowej”, „Bielmo”) – z czułością i humorem przełamuje erotyczne tabu. Portretując skomplikowaną relację poczciwego parkingowego i seksownego motocyklisty, „Pillion” zamienia sztywne filmowe konwencje w jazdę bez trzymanki. Seks jeszcze nigdy nie był tak zabawny, a humor — tak podniecający.

Kiedy zabójczo przystojny Ray (Skarsgård) zostawia nieśmiałemu Colinowi (Melling) swój numer telefonu, ten bez wahania pozwala zakuć się w miłosne kajdany. Od tej pory zjawia się na każde wezwanie najatrakcyjniejszego członka klubu bikersów. Nagła przemiana Colina to szok dla jego miłych rodziców, a dla niego samego oszałamiająca nauka jazdy na tylnym siedzeniu. Utrata kontroli i całkowite oddanie – kto by pomyślał, że to takie przyjemne?

„Pillion” brawurowo eksploruje świat relacji BDSM, a przede wszystkim odważnie pokonuje wyboistą drogę wiodącą do seksualnego i emocjonalnego przebudzenia. Ta prowokacyjna, przezabawna i bezwstydnie romantyczna historia miłosna przekonuje też, że nie ma to jak randka w kinie. Nie opieraj się, ty też mu ulegniesz. czytaj więcej

Zaczyna się od tytułowego przypadku. Awaria samochodu w trakcie powrotu do domu sprawia, że małżeństwo z kilkuletnią córką musi podjechać do przydrożnego warsztatu. Trafia tam na dwóch mechaników, z których jeden oferuje pomoc. Drugim jest Vahid, przyglądający się wszystkiemu z pewnego dystansu. 

Mężczyzna jest byłym więźniem politycznym zatrzymanym w wyniku antyrządowych protestów. Tortury, jakim został poddany w trakcie przesłuchania, odbiły się poważnie na jego zdrowiu, doprowadzając do tego, że każdy krok sprawia mu ból. W niespodziewanym gościu Vahid rozpoznaje swojego oprawcę, komisarza irańskiej policji, zwanego przez więźniów Kuternogą. W akcie zemsty decyduje się go porwać, licząc, że przyniesie mu to ukojenie. Najpierw jednak będzie musiał skonfrontować się ze swoimi wątpliwościami, począwszy od tego, czy to aby na pewno właściwy człowiek, po dylemat, czy zemsta jest odpowiednią formą zadośćuczynienia.

Represjonowany irański reżyser Jafar Panahi powraca z filmem, który – podobnie jak jego poprzednie dzieła – mocno uderza w autorytarny reżim. Jednocześnie jest też przejmującą humanistyczną refleksją nad tematami traumy, przebaczenia i moralności.

Jafar Panahi za swój najnowszy film, został skazany zaocznie na rok więzienia oraz zakaz udziału w grupach politycznych i społecznych. Postawiono mu zarzut działań propagandowych przeciwko systemowi politycznemu w Iranie. Reżyser dowiedział się o tym jadąc do Nowego Jorku na rozdanie Gotham Awards, gdzie jego film otrzymał kolejne nagrody.

Irański reżim od dawna prześladuje artystów, którzy starają się pokazać prawdę o swoim kraju, zalicza się do nich 65-letni Panahi. Reżyserowi zabroniono kręcenia filmów oraz opuszczania kraju. Pomimo tego zakazu, Jafar Panahi w jednym z wywiadów powiedział, że planuje wrócić do ojczyzny. Nagrody zdobyte dla filmu „To był zwykły przypadek” na festiwalu w Nowym Jorku zadedykował "filmowcom, którzy wciąż kręcą w ciszy, bez wsparcia, a czasem ryzykując wszystko, co mają, kierując się wyłącznie wiarą w prawdę i człowieczeństwo". czytaj więcej

Nominowany do dziewięciu Oscarów najnowszy film Joachima Triera, reżysera „Najgorszego człowieka na świecie”, z nominowanymi do Oscara w kategoriach aktorskich Renate Reinsve, Stellanem Skarsgårdem, Ingą Ibsdotter Lilleaas i Elle Fanning w rolach głównych. Jeden z najczęściej nagradzanych i najważniejszych filmów tego roku, z muzyką skomponowaną przez polską kompozytorkę Hanię Rani.
Siostry Nora (Renate Reinsve) i Agnes (Inga Ibsdotter Lilleaas) spotykają się ze swoim dawno niewidzianym ojcem, charyzmatycznym, niegdyś wielkim reżyserem filmowym Gustavem (Stellan Skarsgård). Proponuje on Norze, aktorce teatralnej, rolę w swoim najnowszym filmie, który ma być jego powrotem do świata filmu. Gdy dziewczyna odrzuca propozycję, ten zatrudnia młodą gwiazdę Hollywood (Elle Fanning). Teraz siostry muszą poradzić sobie nie tylko ze swoją skomplikowaną sytuacją z ojcem, ale też z amerykańską gwiazdą, która zmienia ich rodzinną dynamikę. czytaj więcej

„Wichrowe wzgórza” w reżyserii Emerald Fennell to odważna i oryginalna wersja jednej z największych historii miłosnych wszech czasów z powieści Emily Jane Brontë.

Margot Robbie i Jacob Elordi wcielają się w Cathy i Heathcliffa, których zakazana, romantyczna namiętność z czasem staje się toksyczna. Film jest monumentalną opowieścią o pożądaniu, miłości i szaleństwie.

Emerald Fennell to reżyserka filmów „Obiecująca. Młoda. Kobieta” (Oscar za Najlepszy scenariusz oryginalny) oraz „Saltburn”. czytaj więcej

Specjalna Nagroda Jury na festiwalu w Cannes. Najnowszy film Bi Gana, reżysera pamiętnej Długiej podróży dnia ku nocy, to kino totalne – wirtuozerska formalnie oda do medium filmowego, film-odyseja, film-sen, którego poszczególne segmenty odnoszą się do ludzkich zmysłów. Kino według chińskiego reżysera jest w stanie działać na każdy z nich – zachwycając i porażając. Wizja Bi Gana to futurystyczna dystopia, w której nie potrafić śnić to być nieśmiertelnym, a ci, którzy śnią (śnią kino!), są Fantasmerami skazanymi na wieczną, oniryczną tułaczkę. Epicki, formalnie mistrzowski obraz zabiera nas w pięć niezwykłych podróży po historii X muzy – od ekspresjonistycznego kina niemego, przez osadzony w czasie wojny noir, buddyjską przypowieść, neorealistyczny heist movie, po milenijną, wampiryczną love story. To kino wolne, hipnotyzujące, zachwycające – popis czystej wyobraźni. (Marcin Pieńkowski) czytaj więcej