Wtorek 19/05/2026
115 min
Trzeci (po Lato 1993 i Alcarras) film Carli Simón. Romería to swojego rodzaju sequel do pierwszego filmu reżyserki.
W swoim najbardziej osobistym filmie do tej pory reżyserka udowadnia, że jest obecnie jednym z najważniejszych twórców współczesnego kina hiszpańskiego.
Film miał swoją premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Cannes.
Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem.
Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia.
Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum. czytaj więcej
W swoim najbardziej osobistym filmie do tej pory reżyserka udowadnia, że jest obecnie jednym z najważniejszych twórców współczesnego kina hiszpańskiego.
Film miał swoją premierę w Konkursie Głównym festiwalu w Cannes.
Przejmująca, osobista podróż do własnych korzeni, film, który choć rozgrywa się w kręgu jednej rodziny, zrywa ze zbiorowym wstydem i wyparciem.
Carla Simón tym razem zabiera nas do hiszpańskiej Galicji, by odtworzyć pewne lato z własnej młodości. 17-letnia Marina przyjeżdża do miasteczka Vigo po dokument, niezbędny, by dostała studenckie stypendium. Pozornie błahy, biurokratyczny wymóg wydobywa na jaw rodzinną tajemnicę, jest świadectwem ukrywanej przez lata prawdy, przerwaniem zmowy milczenia.
Simón jest mistrzynią w portretowaniu rodziny: jej ukrytej struktury, wrażliwych miejsc, rytuałów, maskarad. Pojawienie się Mariny, brakującego ogniwa w łańcuchu wspomnień i pokoleń, aktywuje wypartą przeszłość i wewnętrzne konflikty. Kanty dramatu obyczajowego łagodzi poetycki, niesłychanie zmysłowy język Romeríi, w której spotykają się różne plany czasowe, przeszłość – dosłownie – ożywa, a w fikcję wplecione zostały materiały z prywatnego archiwum. czytaj więcej
105 min
Niezwykle odświeżające spojrzenie na gatunek, który wszyscy kochają, nawet jeśli nie chcą się do tego przyznać. Robert Pattinson i Zendaya jako narzeczeni, którzy tuż przed ślubem odkrywają szokującą prawdę o sobie. Czy wciąż będą na TAK?
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim. czytaj więcej
Piękni, zamożni i zakochani. Ich zbliżający się ślub będzie jedynie postawieniem kropki nad „i”. No chyba, że do niego wcale nie dojdzie. Na kilka dni przed ceremonią, na jaw wychodzi szokująca informacja o przeszłości przyszłej panny młodej, która stawia ją w bardzo mrocznym świetle. Czy przyszły pan młody znajdzie w sobie tyle miłości, wyrozumiałości i empatii, by zrozumieć i wybaczyć? A może tu nie ma nic do wybaczania? Może wystarczy zaakceptować fakt, że osoba, z którą chce się spędzić resztę życia jest po prostu kimś zupełnie innym niż nam się wydawało? Gdyby się nad tym spokojnie zastanowić, to może być nawet zabawne. Chyba, że okaże się niebezpieczne.
„Drama” to komedia o relacjach międzyludzkich, która stawia przed widzami szalenie niewygodne pytanie: jak wiele naprawdę chcemy wiedzieć o najbliższych nam osobach? Reżyser Kristoffer Borgli („Dream Scenario”, „Chora na siebie”) w przewrotny sposób odświeża konwencję komedii małżeńskiej, tworząc pomysłową, momentami mrocznie zabawną, a jednocześnie zaskakująco czułą opowieść o miłości w epoce nadmiaru szczerości i nieustannego dzielenia się wszystkim. czytaj więcej
Dramat | Komedia | 100 min
Layla to uznana londyńska drag queen. Na scenie emanuje pewnością siebie, ale w głębi serca pragnie miłości.
Podczas jednego z występów na korporacyjnym evencie z okazj Miesiąca Dumy zwraca na siebie uwagę Maxa, młodego i czarującego biznesmena. Rodzi się między nimi namiętność, lecz gdy Layla otwarcie walczy o prawo do bycia sobą, Max wciąż stara się ukryć swoją tożsamość przed sobą i całym światem.
Film miał światową premierę na prestiżowym festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków. czytaj więcej
Podczas jednego z występów na korporacyjnym evencie z okazj Miesiąca Dumy zwraca na siebie uwagę Maxa, młodego i czarującego biznesmena. Rodzi się między nimi namiętność, lecz gdy Layla otwarcie walczy o prawo do bycia sobą, Max wciąż stara się ukryć swoją tożsamość przed sobą i całym światem.
Film miał światową premierę na prestiżowym festiwalu Sundance, gdzie spotkał się z entuzjastycznym przyjęciem publiczności i krytyków. czytaj więcej
Komedia / romantyczny | 98 min
Film Anne Émond to pełna optymizmu komedia romantyczna rozgrywająca się w czasach kryzysu klimatycznego. Kanadyjska reżyserka za sprawą tej niewinnej opowieści wlewa w nasze serca odrobinę optymizmu w rzeczywistości, w której raczej jest go niewiele.
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
„Miłość w czasach apokalipsy” został wyselekcjonowany do prestiżowej sekcji Director’s Fortnight ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Cannes. czytaj więcej
Czterdziestopięcioletni Adam (Patrick Hivon) prowadzi skromne, uporządkowane życie, będąc właścicielem schroniska dla psów. Większość czasu spędza ze swoim najlepszym przyjacielem Frankiem (Eric K. Boulianne) oraz wymagającym, ale życzliwym ojcem (Gilles Renaud). Pozory potrafią mylić, bo nadwrażliwy mężczyzna jest na skraju depresji, ukrywając swoje egzystencjalne lęki.
W dużej mierze są one związane z kondycją naszej planety. Adama przytłacza myśl, że zmiany klimatyczne osiągnęły punkt krytyczny i nie ma już od niego odwrotu. Oprócz przepisanych przez psychiatrę leków, mężczyzna decyduje się spróbować solarnej lampy terapeutycznej, która ma poprawić jego samopoczucie. Dzwoniąc na infolinię pomocy technicznej, poznaje Tinę (Piper Perabo). Pogodną kobietę, której głos łagodzi wszystkie jego zmartwienia. To nieoczekiwane telefoniczne spotkanie zmienia wszystko…
„Miłość w czasach apokalipsy” został wyselekcjonowany do prestiżowej sekcji Director’s Fortnight ubiegłorocznego festiwalu filmowego w Cannes. czytaj więcej
Dramat/ Muzyczny/ Wojenny | 97 min
Śląskie Lumpiary oraz Instytucja Filmowa Silesia Film zapraszają na wyjątkowy pokaz filmu „Zakazane piosenki”, który – podobnie jak Silesia Film – w tym roku kończy 80 lat. Dodatkowo seans zostanie wyświetlony z taśmy 35 mm!
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina. czytaj więcej
„Zakazane piosenki” były pierwszym pełnometrażowym filmem fabularnym zrealizowanym w Polsce po II wojnie światowej. Ich geneza sięga fascynacji Ludwika Starskiego okupacyjnymi piosenkami warszawskimi, które zbierał w czasie wojny, notując teksty i melodie krążące po ulicach i podwórkach. Po wyzwoleniu, mieszkając w Łodzi, zaproponował pomysł Leonardowi Buczkowskiemu. Początkowo miał to być dokument, jednak zebrany materiał i emocjonalny potencjał tematu sprawiły, że twórcy zdecydowali się na film fabularny.
Akcja filmu toczy się od września 1939 roku po wyzwolenie Warszawy w styczniu 1945 roku. Narratorem jest muzyk Roman Tokarski, który grając na fortepianie opowiada o swoich przeżyciach z czasów okupacji. Mężczyzna tworzył uliczną orkiestrę i wraz ze swoją siostrą Haliną był członkiem organizacji podziemnej. Prawdziwym bohaterem filmu są piosenki z czasów okupacji – patriotyczne i satyryczne, które jak pisała prasa, podnosiły ludność na duchu i pomagały przetrwać najtrudniejsze chwile. W „Zakazanych piosenkach” zobaczymy największe gwiazdy polskiej sceny, dla którychodgrywane historie były częścią ich własnej biografii.
Przed seansem filmu "Zakazane piosenki" - opowieścią o okupacyjnej codzienności i sile kultury w czasie II wojna światowej - zapraszamy na prelekcję o modzie tamtych lat, którą wygłosi Anna Gołkowska.
Moda w realiach wojny to historia kreatywności i godności w świecie niedoboru. Ubrania szyto z tego, co było dostępne, przerabiano stare rzeczy i improwizowano. Strój stawał się sposobem na zachowanie normalności, kobiecości i poczucia własnej wartości - a czasem także formą cichego oporu.
Czas trwania prelekcji: 30 minut.
Przed główną projekcją filmu „Zakazane piosenki” zostanie wyświetlony archiwalny materiał ze zbiorów Filmoteki Śląskiej ukazujący ulice Katowic w latach 40.
Po seansie zapraszamy na dyskusję w kuluarach kina. czytaj więcej
117 min
„Wolność po włosku” to elektryzujący portret wybitnej włoskiej pisarki Goliardy Sapienzy, jednej z najbardziej niezwykłych kobiet lat 80. – niepokornej outsiderki wymykającej się wszelkim kategoriom, która latami czekała na odkrycie. Prezentowany na MFF w Cannes, najnowszy film Mario Martone („Nostalgia”) to opowieść o przyjaźni, siostrzeństwie i potrzebie wolności.
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy. czytaj więcej
Bohaterka filmu to dojrzała, wyzwolona kobieta – złodziejka, kochanka i niespełniona pisarka. Aby związać koniec z końcem, Goliarda (Valeria Golino) jest w stanie wiele zaryzykować. Gdy w końcu trafia do więzienia, zaprzyjaźnia się z młodszymi od siebie kobietami. Po wyjściu na wolność, w trakcie upalnego rzymskiego lata, dzięki nim odrodzi się na nowo. Na tle burzliwych realiów Włoch lat 80., w cieniu ideologii, represji i rozczarowań, „Wolność po włosku” stawia pytanie o możliwość autentycznej wolności. Czy kobieta może odnaleźć swoje miejsce w świecie, który próbuje ją zamknąć w jednej z patriarchalnych ról?
Goliarda Sapienza to jedna z najwybitniejszych współczesnych włoskich pisarek, której status kultowej przyniosła wydana dopiero pośmiertnie powieść „Sztuka radości”. Portretowana w „Wolności po włosku” przez ikonę włoskiego kina, Valerię Golino, Sapienza nie traciła z oczu swojej wrażliwości i pasji, a przede wszystkim nie dała sobie odebrać prawa do życia na własnych zasadach. Golino umiejętnie pokazuje sprzeczności, które łączyła w sobie jej bohaterka: intelekt i zmysłowość, brawurę i czułość, melancholię i bunt. Mario Martone z właściwą sobie precyzją i głębią psychologiczną kreśli portret kobiety, która śmiało wyprzedzała swoje czasy. czytaj więcej
