Dziś

Reżyserski debiut Kristen Stewart, który miał swoją premierę na Festiwalu w Cannes, przyjęto owacjami na stojąco.
Aktorka, która stawiała pierwsze kroki m.in. u boku Jodie Foster w uznanym przez krytyków thrillerze Davida Finchera „Azyl” (2002), globalną sławę zyskała, wcielając się w rolę Belli Swan w serii filmów z uniwersum „Zmierzchu”, które dziś przeszły już do kanonu współczesnej popkultury. Jednak późniejsze wybory artystyczne Stewart są o wiele bardziej nieoczywiste i wykraczają daleko poza ramy klasycznego Hollywood.

Decyzja o tym, aby zadebiutować reżysersko poprzez przeniesienie na filmowy ekran stosunkowo trudnej i pełnej narracyjnych łamigłówek autobiograficznej powieści, to kolejny przejaw artystycznej dojrzałości aktorki. Jej popularność wcale nie sprawiła, że film powstał w sposób szybki, lekki i przyjemny. Kristen walczyła osiem lat o jego realizację – od samodzielnego napisania scenariusza po zagwarantowanie finansowania.

W efekcie „Chronologia wody”, będąca adaptacją wspomnień Lidii Yuknavitch, to pełne zanurzenie w ekstremalne doświadczenia – opowieść o koszmarnym dzieciństwie, młodzieńczym samozniszczeniu oraz ratunku, jakim dla bohaterki stają się pływanie i pisanie.

W centrum filmu znajduje się kobiece ciało, to przez nie Lidia (wspaniała, fizyczna rola Imogen Poots) poznaje radość i ból, to z nim eksperymentuje, to od niego ucieka, to je trenuje, dyscyplinuje, zaniedbuje, to z niego czerpie całą swoją siłę. Kiedy ją poznajemy, jest wciąż dziewczynką, za którą krok w krok podąża ojcowskie spojrzenie. Imponująca, przejmująca do szpiku kości adaptacja autobiograficznej powieści Lidii Yuknavitch błyskotliwie przekłada słowa na obrazy, szatkuje niechciane wspomnienia, puszcza wodze fantazji, traci i odzyskuje kontrolę, mąci wodę, ale z determinacją najlepszej pływaczki pewnymi ruchami sunie do przodu. Ta opowieść zaczyna się jak tsunami – fala, która unicestwia domy i ludzi, lecz kształt wody, a wraz z nią emocjonalna temperatura i rytm „Chronologii wody" zmieniają się z rozdziału na rozdział.

Nigdy nie czytałam czegoś podobnego: nielinearnego, dzikiego, bezkompromisowo szczerego, poetyckiego, surowego, mrocznego jak diabli i fascynującego, zarówno pod względem opisywanych wydarzeń, jak i sposobu, w jaki Yuknavitch postanowiła je opisać. — Kristen Stewart o książce „Chronologia wody” (aut. Lidia Yuknavitch; wznowienie przez Wydawnictwo Czarne wkrótce w księgarniach z nową, filmowa okładką).
Film o tym, jak jak pamiętamy rzeczy: we fragmentach, strzępach, błyskach, w bólu i pięknie. — Kaja Klimek, krytyczka i dziennikarka filmowa
Przesiąknięty Kristen Stewart – jej buntowniczą i chaotyczną aurą, bezkompromisowością i feministycznym spojrzeniem. — Daria Sienkiewicz, krytyczka i dziennikarka filmowa czytaj więcej

Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, który wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Robert Pattinson i Zendaya jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim. czytaj więcej

To film dla widzów ceniących subtelne psychologiczne portrety i doceniających czeską kinematografię, a także dla wszystkich kochających muzykę klasyczną i śpiew chóru. Czescy krytycy uznali Dyrygenta za najlepszy czeski film 2025 roku, a Kateřinę Falbrovą za najlepszą aktorkę pierwszoplanową. 
Czechy, początek lat 90. Trzynastoletnia Karolína zostaje przyjęta do prestiżowego żeńskiego chóru o światowej sławie, dołączając do swojej starszej siostry i innych utalentowanych dziewcząt. Jej niezwykły głos szybko zwraca uwagę cenionego, lecz tajemniczego dyrygenta. Początkowo wyróżnienie to wydaje się sukcesem, jednak wkrótce Karolína odkryje, jak wysoką cenę przyjdzie jej zapłacić za ten przywilej. Inspirowany sprawą Bambini di Praga film eksploruje relacje, w których niewinność doświadcza przemocy i władzy nadużywanej bez skrupułów.
Kateřina Falbrová, wcielająca się w główną rolę w filmie, otrzymała Czeskiego Lwa w kategorii najlepsza aktorka! Czeskiego Lwa otrzymali także Juraj Mravec i Piotr Čechák za najlepszy dźwięk oraz Jonatan Pastirčák (Pjoni), Ondřej Mikula (Aid Kid) za najlepszą muzykę.
Film otrzymał Europa Cinema Label w Karlowych Warach w 2025 roku. czytaj więcej

Nominowana do Oscara, monumentalna opowieść o poświęceniu, pasji i dążeniu do doskonałości w przepięknej oprawie wizualnej. 

Wygodne życie nastoletniego syna przywódcy yakuzy kończy się, gdy jego rodzice giną w zamachu. Trafia pod opiekę słynnego aktora (Ken Watanabe, znany z Ostatniego samuraja i Incepcji), który dostrzega jego sceniczny talent. Rozpoczyna się katorżniczy trening i braterska rywalizacja z synem mentora w drodze na szczyt.
Kokuho to przepiękna i wzruszająca historia życia człowieka pochłanianego przez własne ambicje, która zachwyciła miliony widzów na całym świecie. Powalająca pięknem dialogów i krajobrazów podróż przez drugą połowę XX wieku.
Film miał premierę na MFF w Cannes, został okrzyknięty japońskim filmem roku, a także wybrany tamtejszym kandydatem do Oscara.
Nagrody: nominacja do Oscara, premiera na MFF w Cannes, Błękitna wstęga dla japońskiego filmu roku czytaj więcej

Zapraszamy do obejrzenia materiałów związanych z polską działalnością w rejonach okołobiegunowych.

Przegląd filmów powstał w ramach statutowej działalności Polskiego Klubu Polarnego - organizacji społecznej propagującej działalność naszych rodaków w tych zimnych obszarach. Dzięki współpracy z Filmoteką Śląską i Wytwórnią Filmów Oświatowych prawdopodobnie część prezentowanych materiałów, będzie można obejrzeć w jakości jakiej nie widzieli ich sami twórcy. Dzisiejsze technologie skanowania i wyświetlania dają bowiem dużo większe możliwości niż dawniej używane sprzęty.
Przegląd Polskich Filmów Polarnych był prezentowany między innymi w Polskiej Stacji Polarnej Hornsund na Spitsbergenie i w Polskiej Stacji Antarktycznej im H. Arctowskiego
 
Goście specjalni

Jerzy Giżejewski – geolog, wieloletni pracownik Zakładu Badań Polarnych i Morskich Instytutu Geofizyki PAN, obecnie w Muzeum Badań Polarnych w Puławach. Kierownik dwóch wypraw całorocznych (XIV i XIX) i 6 sezonowych na Spitsbergen – do Polskiej Stacji Polarnej Hornsund im. S.Siedleckiego. Od 2012 roku pracował w projektach edukacyjnych prowadzonych przez Instytut Geofizyki PAN. Prezes Polskiego Klubu Polarnego.

Wiesława Ewa Krawczyk - emerytowana wykładowczyni akademicka, zawodowo związana z Wydziałem Nauk o Ziemi Uniwersytetu Śląskiego w Sosnowcu. Geochemiczka, Polarniczka. Uczestniczka 10 wypraw naukowych Spitsbergen. Organizatorka laboratoriów chemicznych w Polskiej Stacji Polarnej im. Stanisława Siedleckiego w Hornsundzie. Jest jedną z bohaterów filmu Zimny ląd.

Jan Żyszkowski - autor filmu Spitsbergen 1973. Absolwent Wydziału Przyrodniczego Uniwersytetu Wrocławskiego (specjalność kartografia). Pracował w Wydawnictwach Kartograficznych w dziale reprodukcji oraz na Politechnice Wrocławskiej w Zakładzie Fotogrametrii w Pracowni Fotograficznej. Wykładowca fotografii we Wrocławskich szkołach Fotografii PHOBOS i AFA oraz w Wyższej szkole Rzemiosł Artystycznych. Obecnie na emeryturze. W dalszym ciągu zajmuje się fotografią architektury i krajobrazu.
 
 
Program:
1. „Do Ziemi Torella” 09:22 Ocalały fragment filmu Witolda Biernawskiego przedstawia Pierwszą Polską Wyprawę na Spitsbergen w 1934 roku. Ciekawostką jest to, że jeszcze do niedawna był on uważany za zaginiony. Kopia pierwszej szpuli tego filmu znajduje się w archiwum Wytwórni Filmów Oświatowych. Jest szansa na odnalezienie całego utworu, ponieważ odbyła się jego premiera również poza granicami naszego kraju. Był prezentowany wśród amerykańskiej polonii w USA oraz w Norwegii.. być może też w innych miejscach.
2.”Spitsbergen 1973″ 08:13 – fragment amatorskiego filmu Jana Żyszkowskiego z archiwum Filmoteki Śląskiej o Wyprawie Polarnej Uniwersytetu Wrocławskiego na Spitsbergen w 1973 roku.
3.”Stacja Arctowski” 16:04 – filmowy reportaż Ryszarda Czajkowskiego z 1977 roku z budowy Polskiej Stacji Antarktycznej na Wyspie Króla Jerzego.
4. „Zimny Ląd” 29:12 – film Bolesława Kapuścińskiego i Kazimierza Błahija – wspomnienie o Wyprawie Uniwersytetu Śląskiego na Spitsbergen w 1983 roku. Materiał zeskanowany w Filmotece Śląskiej.
5.”Niewyraźny klekot ptaków” 1:10:33 film Franciszka Berbeki – jedna z ostatnich produkcji Wytwórni Filmów Oświatowych (2024). Niezwykła historia legendy polskiego filmu przyrodniczego – Włodzimierza Puchalskiego. Unikalne materiały archiwalne WFO dotyczące jego podróży na Spitsbergen i Wyspę Króla Jerzego. Zwiastun: https://www.youtube.com/watch?v=9iokl3MrPmU

Organizator: Polski Klub Polarny
Partnerzy: Filmoteka Śląska, Polska Stacja Antarktyczna im H. Arctowskiego, Polska Stacja Polarna Hornsund, Spitsbergen Artsists Center, Wytwórnia Filmów Oświatowych
Patronat: Instytut Biochemii i Biofizyki PAN, Instytut Geofizyki PAN, Komitet Badań Polarnych, Muzeum Badań Polarnych, Polskie Konsorcjum Polarne, Polskie Towarzystwo Geograficzne, Svalbard Integrated Arctic Earth Observing System czytaj więcej

Pucio po raz pierwszy na wielkim ekranie! Bohater, który podbił serca dzieci i rodziców, zaprasza na kinowe seanse pełne dobrej zabawy i pozytywnej energii.
Pucio razem ze swoją rodziną odkrywa świat! Każdy dzień to nowe przygody – wspólne gotowanie konfitury, malowanie rodzinnego portretu, a nawet… spływ kajakowy i biwak we własnym salonie! Gdy przychodzi pora kąpieli, Puciowi i Bobo towarzystwa dotrzymuje wesoły zabawkowy krokodyl, który również pilnie potrzebuje się wykąpać! Pucio uczy się dzielić z innymi, nawiązywać nowe przyjaźnie i radzić sobie z nudą w deszczowy dzień. W każdym odcinku Pucio udowadnia, że wyobraźnia i kreatywność potrafią zamienić najzwyklejsze chwile w coś naprawdę wyjątkowego!
„Pucio” to ekranizacja bestsellerowej serii książek dla dzieci autorstwa dr n. hum. Marty Galewskiej-Kustry – logopedki i pedagożki dziecięcej, z ilustracjami autorstwa Joanny Kłos. Książki z serii, publikowane przez Wydawnictwo Nasza Księgarnia, wspierają rodziców i dzieci od najmłodszych lat – pomagają w rozwoju mowy, wzbogacają słownictwo i rozwijają umiejętność opowiadania. czytaj więcej

„Szepty lasu” to pełnometrażowy film przyrodniczy, który zaprasza widza do świata ciszy, uważności i głębokiego zanurzenia w naturze. To opowieść, w której las staje się głównym bohaterem - nie jako konkretne miejsce na mapie, lecz jako żywy organizm, przestrzeń pamięci, schronienie i dom dla niezliczonych istnień.
Film został zrealizowany w Małopolsce - głównie na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego, ale także w obszarze Podbabiogórza i szerzej: Beskidów. Nie skupia się jednak na jednym regionie czy nazwie geograficznej. Pokazuje las jako uniwersalną przestrzeń, w której czas płynie inaczej, a człowiek, jeśli tylko pozwoli sobie zwolnić - może na nowo odnaleźć sens bycia częścią natury. czytaj więcej

Kultowy thriller po raz pierwszy w polskich kinach! Stanley Kubrick nazwał Zniknięcie (Spoorloos) „najbardziej przerażającym filmem, jaki kiedykolwiek widziałem”. Złowieszcza łamigłówka George’a Sluizera to mroczna podróż na drugą stronę moralności i intensywny portret pozbawionego skrupułów psychopaty.

Wywołujące dreszcz grozy oraz ukłucia niepokoju Zniknięcie to wielki holenderski klasyk przypominający skrzyżowanie Milczenia owiec z Funny Games. Od momentu premiery film podstępnie wkrada się do świadomości widzów, którzy muszą sami odpowiedzieć na pytanie: „Czy chcesz poznać prawdę za wszelką cenę”?

Zaczyna się niewinnie – od wakacyjnej podróży. Para Holendrów, Saskia (Johanna ter Steege) i Rex (Gene Bervoets) jedzie do Francji samochodem. Po drodze sprzeczają się i droczą, uczą się francuskich słówek. W pewnym momencie zatrzymują się na stacji benzynowej. Saskia idzie do toalety – po czym znika. Jej zniknięcie będzie trapić Rexa przez całe życie. Szybko poznajemy też porywacza – jest nim Raymond (wstrząsająca rola Bernard-Pierre’a Donnadieu), niepozorny nauczyciel chemii. Czy Rex pozna kiedykolwiek oprawcę, na punkcie którego nabiera stopniowo obsesji?

Perfekcyjna adaptacja powieści Złote jajko Tima Krabbé to legendarny dziś film, który na początku miał kłopoty ze znalezieniem dystrybutora – a ostatecznie doczekał się amerykańskiego remake’u, również w reżyserii Sluizera. Zniknięcie to koszmar na jawie, narracyjna układanka, z której nie ma bezpiecznego wyjścia i filozoficzny horror rozegrany głównie w słonecznych plenerach i mieszczańskich wnętrzach. Wraz z Rexem podążamy za niewiadomą, tropimy ślady i szukamy rozwiązania zagadki.

Niezależny, niskobudżetowy przebój europejskiego kina ma rzesze wyznawców na całym świecie. Past Perfect z satysfakcją zaprezentuje film Sluizera w polskich kinach – czyli tam, gdzie jego upiorna magia działa zdecydowanie najsilniej. czytaj więcej